Beyaz bir ölümle gitti Muhsin Bey...

Bizim kuşak kitleleri etkileyen karizmatik liderlerle aynı dönemi yaşama talihliliğinin yanında, o liderleri bir bir kaybetmenin birikmiş acısını da yaşıyor... Özal, Türkeş, Ecevit ve Yazıcıoğlu… Hepsi sarstı bizi… Yaşarken de ölürken de sarstılar… Muhsin… İyilikte, bağışta bulunan, ihsan eden demek… Ne kadar hüzünlü de olsa beyaz bir ölüm onunkisi…

Her ölüm hayatı yeniden sorgulatır.

Hayat tarzımızı, düşüncelerimizi, alışkanlıklarımızı, adanmışlıklarımızı, yürüdüğümüz yolu…

Ölüm bir sevdiğimize gelince daha da içten sorgularız bütün bunları.

BBP''nin mahzun lideri Muhsin Yazıcıoğlu öldü.

Bir dava adamı olarak yaşadı.

Sade bir hayatı vardı.

İnsanın ölümü tıpkı hayatı gibi işe yaramalı, milletine hizmet etmeli…

Siyasetin “meydan savaşlarına” döndüğü, üslup ve tarzın kaybolduğu kör hissiyatın ve fanatizmin ivme yaptığı bir zamanda, o ölümüyle hepimize dur dedi, meydanları susturdu, siyasilere “her şeye rağmen birlik” çağrısı yaptı…

O bu toplum için siyasi bir figür olmanın ötesinde daha derin bir anlam taşıyordu.

Onu iktidar yapmadık ama hep sevdik. Kişiliği güven veriyordu, dürüsttü, ilkeliydi, toplumla barışıktı, dindardı, milliyetçiydi, vatanını çok sevdi, cesurdu…

Dava adamları hep öyledir…

Biliriz ki her davada yola ''inanmış'' birkaç kişiyle çıkılır.

“Duygu-düşünce” bozulmasına uğramadan, davaya ihanet etmeden yola devam etmek ve tuzaklara takılmamak zordur.

Yolun ileri duraklarında kalabalıklar karışır onlara. Sıkıntılarla, mahrumiyetlerle, mahkumiyetlerle kalabalıktan geriye sadece dava adamları kalır.

Onlar yalnızdır, çoğu zaman anlaşılmazlar, hatta kendilerini anlatamadıkları dönemler çoğalır.

Susarlar, ama kimseye gönül koymazlar…

Davanın ideal tasavvurları insanı gerçeklikten koparır zaman zaman.

Bu dönemlerde duygular karışık olsa da içte büyüyüp duran “ahlaklı isyan” ayakta tutar onu.

Her dava ve misyon adamının kendine ait özel bir dünyası vardır, bu dünya kimi zaman dış dünya ile çatışır, kimi zaman da örtüşür.

Dava adamı çatışma ve örtüşme arasındaki gel-gitlerle mutludur aslında.

Onu mutlu eden, var olan gerçeklerden çok, olmasını istediği idealleridir.

Onlar idealleriyle yaşarlar ve idealleriyle direnirler.

Muhsin Bey o kuşağın temsilcilerindendi… O bu uğurda gereken bedelleri göğüslemiş, yılları kavgaların, mahkumiyetlerin, işkencelerin merkezinde geçmiş.

12 Eylül öncesinin bütün karmaşasını yaşamış, ülkücü camianın efsane reisi, Alperen, lider Muhsin bey; 70''lerden itibaren ülkücü gençlerin gözdesi, ülkü ocakları genel başkanı, alperenlerin lideri oldu. 80 darbesiyle birlikte ceza evine konuldu, 5 yılı hücrede olmak üzere 7,5 yıl Mamak''ta yattı. 12 Eylül yönetiminin işkencelerine maruz kaldı, vücuduna elektrik verildi. İşkence gören solcu bir gencin çığlıklarına dayanamadı “yeter artık, hepimiz insanız” dedi ve işkenceciler onu da hücresinden çıkartıp falakaya yatırdılar…

7.5 yıl sonra suçsuz bulundu ve serbest kaldı.

O yıllar için şöyle diyecektir; "12 Eylül''den önce kavga edenler değil, bu kavgayı seyredenler suçluydu. Gençliği girdaba sürüklediler. Biz feryadımızı duyuramadık. O zaman cumhurbaşkanına müracaatta bulundum, bir mektup yazdım. Biz kavga etmek istemiyorduk, kavganın içine itiliyorduk. Artık hücreleri değil, Türkiye sevdasını paylaşın."

Vefalıdır, duyguludur şairdir.

Cezaevinden çıkınca darbe mağduru ülkücülere ve ailelerine yardım amacıyla kurulan vakfın başkanlığını yaptı. Çünkü onun için ''ahde vefa'' önemlidir…

Ardından siyaset, milletvekili yılları başlar… Türkeş''in halefi olarak gösterildiği bir dönemde MÇP''den ayrıldı.

Siyaset engebeli bir yoldur.

İftiralar, hakaretler, suçlamalar, tehditler alır. Zaten kıt kanat imkanlarla siyaset yapar. Bazen tehdit meclisteki odasında yapılır, onlara: "Demokrasinin yanındayız. Bana tehdit sökmez. Bizim Allah''tan başka kimseden korkumuz yok" der.

28 Şubat sürecinin soğuk rüzgarları karşısında yıkılmadı, dik durdu.

Etkileyip liderliğini yaptığı kitleyi korumasını bildi, bütün provokasyonlara rağmen onları heba etmedi.

Muhsin bey dik duruşu ve olgun kişiliği ile toplumu da mahcup etmedi.

Ölüm gelip onun da kapısını çaldı, “dava” eksenli bir hayat yaşadı ve o yolda Hakka yürüdü.

Şimdi hepimiz üşüyoruz.

Ne karlı dağların içinde kaybolduk, ne de cezaevinin buz gibi betonuna mahkumuz, ama üşüyoruz…

O Mamak Cezaevinde, “üşüyorum” demişti.

“Siz peygamber çiçekleri toplarken

Ben çeşme başında uzanmak istiyorum

Huzur dolu içimde

Ben sonsuzluğu düşünüyorum

Ey sonsuzluğun sahibi, sana ulaşmak istiyorum

Durun kapanmayın pencerelerim

Güneşimi kapatmayın

Beton çok soğuk, üşüyorum...”

Başka bir şiirinde de;

“Geçmişten geleceğe uzanan

Bir yolun neresindeyim

Daha hangi dağ ve engelli yollardan

Çıplak ayaklarla gideceğim” diye sesleniyordu…

Fakat beton ne kadar soğuk olsa da, ideallerin, düşüncelerin, duyguların ısıtmıştı seni.

Bizim kuşak kitleleri etkileyen karizmatik liderlerle aynı dönemi yaşama talihliliğinin yanında, o liderleri bir bir kaybetmenin birikmiş acısını da yaşıyor...

Özal, Türkeş, Ecevit ve Yazıcıoğlu…

Hepsi sarstı bizi…

Yaşarken de ölürken de sarstılar…

Muhsin…

İyilikte, bağışta bulunan, ihsan eden demek…

Ne kadar hüzünlü de olsa beyaz bir ölüm onunkisi…

Muhsin bey''in helikopteri Kahramanmaraş''ın Göksun mevkiinde düştü ve beraberindeki beş kişiyle birlikte öldü.

Hayatı devlete saygı ile geçen bu idealist insanın donmuş bedenine devlet bütün imkanlarının seferber ettiği halde ulaşamadı. Onu ve arkadaşlarını devletten önce köylüler buldular…

İHA muhabiri İsmail Güneş 9 dakika 112 acil servis ile konuştu, yaralı olduğunu söyledi, “hala yerimizi tespit edemediniz mi” diye tekrar tekrar sordu.

İsmail''in telefonu “burası çok soğuk, donacağım, üşüyorum” diyerek kapandı…

Muhsin Bey ve diğer 4 kişi kaza anında mı öldüler, yoksa onlarda İsmail gibi donarak mı öldüler kimse bilmiyor, belki de hiçbir zaman bilemeyeceğiz…

87 yaşındaki Fidan Anneye oğlu Muhsin Beyin öldüğünü ve devletin üç gün sonra ancak ulaşabildiğini kim haber verebilecek…

Sesi kulağımızdaki İsmail''in annesine babasına, eşine, üç ve beş yaşlarındaki oğullarına, o sesin nasıl sustuğunu, o bedenin nasıl donduğunu kim hangi cümlelerle izah edecek…

Ve diğerleri; Erhan Üstündağ, Kaya İstektepe, Murat Çetindağ, Yüksel Yarıcı…

İsyanım ölüme değil, isyanım arama kurtarma çalışmalarındaki beceriksizliğimize, güzergahı belli olduğu halde helikopterin düştüğü yerin ancak 48 saat sonra köylüler tarafından bulunmasına ve buna rağmen naaşların dağdan indirilmesinde acziyete düşmemize…

Hüzün içinde hüzün…

Her insan bir kayıptır. Ama her insan bir yolcudur dünyada, gelir ve gider.

Nasıl yaşadığı, ne bıraktığı, ne biriktirdiği ve nasıl gittiği önemlidir…

Muhsin bey, bu ülke için “Muhsin” bir adam olarak yaşadı ve beyaz bir ölümle gitti…

Karlı dağlarda tek başına açan bir gül gibi…

Kırmızı bir gül gibi…

Artık karlı dağlara, dağların zirvelerine baktığımda hep o kırmızı gülü arayacak gözlerim…

Soğuk kış günlerinde karlı dağlara bakmak hüzünlendirecek beni.

Evet hüzünleneceğim, ama her hüzünle hakiki bir dostu hatırlayacak ve ruhuna fatihalar okuyacağım…

Gidenlerden geriye, hatıralar, düşünceler ve bir de davalar kalır.

Şimdi sükunetle “sonsuzluğun sahibine” sığınmaktan daha anlamlı ne yapılabilir ki…

“Büyük yolculuğa” çıkmış reis için gelin dua ve hatıralara yoğunlaşalım…

Galiba 2007''nin Haziran''ıydı.

Ankara''da genel merkezdeki küçük odasında sohbet ediyorduk.

Uzun uzun konuştuk, ardından içerideki dinlenme odasına geçtik. At üzerinde çekilmiş bir fotoğrafı vardı. Teşkilattan gençler hazırlamışlar, o fotoğrafın üzerinde de Başbakan Tayip Beyin attan düşmesine göndermeler vardı.

Dikkatim o yöne kayınca, “bunu yayınlamasanız, sayın başbakanla dostluğumuz var, şık olmaz” dedi…

Elbette dedim…

Odada başka bir objeye yöneldim; siyah beyaz resmi üzerinde akıp giden bir yazı.

Önce ben okudum sonra da ona okuttum. O yazı Muhsin beyin hayatının özeti gibiydi…

“Eğer bütün etrafındakiler bir panik içersine düştüğü ve bunun sebebini senden bildikleri zaman,

Sen kafanı dik tutabilir ve dahası tebessüm edebilirsen,

Eğer herkes sana güvenmezken sen kendine güvenir,

Beklemesini bilir ve beklemekten yorulmazsan veya hakkında yalan söylenir de yalanla iş görmezsen;

Yahut senden nefret edilir de kendini nefrete kaptırmazsan;

Bütün bunlarla beraber zafer ve yenilgiyle karşılaşır ve bu iki hokkabaza aynı şekilde davranabilirsen,

Yahut ömrünü verdiğin şeylerin bir gün başının üzerine yıkıldığını görür ve eğilip yıpranmış aletlerle onları yeniden yapabilirsen,

Yaygın hakkında bir kelimecik olsun bir şey söylemezsen;

Eğer kalabalıklarla konuşup faziletini muhafaza edebilir,

Yahut krallarla gezip halka ait huylarını kaybetmezsen,

Yeryüzünün bütün üstündekiler senin olur…”

O gün neler neler konuştuk…

Davadan, vefadan, imtihandan, hayattan, ölümden ve biraz da siyasetten bahsettik…

Dava dediğimde; “Üstat Necip Fazıl''ın dediği gibi, dava için kim var denildiğinde sağına soluna bakmadan ben varım diyebiliyorsan… Önemli olan doğru yerde, doğru zamanda, doğru iş yapmaktır” dedi.

Keşkeler var mı soruma; huzurla “Bir Müslüman ''ahh keşke şunları yapsaydım'' demez. Müslüman''ın keşkesi olmaz, muhasebesi olur. Yaptıklarınız yanlışsa ondan ders alırsınız… Ben inandıklarımı yaptım…” cevabını verip kendisini şu cümlelerle anlattı:

“Genç yaşta ülke sorumluluklarını üstlenmiş bir kuşağız biz. Kendimize göre dünyayı yerinden oynatacak ideallerimiz vardı. Tercihimiz değildi ama kavgaların girdabında geçti hayatımız. Şimdi diyorum ki, farklı düşünceleri anlamalı ve onlardan da zenginlik üretebilmeliyiz. Kavgaların, darbelerin sorunları çözmediğini hayat bize öğretti. Muhtıralar gördük, ihtilaller yaşadık. Cezaevlerinde işkenceye uğradık. Sadece ihtilalden sonra 7.5 yıl yatmışım, sonra mahkeme suçsuzluğuma karar verdi.”

Sohbeti ülkücülere getirdim, ortada birden çok ülkücülük var, ülkücülüğün geçirdiği değişimleri nasıl görüyorsunuz dedim:

Muhsin Bey oldukça cesur ve realist bir özeleştiri yaptı:

“12 Eylül büyük bir transformasyon gerçekleştirdi. Milletçe var olan toplumcu düşünce yapımızın üzerine batının ferdiyetçiliği bir elbise gibi giydirildi. Bencil, egosunu tatmine çalışan, her şeyi kendi menfaatinden bakan bir anlayış dayatıldı ve çözülme başladı. Menfaat odaklı ilişkiler, menfaat odaklı siyaset, menfaat odaklı devlet yönetimi anlayışı gelip oturdu. “Menfaatim” düşüncesi İslamcıları da, ülkücüleri de, devrimcileri de etkiledi. Kendine odaklanmış insan tipleri belirdi.”

İnsanın hesabını vereceği bir hayata sahip olması ne büyük şereftir. “Her şeyin bir bedeli vardır ama Muhsin Yazıcıoğlu''nun bedeli yoktur. Bizim önümüzden öyle şeyler geldi, geçti ki… Ben bugün Allah''a şükür, şerefimle, haysiyetimle her yerde gezebiliyorum” diyebiliyordu Muhsin Bey…

Sohbetin bir kısmını soru cevap şeklinde aktarırken, Muhsin Bey''e Allah''tan gani gani rahmet, tüm dost ve sevenlerine başsağlığı ve sabırlar diliyorum.

''Menfaatim'' düşüncesi herkesi etkiledi dediniz. Bu süreçten siz nasıl etkilendiniz?

Mafya özentili bir takım organizasyonların içine ülkücüler de çekildi. Bunun ülkücüler açısından bir bozulma olduğunu kabul etmek gerekir. Bu biz idealisleri kahretti. Bizim kuşağımız hiçbir zaman ''ben ne olacağım'' demedi.

Bu kadar idealizm vurgusu insanı zaman zaman gerçekliğin dışına iter mi?

Aklı ve mantığı hiç kullanamaz bir karasevdaya düşmek insanı kör eder. Hayallerim çok büyük ama yapabileceklerim ne kadar diye hesap etmek gerekir. Bugünkü anlayışa göre idealist olmak enayiliktir. Halbuki dünya menfaate ve herkese çelme takmaya değemeyecek kadar ehemmiyetsiz.

Hırant Dink ölümünü nasıl karşıladınız?

Fikirlerine karşı olsak da insanların konuşmasından ve yaşamasından yanayım. Dink''in yaşatılması devletin sorumluluğundaydı. Burada bir zafiyet var. Dink''in ölümü Türkiye için kayıptır. Hırant Dink, Ermeni diasporasına, Ermenistan''a karşıydı. Kürtlerin kendilerine bela getireceğini açıkça söylüyordu. Fransa''da “Ermeni soykırımı yoktur” diyenlere ceza verilmesine tepkiliydi; kendi tarihinizi bizim üzerinizden aklayamazsınız diyordu. Bununla birlikte Türkiye''de mili refleksi olan kesimlerin de tepkisini çekmişti.

Sözleriniz Dink''i sevdiğinizi düşündürüyor…

Antipatik değildim zaten. Ölmesini istemezdim. Şuurlu bir Türk genci ülkesinin işine yaramayacak bir eylemi yapmaz.

Her milliyetçi bu duyarlılıkta mıdır?

Türk milletinin hassasiyetleri üzerindeki hassasiyetler, yapılan aşağılamalar kimi gençleri tahrik edip harekete geçirebilir. Birileri bu duyarlılığa sahip gençleri etkilemek suretiyle onları taşeron olarak kullanmış olabilir. Albaylık yapmış birinin Kuran, bayrak ve silah üzerine yemin eden halini görünce, Türkiye''nin nelere gebe olduğu anlaşılıyor. Darbe düşünülmesine de darbe yapılmasına da karşıyım. Bu gerilimlerden kurtulmalı Türkiye.

Türkeş''in mezarına gider misiniz?

Giderim. Üzerimizde büyük emeği vardır, önderliğimizi yapmıştır. Birlikte olduğumuz dönemler ayrı olduğumuz dönemlerden daha fazladır. Rahmetli Türkeş, acılarımızla, çilelerimizle farklı bir yerde duruyor. Her zaman dua ederim ona.

Kendinizi genel başkan olarak mı, siyasi lider olarak mı başarılı buluyorsunuz?

İdealleri için siyaset yapan bir genel başkan olarak başarılıyım…

Milliyetçilik herkesin elinde pirim yapar mı?

Milliyetçilik kimilerinin üzerinde iğreti duruyor.

Çatlı''nın mezarına gidiyor musunuz?

Nevşehir''e gittiğim zaman tabi ki gidiyorum.

Çatlı için “dava adamı” dediniz…

Çatlı Ankara''ya geldiğinde, genç, idealist bir Anadolu çocuğuydu. Birlikte olduğumuz dönemde onu idealist yanlarıyla tanıdım. Sonra yurt dışına gitmek zorunda kaldı, o dönemle ilgili bir suçlama içinde de olmam.