Niçin hep aynı "siyaset" ya da aynı siyasetsizlik

"6-7 Eylül" adlı kitap olarak da yayınlanmış bir çalışması olan tarihçi Dilek Güven''in bir yazısından:

"Türkiye''nin 50''li yıllarındaki milli politikası 30''lu ve 40''lı yıllardaki politikaların devamı olarak değerlendirilmeli, bu doğrultuda 6-7 Eylül olayları etnik homojenleşme ve milli ekonomi yaratma çabası bağlamında incelenmelidir."

Gerçekten de, sözü edilen "milli politika"nın 50 öncesi sahneye koyduğu oyunlar, 6-7 Eylül olaylarında olduğu gibi DP iktidarınca da kabul görmüştür. Ancak biliyoruz ki, bu "politika" DP''nin 1960 askeri darbesiyle iktidardan uzaklaştırılıp CHP''nin önünün açılmasıyla gücünden-iktidarından bir şey kaybetmemiştir. Bu sefer de, İsmet İnönü tarafından 1964''de kurulan hükümet, 1930 sözleşmesini feshederek 1918''den beri İstanbul''da sürekli oturan ve çalışan 13 bine yakın Yunan uyruklunun oturma izinlerini uzatmamıştır. İstanbullu Rumlara yönelik DP sonrası bu harekatın sonuçları birkaç yıl içinde 40 bine yakın kişinin Yunanistan''a göç etmesidir. (64''de kurulan bu İnönü Hükümeti''nin Çalışma Bakanı''nın Bülent Ecevit olduğunu unutmayın.)

Görüyorsunuz; 50 öncesi uygulamalarıyla gayrimüslimlerin korkulu rüyası haline gelen CHP''nin iktidardan uzaklaşıp yerine gayrimüslimlerin kendisiyle çok daha iyi ilişkiler kurduğu DP''nin geçmesi, ardından tekrar (hem de bu sefer "özgürlükler"in yolunu açtığı söylenen 61 Anayasası''nın hüküm sürdüğü bir dönemde) CHP''nin hükümet kurması Güven''in sözünü ettiği "milli politika"nın umurunda değildir...

"Niçin hep aynı "siyaset" ya da aynı siyasetsizlik" demem bu yüzden.

Türkiye''nin Kıbrıs adını taşıyan bir politikası olduğunu ancak birkaç yıl önce keşfeden ve keşfeder etmez de ilk iş olarak ülkesindeki Rumları "rehin almaya" koyulan DP iktidarının harcında gayrimüslim seçmenlerin hatırı sayılır payının olduğunu da unutmayalım. Dilek Güven, söz konusu dönemde İstanbul''da seçmenlerin üçte birinin gayrimüslim olduğu bilgisini veriyor.

Peki o zaman "seçmenin önemsenmesi" gibi demokrasinin temel ilkelerinden birisi DP iktidarı tarafından birkaç yılda niçin kulak arkası ediliyor?

Siyaset yok da ondan. "Tek Parti", "çok parti" farketmiyor; çünkü siyaset ancak "milli politika"nın ilkeleri doğrultusunda yapılabilir bu ülkede.

Hükümet kuran partilerin değişmesine rağmen (bu değişiklik "Yeter Söz Milletindir" gibi siyasi tarihimizin en müthiş sloganlarından birisinin ışığında gerçekleşmiş bile olsa) ülkenin siyasi hayatında "süreklilik" hakim.

Bu sürekliliğin sözünü ettiğimiz "milli politika"nın akla ilk gelen aktörlerinin izini sürerek tespiti çok kolay.

Mesela, adı bugünlerde yine çokça geçen bir isim: Orhan Birgit.

Bir CHP hükümetinde bakanlık da yapmış olan bu kişinin hem 1945 Tan Matbaası, hem de 6-7 Eylül olaylarında öne çıkan bir isim olması tesadüf mü sadece?

İlk olay CHP''nin işi, ikinci olay DP iktidarı altında geçekleştirilen bir yağma hareketi ve linç girişimi.

Ya da mesela Milli Türk Talebe Teşkilatı''nın hiç değilse cumhuriyet dönemindeki serüveni.

Birgit gibi, bu "derin" kuruluş da, Tan Matbaası ve 6-7 Eylül olaylarında ön safta.

Aslına bakacak olursanız, MTTB''nin cumhuriyet tarihi boyunca geçirdiği –tek yönlü olmayan- dönüşüm, Türkiye''de siyaset denilince nasıl bir şeyin anlaşılması hususunda epeyce aydınlatıcı. Önce Turancı ve doğal olarak "Vatandaş Türkçe Konuş"cu, sonra Tan olayları, daha sonra DP''nin yanında, DP gidince CHP''li gençlerin mekanı, sonrasında da bildiğiniz gibi "milliyetçi-muhafazakar" olarak adlandırılanların ocağı.

Görüyorsunuz; o cenahtan bu cenaha bu "birliği" ele geçirme ve elde tutma yönünde verilen mücadele bile "milli politika"nın gerçek anlamda siyaseti nasıl esir aldığının bir delilidir. İllâki amblemi yıllarca "bozkurt" olan bu "birlik" ele geçirilecek; illâki "milli politika"nın sırası gelince göreve çağırdığı bu merkez hasmının eline geçmeyecek. "Hasım" demem lafın gelişi tabii ki; yoksa, temelde yok birbirimizden farkımız.

Dilek Güven''den alıntıyla başladığımız yazıyı, tarihçinin 6-7 Eylül olaylarının organizasyonunda İngiliz hükümetinin payını inceleyen satırlarına –hiç değilse- değinerek bitirelim. Güven, bu çerçevede, İngiliz hükümetinin, 50''lerin başında bir İngiliz sömürgesi olan Kıbrıs''ta Rum-Ortodoks halkın Yunanistan ile bütünleşme isteği ve Kıbrıs konusunun Yunanistan tarafından Birleşmiş Milletler''in gündemine taşımayı planlaması karşısında Menderes hükümetini nasıl daha "aktif" politikalara yönelttiğini hatırlatıyor. Verdiği şu bilgi de çok dikkate değer: "Örneğin Atina''daki İngiliz Büyükelçiliği''nin Yunan-Türk dostluğunun çok yüzeysel bir vaka olduğuna değinen ve küçük bir şokun, örneğin Selanik''teki Atatürk''ün evinde meydana gelecek küçük bir tahribatın derhal ilişkiyi zedeleyeceğinden bahseden Ağustos 1954 tarihli bir beyanı söz konusudur."

Bu hususu biraz da şunun için hatırlatıyorum: Geçen akşam bir televizyon kanalında (HaberTürk) yayınlanan canlı bir tartışma programına Atatürk''ün evine bombayı atan kimse olarak –yıllardır- adı verilen Oktay Engin de telefonla bağlandı. Sonradan valilik de yapan bu kişi iddianın asılsız olduğunu ve bugüne kadar, hakkında söz konusu iddiayı dile getiren 20 kişiyi mahkûm ettirdiğini açıkladı. (Bu arada, ülkenin gelmiş-geçmiş Latince bilen tek valisinin de kendisi olduğunu hatırlatmayı da unutmadı.) Kimseye kefil değilim, ancak açıkçası, bu açıklamalar karşısında "Hadi canım" da diyemedim doğrusu.