Bırakın cep telefonunu, kol saati bile bir lükstü..

Geçen yüzyılın başında bir azınlığın sahip olacağı lüks gibi görünen araç ve gereçler, artık kitlelerin malı..

Benim çocukluğumda, bir saat sahibi olmak önemli olaydı.. Sünnet olurken veya okula başlarken, genellikle bir "kol saati" sahibi olurdunuz..

Saatin iyisi, İsviçre''nin genel üretim ürünlerinin kadranına, Sirkeci piyasasının "Nacaryan" veya "Hislonyan" gibi ailelerinin isimlerinin vurulmasından oluşurdu.. "Nacar" veya "Hislon" marka saat sahibi olmak önemliydi..

Bırakın "Breguet" veya "Cariter" gibi markalara sahip olmayı, bir "Omega"ya veya bir "Movado"ya sahip olmayı düşünmek bile, rüyaydı..

Elektronik alanındaki gelişme, "saat sahibi olmak" denilen statüyü de alt-üst etti..

Önce Japonlar''ın "Seiko", "Casio" gibi markalı Quartz saatleri doldurdu vitrinleri.. Arkasından saatler, vitrinden, işporta tezgahlarına indi..

Geçen gün Amerika''nın "Business Week" dergisinde, "Swatch" markalı İsviçre saatlerini üreterek, pazarı ele geçiren Nicholas Hayek''in öyküsü vardı..

En pahalısını 70-80 dolara satın alabildiğiniz "Swatch" saatlerini üreten şirketin, geçen yılki satışı 2.2 milyar dolarmış.. Şirket geçen yıl 258 milyon dolar kâr etmiş..

Daha da ötesi, bu Hayek, ünlü eski markaları satın almaya başlamış..

"Omega", "Longines", "Tissot" da, artık "Swatch"ın birer yan markasıymış.. "Napolyon''un saati" diye bilinen ve en ucuzu 10-15 bin dolara satılan Fransız "Breguet"yi de, 75 milyon dolar ödeyip satın almış Hayek..

Bütün bunlardan ne çıkar?..

Endüstri-sonrası toplum süreci her olguyu ve her kavramı etkiledi.. "Buluşlar", "üretim gücü" ve "piyasa" gibi olgular, hayatımızı değiştirdi..

Geçen yüzyılın başında bir azınlığın sahip olacağı lüks gibi görünen araç ve gereçler, artık kitlelerin malı..

"Telefon"u, "telgraf"ı falan düşünün.. Bir de bugünün, "cep telefonu"nu, "faks"ını ve "inter-net"ini hatırlayın..

Birileri "PTT özelleşsin mi" diye tartışırken, en önce Posta (P.) özelleşti.. Şimdi motorsikletli ve kamyonetli şirketlerin kuryeleri taşıyor mektupları, paketleri..

Faks varken, "e-mail" varken, kim telgraf çeker ki?..

Mümkün olsa, o eski İstanbul türküsünün sözleri de değişecek..

"İnter-netin tellerine,

Kuşlar mı konar?"

Hani "Bahar bitti, güz bitti-artık bülbül ötmüyor. Yare tel çeksem dedim.. Tel derdim iletmiyor" diye bir şarkı vardır.

Onu da şöyle değiştirebiliriz..

"Yare e-mail çeksem dedim,

E-mail derdim iletmiyor."

Ama bir hayal edin, televizyonun, videonun, "walk-man"ın, "compact-disc"lerin bulunmadığı bir dünyayı..

Örneğin, 150-200 yıl önce yaşamaktasınız..

Avrupa''daki bir salonda, bir Beethoven senfonisi veya İstanbul''daki bir konakta, bir Hacı Arif Bey bestesi dinlemişsiniz..

Bunları bir kez daha dinlemek isteseydiniz, ne yapardınız?

Ama şimdi, dünyanın en iyi orkestralarını, solistlerini, her an evinizde ve hatta yolda dinlemeniz mümkün..

Gelişme, sanatı da demokratikleştirdi.. Bütün sanat ürünleri de, kitlelere açıldı..

Amerika''nın ilk Türkiye''ye gelip, ittifak kurdukları 1948-49''da, bir Amerikalı uzman, Ankara''da bir Bakan''ın özel kaleminde bekliyormuş. İçeriden, Bakan''ın yüksek sesle konuştuğu, bağırdığı duyulmuş..

Amerikalı, merakla sormuş "özel kalem"e,

-Bakan neden bağırıyor?

Bakan''ın sekreteri, izah etmiş.

-Bakan İstanbul''la konuşuyor..

Amerikalı şaşırmış.

-Neden telefonla konuşmuyor?

Bakan''ın bağırmasından, İstanbul''la, pencereden seslenerek konuştuğunu sanmış..

Düşünün ki, devlet kurup, devlet batıran o ünlü politikacılar, "cep telefonu"nu bilmiyorlardı..

Verem olunca da, "antibiyotik" olmadığı için ölürlerdi onlar..

Ertuğrul Özkök, yine gözlemlemiş..

Meğer Özer Çiller Ankara''ya hiç gitmiyormuş.. Tansu Çiller de, haftada iki kez İstanbul''a geliyormuş..

Amaç, "Türkiye''nin kreması" ile barışmakmış..

Bakalım Ertuğrul Özkök, Rahşan Ecevit''in Ankara''dan neden hiç ayrılmadığını da, gözlemleyebilecek mi?

Ya da önemli olanın "krema ile barışmak" değil, "kaymak yiyenlerin üzerine gitmek" olduğunu görebilecek mi?

Herkes biraz faziletli olmalı!..

28 Şubat post-modern müdahalesi, en fazla "Siyasi-İslam"ı etkiledi. Şimdi bu kesim, tartışıyor, öz-eleştiri yapıyor..

Ama ya diğer kesimler?

Acaba kartelciler neden suskun?

Medyanın tekelleşmesi ve siyaseti de, devleti de, kamu mal ve parasını da, uygunsuz ilişkilere konu etmesi, neden hiç tartışılmıyor?

Fazilet''ten "yenilikçiler" falan çıkıyor.. Herkes harıl harıl "değişim" gereğini tartışmakta..

Ama "derin devlet"ten ses çıkmıyor hiç..

Ecevit bile, nasıl değişti..

Siz Bülent Ecevit''in, Davos''a gidip, Turgut Özal''ın izinden yürüyerek, başarıyı aradığını hayal edebilir miydiniz?

Ya Süleyman Demirel..

Özal gibi şort giyerek, ikinci siyasi yaşamına başladı.. Sonunda Clinton gibi, kucağına bebek alarak, kitleye dönük siyaset yapmaya çalışıyor..

Ama Türkiye''nin "kapalı kutular"ı, hâlâ suskun..

Açığa çıkan yanlışları ve ayıpları yalanlamaktan başka birşey yaptıkları yok..

Değişimi tartışan Faziletliler kadar faziletli olsa her kurum ve kesim, Türkiye çok rahatlardı..