Demokrasi mi, Vural Savaş"ın sağlığı mı önemli?

Türkiye, çok önemli değişimlerin eşiğinde olduğu her dönemde nedense birileri tarafından sabote edilmeye, otoriter yönetime davetiye çıkaracak kaos senaryolarının içine çekilmeye çalışılıyor.

Pek doğaldır ki, gerek ideolojik duruşları, gerekse "derin" çıkarları gereği Türkiye''nin gelişmesini, çağdaş demokratik standartları yakalamasını istemeyenler olacaktır. Doğrusu bunda yadırganacak bir taraf da yok. Ancak adalet dağıtmakla yükümlü bir hukuk kurumunun başsavcısının, "Kışlalı cinayeti"ni bahane ederek gerginliğe davetiye çıkarmasını, otoriter bir yönetim modeli önermesini anlamak mümkün değildir.

Sormak gerekiyor Vural Savaş''a; Kışlalı cinayetiyle varılmak istenen hedef, Türkiye''nin demokratik ve insan hakları standartlarını yükseltmesini engellemek değil miydi? Kaldı ki, zaten terörün gerçek amacı da topluma dehşet salmak, insanları hayatlarından endişe eder hale getirmektir.

Peki ama, terörü önlemekle görevli bir savcının, "Her an öldürülebilirim" diyerek toplumda panik yaratmasını, Cumhurbaşkanı''ndan Başbakan''a, parlamentodan aydınlara kadar herkese saldırmasını nasıl bir ruh haliyle açıklayacağız?

Şu bir gerçek ki, sayın savcıyı içine düştüğü bu "acıklı" ruh halinden kurtarmak bu ülkede yaşayan herkes için bir yurttaşlık görevidir. Eminim ki, Vural Savaş o ünlü basın toplantısından sonra daha da derin bir acı yaşamaktadır. Çünkü, Kışlalı suikastini bahane ederek, Türkiye için uygun gördüğü temel hak ve özgürlüklerden iyice arındırılmış totaliter yönetim modeline kendisi gibi "marjinal" birkaç yazar dostu dışında itibar eden olmamıştır.

Daha da önemlisi, Vural Savaş''ın ve demokrasi karşıtı güçlerin MGK''yı yönlendirme çabası boşa gitti. Zira kurul, aşırı sertleşme sinyallerine itibar etmemiş, medyanın "hazır reçete" olarak empoze etmeye çalıştığı senaryolara da temkinli yaklaşmıştır. Dolayısıyla, başsavcının bütün bu olağanüstü gayretlerinin boşa gitmesinden sonra sağlığına daha da çok dikkat etmesi gerekiyor.

Esas sevindirici olan, Türkiye''nin demokratikleşmeye açılan yoluna "mayın" döşemeyi amaçlayan Kışlalı cinayetinin de, Başsavcı Vural Savaş''ın "yasaklar manifestosu"nun da toplumsal hafıza tarafından püskürtülmüş olmasıdır. Türkiye bu kez oyuna gelmedi. Devletin tepesindeki politikacıdan sokaktaki insana kadar herkes, toplumsal uzlaşmaya kurulmak istenen tuzağı zamanında görmüş, demokrasi karşıtı güçlerin Helsinki öncesi vizyona sokmaya çalıştığı "iç tehdit" senaryolarını boşa çıkarmıştır.

Şu işe bakın ki, koskoca başsavcı çıkmış, "Basına sansür gelsin, telefonlar izinsiz dinlensin, mektuplar açılsın, ünlü 163. madde geri getirilsin" diye feryad ediyor, aldıran yok. Üstelik bu da yetmiyormuş gibi, Cumhurbaşkanı''ndan Başbakan''a, parti liderlerinden milletvekillerine, aydınlardan toplumun değişik kesimlerine kadar herkes daha fazla demokrasi ve insan hakkı isteyerek Vural Savaş''ın "ruh sağlığı"nı tehlikeye atacak bir tablo sergiliyorlar. Olmaz ki canım, bu demokrasi denen şey, Sayın savaş''ın sağlığından daha mı önemli.

Biliyoruz ki demokrasi herkes için gerekli, belki bir gün Vural Savaş için de gerekli olabilir. Ancak, bugüne kadar bütün hayatını "nefret" ve yasaklar üzerine kurmuş bir kişinin, daha doğrusu bir başsavcının şimdi kalkıp "Millet demokrasi istiyor" diye bir ömür boyu yasaklarla ilmek ilmek dokuduğu hayatını bir anda değiştirmesi mümkün mü? Elbette mümkün değil. Dolayısıyla, Vural Savaş''a daha bir şefkatle yaklaşarak kalbinde yavaş yavaş bir demokrasi sevgisi yeşertilebilir. Aksi takdirde, yasaklara karşı bağışıklık kazanmış bir kişiye aşırı demokrasi yüklemesi yapılması, ruhsal yapısında "demokrasi zehirlenmesi"ne yolaçabilir.