Kışın camlarında uygun adım postal sesleri

Kışın penceresinden başka bir sessizliğin peşine düşüyorum. Giderek büyüyen korkunç bir uğultu ve uygun adım postal sesleri kulaklarımda... Günlerdir gördüğüm beyaz atlı rüyalarım bir işe yaramıyor. Beynimin duvarlarında savrulan sözcükler, gecenin renklerine çarparak kışın acılarına karışıyorlar... Birden gri bir sis bastırıyor, yeryüzüyle gökyüzü arasında sahipsiz bir acının sesine teslim oluyorum.

Öyle çok kar yağıyor ki, kederlerimi toplayıp kaçıyorum kalbimden... Öyle çok çığlığım oluyor ki, uçup başka baharlara gidiyor, kalbimin üzerinde unuttuğum kelebeğim.

Karları sevmekten başka ne kaldı ki elimde, çünkü beyazlığın içinde her şey dans ediyor. Ve ruhu hâlâ üşüyenler için, karların içinde can veriyor kelebeğim... Ve ölüm bir kez daha kazanıyor...

İşte bu yüzden, bu kış melekler bizi terkedecek, şehir naylon umutlar takacak saçlarına...

Bahara uçmak için tutunduğumuz rüyalar da olmasa, ne ihanetin, ne de gölgelerin rengi kalacak hayatımızda.

Geleceğin çok uzun süreceğini biliyoruz. Şimdi, yakılmış köprülerin küllerini uzak denizlere savurarak, başka baharlara, başka şarkılara açılmanın tam zamanıdır... Toparlanmanın, günlere, gecelere, anılara veda etmenin de...

Sesleri, kokuları, dokunuşları çok özel bir yere yerleştirmeliyim. Sevinçlere, mutluluklara nasıl olsa küçük bir yer yeter... İçimde en büyük yeri kederlere ayırmalıyım.

Ve de bu kış camların arkasında bahar yolu gözlemekten vazgeçmeliyim. Çünkü, kışın sıcak dostluklarına ayrılık erken düştü. Bir bakarsınız rüyalarımızda, marş sesleri karışır kiraz çiçeklerinin kokusuna.

Bu ülkede baharlar yaman olur, bir bakarsınz, kekik kokulu bir nisan sabahında gün ışığına, başakların altın sarısına bile hoşça kal demeden yeni bir korkunun, yeni bir gecenin karanlığı başlayıverir...

Ve baharın üstüne acının siyah dumanı çöker... Belki de baharları yeniden yakarlar, çocukların gülümsemesini, hayallerimizi ateşe verirler mavi bir sabahta...

O yüzden, en sessiz gecelerde tek başına ağlamaya hazır olmalı insan. Ya da sessizce başını alıp gitmeye...

Eğer yalnızlığa alışırsam, dilini bilmediğim isyan şarkıları söyleyeceğim.

Eğer postal sesi olmayan bir bahara ulaşırsam, daha az konuşacağım, daha dikkatli dokunacağım kiraz çiçeklerine... Ve bütün rüyalarımı yakacağım...

Eğer, hâlâ birileri kendi içinde yolculuğa çıkmaktan vazgeçmemişse baharlardan umut kesilmemiş demektir