Aşkla namluya şiir sürdüler sonra da yollara şiir döşediler(2)

Arif Bilgin, şâir, hikâyeci, denemeci, hattat ve bütün bunlarla beraber iyi bir muallimdi. Hem idareci, hem de eğitimci olarak 33 yıllık mesleğini 2005''te emeklilikle noktaladı ama yazı mesleğini bırakmadı. Allah hayırlı uzun ömürler versin, o mesleğe noktayı ancak ölüm kor. Yazı dünyasının güzel bir emekçisi olarak gönül ürünlerini vermeye, Haber-Elbistan Gazetesi''nde devam ediyor.

Onu aşkın kitap ve daha kitaplaşmayı bekleyen birçok yazının bu güzel doğurgan kaleminin en önemli, en güzel işlerinden biri de, Elbistan ve çevresindeki şairleri derleyip toplayarak şiir yollarına düşürmesidir.

Ârif Bilgin, önce Namluya Şiir Sürdüler adıyla kitaplaştırdığı eserde yer alan şâirleri bir araya getirir. Şiirin bu hoş Dadaloğulları, dağlar heybetinde sedalarla seslenirler birbirlerine. Bu seslenişlerin ilki Namluya Şiir Sürdüler adıyla kitaplaşır.

Atışmaların ikinci kitabı, “Şiir Döşedik Yollarına, Elbistan''ın Afşin''in” adıyla çıkar. Kitabın önsözünde Ârif Bilgin:

“Türk şiirinin bir geleneği olan Atışma''nın canlandırılması ve bölgemizde yeniden hayat bulması amacıyla birkaç yıldır gayret sarf etmekteyiz.

Atışma, edebiyatımızda daha çok saz şairleri arasında yüz yüze oturup irticalen söyleşerek, delikanlılarla genç kızların karşılıklı veya birbirleri arasında manileşmeleriyle hayatiyet kazanmışsa da özellikle son asırda birçok şairin kalemle (ayrı mekân ve zamanda cevap yazarak) cereyan ettiği de bir gerçektir.

Biz de 3 yıldır kalem şairleri arasında atışma tertip ederek bu geleneğin yöremizde yaşatılmasına çalışmaktayız.” diyor.

Birinci kitaptan yani Namluya Şiir Sürdüler''den sonra, “Şiir Döşedik Yollarına” adını okuyunca insan birinci kitaptaki atışmalardan daha yumuşak, daha yapıcı, daha çok gönül besleyip süsleyici şiirler bekliyor, (biraz da buluyor) ama atışmaları dışarıdan dinleyen ehli insaf söz erleri araya girip uyarıda bulunmak zorunda kalıyorlar:

Sevgiyle yarışın cana can katın,

Şairlik Hak''tandır alınmaz satın,

Fatih''in bindiği sevimli atın;

Ayağına nal olun ki göreler. (Uğur)

Kalp kırmakla sanma biter her işi

Gölgesinde aslan yatar er kişi

Hazırdır elinde cahilin taşı

Nazik vücuduna vurmadan yürü. (Konak)

Ben ozanım demek olay değildir

Desturu kâmilden almazsan olmaz

Meclislerde sohbet kolay değildir

Arif dergâhına gelmezsen olmaz. (Çötelim) diye seslenmişler.

Birinci kitapta -Atışma dalında, meydana soyunan şair kardeşlerime- uyarısıyla Usta Göçer:

Sözleşiniz, söyleyiniz;

Aman ha, gönül kırmayın!

Ne dediğim anlayınız;

Aman ha, gönül kırmayın!

O''na nazar eylemiş Hakk,

Yaralanır değerse ok,

Tamirinin çaresi yok;

Aman ha, gönül kırmayın!

Bülbül tatlı tatlı öter,

Ötsün, sakın, deme “Yeter!”

Kâbeyi yıkmaktan beter,

Aman ha, gönül kırmayın!

Birlik kurar arı beyi,

Bal yapar iyiden iyi,

Demeyin; “Bu neyin, neyi?”

Aman ha, gönül kırmayın

Güzergâhıdır Allah''ın,

Pazargâhıdır Allah''ın,

Nazargâhı''dır Allah''ın;

Aman ha gönül kırmayın!

Tatlı-tatlı başlan söze,

Neş''e dolsun içimize,

Mehmet Göçer diyor size;

Aman ha, gönül kırmayın. Diyor demesine ama şairler birbirlerini yine de yer yer kırıp geçiriyor.

Ne demişler: “Kol kırılır yen içinde kalır.” İki kitapta da kırık çıkık çok ama yine kitap içinde kalmış.

Ârif Bilgin kitabın oluş hikâyesini etraflıca anlatıyor. Fedakârlık isteyen, aşk ve gayret isteyen çileli, meşakkatli bu iş, adamını bulmuş, yerine oturmuş ve kitaplık bir sonuca ulaşmış. Kültürümüz açısından önemli bir çalışma. Kitaba bazı şairlerin vesikalık fotoğraflarıyla birlikte kısa hal tercümeleri de konmuş. Toplu fotoğraflar biraz fazla olsa iyi olurdu. Adı ve fotoğrafı konan bazı şairlerin şiirleri nedense unutulmuş.

Kitabın son bölümüne 1957 tarihli bir atışma da eklenmiş: Ahmet Çıtak-Hayati Vasfi Taşyürek Atışması. Bu, ayrı bir çalışmaya konu olsa daha iyiydi. Kitaba uygun düşmemiş.

Maraş yöresi şairleriyle zengindir. Elbistan, Afşin, Göksun, Andırın ve diğerleri. Bütün bu yörenin şairleri, her sene, Elbistan Su Gözü''nde, Ceyhan Kaynağı''nda buluşturulup kaynaştırılsalar, kaynatılsalar, çağıl çağıl seslendirilseler ve kitaplara dökülüp tarihe bırakılsalar ne hoş olur. Hem öyle atışmalarla değil, insanımızın engin değerleri –aşk, birlik, beraberlik, ana, baba, aile, akrabalık, arkadaşlık, dostluk ve kaybolmaya yüz tutan daha nice hayati kıymetlerimiz- etrafında yarışmalarla, yazışmalarla gönül madenlerini, ruh cevherlerini işletseler; bizi ve gelecek nesilleri onlarla süsleseler, daha güzel olur.

Ârif Bilgin, Mehmet Göçer ve Elbistan Belediyesi''nden beklesek bunları, fazla bir şey istemiş olur muyuz?

Not: Pazar Ekimizin beşinci yıldönümü kutlamasına çok istediğim halde katılamadım. Orada fikir ve sanat emekçisi arkadaşlarımızla birlikte olmak güzel olurdu. Hepsini candan kutluyor, daha nice nice eklere imza atmaları için dua ediyorum.

Gönül telinizden nağmeler aldım

Mızrap saza vursun, diller söylesin

Gezen bulutlarla bir selam saldım

Ilgıt ılgıt esen, yeller söylesin

İğde bahar ile mis kokar çalı

Arılar çiçekten yaparlar balı

Misafir geldi mi serilir halı

Uğrarsan geldiğin, yollar söylesin

Dostuz, muhabbeti yazdık dizeye

Kaldırdım gerek yok şimdi vizeye

Eski yarenlikler konmuş müzeye

Görünce geçmişi, yıllar söylesin

Afşin''de bilirim var Dede-Baba

Arzularım gelmek, gösterip çaba

Beni mutlu eder sizden merhaba

Sarılıp gerdiğim, kollar söylesin

Eshab-ı Kehf''i gördüm yerinde

Kökü senelerce gitmiş derinde

Ziyaret ederim günün birinde

Rastlaşıp gördüğüm, kullar söylesin

Ol habip olunca Resulü Zişan

Hak ona gönderdi bir ulu nişan

Dosttan ayrı kalan olur perişan

Yandım hasretinden, küller söylesin

Nefsi imtihandır hayat bizlere

Mevla ne saklamış acep gizlere

Çok bakındım o mukaddes izlere

Bülbül figan eder, güller söylesin

Kalbur, sarat elediler harmanı

Gideceğim bulamadım dermanı

Ömür sarar yar elinde kirmanı

Leyla için düştüm, çöller söylesin.

Hilkati''yim geçti gençlik treni

Çaldı ömrün artık öter sireni

Tutmaz oldu senin ayak fireni

Boşluğa attığın, pullar söylesin.