İrtica ile mücadelenin yan etkileri

28 Şubat''la başlayan paranoyanın Türkiye''yi nasıl bir uçuruma sürüklediği, artık daha iyi anlaşılıyor. Aylardır sanal problemlerle uğraşanların ve milleti uğraştıranların ülkeyi nasıl bir uçurumun kenarına getirdiklerini anlamak için ekonomist olmaya gerek yok. Uçurum hemen ayağımızın dibinde, aşağıya bakmak durumun vehametini görmek için yeterli.

Tablo gerçekten ürkütücü: Ülke iktisadi bakımdan tarihin en krizli dönemlerinden birini yaşıyor. İç borç Haziran ayı itibariyle 16.5 katrilyona dayanmış. Bütçe açığı ilk beş ayda 4 katrilyonu geçmiş. Bu açık da tabiatıyla borçla, özellikle iç borçla kapatılmaya çalışılıyor. Bunun için de çok yüksek oranda faiz ödeniyor. Devletin iç borçlanmalarda ödediği faiz % 100 ile %130 arasında gidip geliyor. Nitekim dünkü 2 katrilyonluk iç borçlanmada faiz oranı %111 olarak gerçekleşmiş. İster toptan eşya endeksini isterse tüketici fiyat endeksini baz alın enflasyon çıktıktan sonra ödenen reel faiz dünyanın hiç bir ülkesinde görülmediği ölçüde yüksek. İlk beş aylık dönem itibarıyle devletin vergi gelirleri (4 katrilyon 832 trilyon) borçların sadece faizlerini (4 katrilyon 298 trilyon) karşılamaya ancak yetiyor. Dolayısıyla borç ve faiz yükü her geçen gün katlanarak artıyor. Harcamalarda tasarrufa gidemeyen, vergi gelirlerini artırmayan devletin borçlanma mecburiyetini bilen sermaye çevreleri faizlerde düşüşe müsaade etmiyorlar. Ekonomistler borcun her ay 1 katrilyon artmasını fevkalade tehlikeli buluyorlar. Yakın gelecekte deniz bütünüyle bitebilir ve Türkiye borçlarının ana parasını dahi ödeyemeyecek duruma gelebilir. Gerçek problemlerle uğraşmak sanal problemlere karşı yalancı pehlivanlık yapmaya benzemiyor.

Ancak nankörlük etmemek lazım. 28 Şubat sürecinde ısrar ve başarı ile sürdürülen ve hala da devam eden irtica ile mücadelenin elbette bir takım yan etkileri olacaktı. Var mı öyle bedavadan irticadan kurtulmak. Ekonomik krizi böyle bir yan etki saymak ve sineye çekmek gerekecek. Evet devlet mali bakımdan çok zor durumda ama, bankalarımız çok rahat. Topladıkları bütün mevduatı artık yatırıma yönlendirmiyor -çünkü bu faizle yatırım falan olmaz- devlete yüksek faizle satıyorlar. Devlet batmadığı sürece bundan rahat ticaret olmaz. Verilen krediyi tahsil derdi yok, geri dönmeyen kredi problemi yok, bir dolu müşteriyle uğraşmak yok, herkesle ayrı pazarlık yok. Eli mahkum devleti kredi alacaklısı yapıyor sonra da yan gelip yatıyorsun.

Memurumuz, işçimiz geçim derdinde ama spekülatörlerimiz çok mutlu. Bu sebeple de bir çok kimse kah isteyerek kah mecbur kaldığı için üretim yapan tesislerini kapatıp spekülatörler sınıfına geçiyor. Siyasilerimiz maaşlarda bir puanlık artışın kaç trilyona malolacağını kılı kırk yararcasına hesap ediyorlar ama kurtardıkları ahbab-çavuş bankalarına milletin kaç trilyonun gittiğinin hesabını hiç bilmiyorlar.

İrticadan kurtulmada sürdürülen başarılı mücadelenin yan etkileri sadece iktisadi alana münhasır değil. Temel hak ve hürriyetler alanında da bu etkiler görülmeye başlandı. Başörtülü öğrencilere olmadık baskılar uygulanır ve öğrenim hakları ellerinden alınırken seyirci olanlar bu baskıcılığın bir gün kendilerine döneceğini düşünmediler. Şimdi aynı hukuk dışı yöntemlerin ve antidemokratik baskıların kendilerine dönmüş olmasının şaşkınlığını yaşamaları biraz da bu yüzden. Neymiş? İstanbul Üniversitesi rektörü keyfi icraatlarda bulunuyor, özel üniversitelere derse gitmek isteyen kimi öğretim üyelerine izin veriyor kimisine vermiyormuş. Keyfi olarak bölümleri birleştiriyormuş. Çok muhterem hocalar, İstanbul Üniversitesi rektörünün keyfi icraatlarının farkına bir öğretim üyesi üniversiteden atılırken varamadılar, binlerce kız öğrenci okullarına alınmaz, öğrenim hakları çiğnenir, ikna utançlıkları işlenirken varamadılar, 100-200 milyonluk ders ücretlerine engel olununca, bazı bölümler birleştirilince vardılar. Günaydın!

İrtica ile mücadelenin pahalıya mal olacağını biz biliyorduk ama, bazıları bunu geç öğreniyorlar. Çektiklerimiz biraz da bu geç öğrenme yüzünden.