Milletin kaderine el koymaya talip bir gazete

Ayyıldız da artık gazete bayiilerinde. Belki yanlış anlaşılır diye logosuna bir de ayyıldız yerleştirilmiş. Logoda dikkat çeken ilginç bir yan daha var; yalnızca Ayyıldız değil, "Bilgi toplumu için Ayyıldız" olduğu belirtilmiş. Gazete yanında yoğurt verilen çağı geride bırakıp yoğurt yanında gazete verilen çağa giren medya dünyasına "bilgi çağı" iddiasıyla giren bu gazete de umarız okuyucu bulur ve yaşar. Fakat hemen söylemeliyim ki, "Ayyıldız" ve "Bilgi Toplumu" sözcükleri pek alıştığımız bir birliktelik değil; biraz zorlama gibi geliyor.

Gazetenin başında Namık Kemal Zeybek var. Kendisini sizin gibi ben de uzaktan tanıyorum. "Bilgi toplumu" ile bu kadar yakın ilişkisi olduğunu doğrusu bilmiyordum. Zeybek''in ilk sayıdaki yazısının başlığı da bu kavramla doğrudan ilgili: "Bilgi toplumu için." Yazıyı dikkatle okudum ve açıkçası şaşırdım. Neden? Zeybek, eğer ülkemizde sıraladığı bir takım şeyler olsaydı "bu gazeteye gerek kalmazdı" diyor. Sıraladığı koşullar arasında ülkemizin "Bilgi Toplumu" olması, "kökleriyle barışması", "Bilgi çağı"nı bilmesi, "İNSANIN KUTSALLIĞI''nı BİREYİN DEĞERİNİ" temel alan çağdaş bir yönetimin oluşması. "TÜRK DÜNYASI GERÇEĞİ"nin gereklerinin yerine getirilmesi gibi gelişmeler yer alıyor. Yani Zeybek''in görüşü özetle şöyle: Eğer bütün bu sayılanlar gerçekleşmiş olsaydı bu gazeteye gerek kalmazdı! Bu görüş bana paylaşılabilecek bir görüş gibi görünmüyor. Ne yani, diyelim ki hepsi gerçekleşti; artık gazete okumamıza gerek kalmayacak mı?

Gazete her ne kadar "Bilgi Toplumu"nu diline dolamışsa da, göz atabildiğim köşe yazarlarında ben bu seçimin gereği olan havayı pek bulamadım. "Altın Kürsü" köşesinde yazan Hamdi Mert, "Ayyıldız bir ''kadro'' harekatıdır" dedikten sonra "Ayyıldız''ı oluşturan kadrolar, kendi branşlarında Türkiye''nin en seçkinleridir" iddiasını ortaya atmış. Oysa bildiğiniz gibi, "Bilgi Toplumu" bize "tevazu"yu emrediyor. Yazının son cümlelerinden birisi de fazla iddialı: "Bir avuç münevver, milletin kaderine el koymaya talip olmuştur." (!) Yine bildiğiniz gibi, "Bilgi Toplumu" bu tarz "münevver"leri de reddediyor. Ben bu son alıntıyı okuyunca "Aman Allah yazdıysa bozsun!" diye mırıldandığımı iyi hatırlıyorum.

Gazetenin bir başka köşe yazarının altını çizdiği husus da insanı düşündürüyor. İskender Öksüz, "Kanaatim o ki, en çok eksikliğini duyduğumuz şey aslında fikir değil. Fikirleri doğuran heyecan" diyor. Eğer öyleyse, gazete çıkarmanın ne gereği var? Haksız mıyım?

Bir üçüncü yazardan daha kısaca söz edelim de, bir "medya yazarı" olarak Ayyıldız''a karşı da görevimizi yerine getirelim. Nevzat Köseoğlu, "Yeni Bir Merhaba" başlıklı yazısıyla. Yazısından kısa bir bölüm: "Söz yahut yazı bir eyleme dönüşmedikçe, bir emeli beslemedikçe, değerinden şüpheliyim. Bütün kutsal kitaplar iman ve ameli vurgularlar; iman edin ve işi işler yapın. Esasen bu ikisi birbirini besler, geliştirir."

Görüldüğü gibi Ayyıldız her ne kadar sahibinin ağzından kendisini "Bilgi Toplumu"na adadığını iddia ediyorsa da, önümüzdeki gerçek (yani Ayyıldız) pek böyle görünmüyor. Bence Ayyıldız''ın daha ilk sayıdan okuyucuya verdiği izlenim, bu gazetenin "söz"den çok "amel"e önem veren, deyim yerindeyse "aktivist" bir yayın organı olduğudur. "Söz"ün gücü hakkında bu kadar tereddütü olan bir gazete olur mu? Yazarlar kerhen mi yazıyorlar?