Daha nelerle birlikte yaşamaya alışmalıyız?

Galiba Prof. Işıkara bu sloganı üretmişti..

- Türk halkı, depremle birlikte yaşamaya alışmalı, demişti Prof. Işıkara..

Bazıları da sinirlenmişti bu söze..

- Depremle yaşamaya nasıl alışılır, diye soranlar çıkmıştı..

Aslında, birşeyle ve hatta bir felaketle birlikte yaşamaya alışmak, tarihin, coğrafyanın, sosyolojinin bizi mahkûm ettiği zorunluluk olabiliyor..

Şöyle bir düşünüp, sıralayın..

Deprem dışında, başka nelerle birlikte yaşamaya alışmak zorundayız?

-Türk siyaseti, Mesut Yılmaz''la birlikte yaşamaya alışmalıdır..

-Türkler, trafik canavarı ile birlikte yaşamaya alışmalıdır..

-Televizyon izleyicileri, televole programları ile birlikte yaşamaya alışmalıdır..

-Politikacılar, yazarlar ve eleştiren herkes, ceza kanununun 312''inci maddesi ile birlikte yaşamaya alışmalıdır..

-Medya emekçileri, kartelin kurallarına göre çalışmaya alışmalıdır..

-Memurlar, emekliler ve tüm sabit gelirliler, maaşlarının, ihtiyaçlarını karşılamamasına alışmalıdır..

-Türkiye, Avrupa Birliği''ne hep aday olmaya ve tam üye olamamaya alışmalıdır..

-Çeşitli ülkeler ve toplumun değişik kesimleri, gününe göre, Türkiye''nin ya iç, ya da dış düşmanı olarak ilan edilmeye alışmalıdır..

-Devlet dairelerinde çalışanlar, bazan sıcak, bazan soğuk, bazan da enerji tasarrufu nedeniyle, tatil yapmaya alışmalıdır..

Siz de biliyorsunuz ki, bu liste, sonsuza kadar uzatılıp, gidebilir..

Ve yine biliyorsunuz ki, bazı şeylere alışmak demek, o durumu kabullenmek anlamına gelmiyor..

Hani yaşlı karı-koca, hakim önüne çıkmışlar..

Kadın hakime,

- Boşanmak istiyorum, demiş..

Hakim sormuş,

- Neden boşanmak istiyorsun?

- Evleneli 60 yıl oldu, ama kocam olacak bu adam, benimle tek kelime bile konuşmadı hakim bey..

Böyle cevap vermiş boşanmak isteyen kadın..

Bu defa adama dönmüş hakim.. Sormuş..

- 60 yıldır evli olduğunuz halde, neden karınla tek kelime bile konuşmadın?

Adam gülümsemiş, cevap vermiş..

- Karımın sözünü kesmemek için konuşmadım..

Bu kadın 60 yıl süresince hiç ara vermeden konuşurken, adamcağız kimbilir neler düşünmüştür..

Aslında, böyle durumlardan da kurallar çıkartabiliriz..

Örnek verelim..

- İnsan her düşündüğünü söylememeye alışmalıdır..

Dünkü gazetelerden birinde, bir yazar bu durumu şu örnekle anlatmıştı..

- Atatürk Büyük Nutku''nda, daha Anadolu''ya çıkarken kafasında Cumhuriyet fikri bulunduğu halde, bunu çok uzun süre niçin telaffuz edemediğini gayet iyi anlatır..

Bütün bunlardan ne çıkar?

Şu çıkar!.

Demek alışmamız gereken, deprem dışında daha pekçok durum var..

Mesela..

- Kendi yaşam sürelerinde, Türkiye''nin ekonomik darboğazının açılması için, en az 10 tane İMF paketinin açıldığını görmüş olan TÜSİAD''lı işadamları, bu son İMF paketi hakkında konuşurken, "Bu son ümidimiz" demeye alışmalıdır..

- Süleyman Demirel, Haydar Aliyev''in ve tüm Türkî cumhuriyet liderlerinin "yeni kardeş" olarak, Ahmet Necdet Sezer''i kabul etmelerine alışmalıdır..

ŞAKA

Sorumsuz yetkililer..

Oh be.. Dünya varmış!.

Sonunda Mesut Yılmaz, hükümete girdi..

Hem de, "Avrupa''dan Sorumlu Başbakan Yardımcısı" olarak girdi..

Bu konum, neyi getirir?

Demek ki İsmail Cem''in yeni unvanı şöyle..

- Avrupa''dan sorumsuz Dışişleri Bakanı..

Aslında, kimin neden sorumlu olduğunu pek bilmiyoruz burada..

Bildiğimiz tek şey, ekonomiden, Maliye''den, Hazine''den ve herşeyden, IMF sorumludur!.

OBURLAR

Doymak mı zor, aç kalmak mı?

Ünlü mizahçı ve sinema sanatçısı Woody Allen''in bir sözü var.. Şöyle..

- Neden hoşlansam, ya ahlak-dışı, ya yasa-dışı, ya da şişmanlatıcı oluyor..

Haberlerde vardı.

Fransa''nın çok tanınmış yemek uzmanı (gurme) Henry Gault, 76 yaşında ölmüş.. Bu yemek uzmanının, lokantalar hakkında verdiği notlar, Sinema Akademisi''nin "Oscar"ı veya Norveç''in "Nobel"i kadar önemliydi oburlar için..

Dikkat ediyorum..

Varlıklı seyahat meraklılarının hayatı, son yıllarda trajik bir ikilem içinde geçiyor..

Bir yandan "Gault Millau" veya "Michelin" gibi, dünya lokantalarına not veren yayınları izleyip, ünlü şeflerin imzasını taşıyan yemekleri atıştırıp, şişmanlıyorlar..

Aynı anda da, dünyanın çeşitli yörelerindeki "sağlık enstitüsü" adı verilen pahalı perhiz merkezlerinde, aç kalarak, zayıflamaya çalışıyorlar.

Bu üç yıldızlı lokantalarda yemek de, sağlık merkezlerinde aç kalmak da, öylesine pahalı ki..

Hani "Paranın vicdanı yok" derler..

Acaba paranın aklı da mı yok?