Sağlıklı bir din öğretimine duyulan ihtiyaç

Dini ortadan kaldırmaya yönelik hiçbir çabanın orta ve uzun vadede başarılı olamaması, dinin gücünü ve toplum içindeki işlevsel durumunu göstermesi bakımından dikkat çekicidir.

Gerek Hizbullah olayı, gerek bugünlerde sık sık gündemi dolduran bir kısım marjinal dinî guruplar ve bunların din adına yapmış olduğu yanlışlar, aslında bir gerçeği ortaya çıkarıyor. İnsanımızın sağlıklı bir dinî bilgiye, dinî inançlarının gereğini yerine getirebileceği serbest bir atmosfere ihtiyacı bugün her zamankinden daha fazla.

Şunu kabûl etmeliyiz: Din hayatı anlamlandıran ve yaşanır kılan bir değerler bütünüdür. Bu sebeple de her dönemde insanları kendisine çeken en kuvvetli bir cazibe merkezidir. Dini ortadan kaldırmaya yönelik hiçbir çabanın orta ve uzun vadede başarılı olamaması, dinin gücünü ve toplum içindeki işlevsel durumunu göstermesi bakımından dikkat çekicidir. Bu sebeple sağlıklı dinî bilgilerin verilmediği durumlarda insanlar, dinlerinden vazgeçmemişler, bu bilgileri nereden bulurlarsa almayı tercih etmişlerdir. Özellikle dinin öğretilmesine ve yorumlanmasına sınırlamaların, yasaklamaların getirildiği ortamlarda din öğretimi yer altına, resmî mercilerin veya konunun uzmanı kişilerin bilgi ve ilmi denetim alanı dışına çekilmiştir.

Bu durum, iki mahzuru beraberinde getirmiştir. Buralarda dini öğretenler bazan veya çoğu kere yeterli dinî bilgilere kendileri de sahip değildir. Daha kötüsü bir kısmının öğrettikleri, bildikleriyle de sınırlı değildir; bunlar bilmedikleri alanlarda da yalan yanlış bilgiler vermekten çekinmemektedirler. Üstelik insanların dini öğrenme ihtiyaçlarının şeffaf ve suistimale nisbeten kapalı bir ortamda değil şeffaf olmayan mekanlarda ve şartlarda karşılanmaya çalışılması bunun zaman zaman şahsi çıkarlara âlet edilmesi sonucunu da doğurmuştur. Bazı kötü niyetliler bu süreçten kendilerine pay çıkarmışlardır. İnsanları kendisine çeken en kuvvetli cazibe merkezi din olduğuna göre, en fazla bu değerler bütününün istismar edilmeye çalışılması da bizleri şaşırtmamalı.

Bu durumda akl-ı selim sahibi bir yönetimin bu yanlışlıkları önlemek için yapması gereken, dinin öğretilmesini yasaklamak veya insanlara bir din şekli empoze etmek değil, din ve vicdan hürriyetine sınırlamalar getirmek hiç değil, tam tersine dinin öğretilmesinin ve yaşanılmasının önündeki bütün bu engelleri kaldırılmak olmalıydı. Gün ışığında bir din öğretimi ve uygulaması en sağlıklı olanıdır.

Daha açık ifade edelim: Eğer bir yönetim Hizbullah''tan gerçekten rahatsızsa, Hizbullah''ın en fazla imamı bulunmayan camilerde veya bilgisiyle, dinî heyecanıyla cemaatinin ihtiyaçlarını karşılayamayan imamların bulunduğu mescidlerde neşv ü nema bulmasından şikayetçiyse İmam Hatip Liseleri''ni kapatacak bir süreci başlatmamalıydı, Kuran Kursları''nın kapısına kilit asacak bir düzenlemeye gitmemeliydi. Türkiye''de bilgili imam-hatiplerin yetişmesinde en önemli hizmetleri yapan İlahiyat Meslek Yüksek Okulları''nın bu ders yılında kapandığını biliyor muydunuz? Son mezunlarını bu sene verecekler. Şimdi bunu bilgisizlikle mi izah edeceğiz, yoksa Türkiye''yi yönetenlerin dışarıya verdikleri intibaın aksine bilgili din adamı istemedikleri, Hizbullah tipi oluşumlardan fazla rahatsızlık duymadıklarını mı düşüneceğiz?

Başörtüsü yasağının Türkiye''deki dini hassasiyeti olan geniş kimseleri rahatsız ettiği bir vakıadır. Bu tür rahatsızlıklar toplumların uçlara kaçmasını kolaylaştırır ve teşvik eder. Bu yasağı ısrarla savunanların Türkiye''de sağlıklı bir dinî gelişim beklediklerine inanmamız mümkün mü?

Bu topraklar ve içinde yaşadığımız şartlar marjinal dini guruplar, din adına bir takım yanlış uygulamalar ortaya çıkarıyorsa bunu ortaya çıkaran şartları akıl ve basiretle incelememiz gerekir. Açıkca ifade edelim bu yapılmıyorsa ya bu yanlış gidişin doğuracağı sonuçlar bilinmemektedir ya da aslında bu tür bir Müslümanlık uzun vadeli planlar bakımından Türkiye''ye yön verenlerin daha çok işine gelmektedir.