Gönül ister ki uzakta durmasın

Gülay Göktürk on yıldır yazarlık yaptığı Bugün Gazetesi''ne veda etti.

Kimse için sürpriz olmadı.

Bekleniyordu, gerçekleşti.

Teşekkürle biten zarif bir veda yazısı ile okurlarına ''Hoşçakalın'' dedi.

Gazetenin adı Tercüman iken orada yazmaya başlayan Gülay Göktürk, uzun süredir gazete yönetimiyle aynı doğrultuda düşünmediğini hemen her gün belirtiyordu.

Okurları arasında kaç kişi o veda yazısını okuduktan sonra ''Güle güle'' diyerek mukabele etti, bilmek zor.

Büyük çoğunluğunun memnuniyetle karşıladığını tahmin etmekse hiç zor sayılmaz.

*

Öyle ki ''Daha ne kadar bu şekilde yazmasına müsaade edecekler?'' sorusu, yazılarını beğenmeyen ve sinirlenenler kadar, beğenenler arasında da telaffuz edilmekteydi nice zamandır.

Şöyle ki Bugün''ü filika kabul edersek, ana gemi sayılan Zaman''daki etkili yazarlardan biri, geçenlerde ''Gülay Göktürk nerede yaşıyor?'' başlıklı bir yazı bile kaleme almıştı.

O yazıyı görünce, asıl sorulacak sualin ''Gülay Göktürk nerede yazdığını bilmiyor mu?'' olması gerektiğini düşünmüştüm.

Dahası, asıl sorulmak istenen...

*

''Her köşe yazarı çalıştığı gazetenin editorial çizgisi ile uyumlu olmayı tercih eder. Bu hem gazete yönetimi için hem de o yazar için arzu edilendir. Ama bu kontrol edilebilir bir durum değildir, böyle bir lükse her zaman sahip olunamaz. Gazetenin editorial politikası değişir, yazarın görüşleri değişir, siyasetin rengi, yapısı değişir ve her değişiklikle birlikte ''köşeciler''in yazı hayatı da değişir. Bazen yazdığınız gazetenin içinde kendi adacığınızı oluşturmanıza tolerans gösterilir ve orada kendi doğrularınızı yazmaya devam edersiniz; bazen o adacık size dar gelir, boğulur, kendiniz çeker gidersiniz; bazen de özel adacıklara tahammül edilemez olur, gönderilirsiniz'' diye yazmıştım bir yıl kadar önce.

*

Evet, böyle yazmıştı Gülay Göktürk.

O bir işaretti.

Fikir ayrılığı yaşandığının deliliydi ve ihtimalleri sıralamıştı.

Demek ki birlikte yürünen yolun sonu o zamandan belirmişti.

Bugünse ufukta görünen sona gelindi.

*

Kırk yıla yakın gazetecilik tecrübesine sahip olan yazar, hem okurlara hem gazete yönetimine rahatsızlık verdiğinin farkında olduğunu ve o yüzden bıraktığını söylerken, son söz olarak yazılarının tek kelimesine bile dokunulmadığını da belirtiyordu.

Zaten dokunulsaydı, öyle yazılar çıkmaz, veda günü de çok daha erken yaşanırdı.

*

Gülay Göktürk gibi bir kalem, fikir ayrılığı yaşadığı için bir gazeteden ayrıldıktan sonra bir kasa limon alıp pazara çıkacak değil elbet.

Yazmadan durabileceğini düşünmek abes olur.

Hayırlısı diyelim.

Bakalım bundan sonra nerede göreceğiz.

Gönül ister ki uzakta durmasın.

Fakat bilirsiniz, gönül neler neler ister!

Ve o istekler bazen gerçekleşir, her zaman değil.