Yerleri-gökleri sarstı bu tokat

Öyle bir deprem ki yaşadığımız, herşeyi yerinden oynattı. Yakınlarımızı, eşyalarımızı, kavramlarımızı, güven duygularımızı... Enkaz altında kalanlar, tahmin ettiklerimizden, kayda geçirdiklerimizden çok daha fazla. Yaşadığımız bu felaketin, şairlerimizi de derinden etkilemesi kaçınılmazdı. Şiirimizin ak saçlı kartalı Bahaettin Karakoç''un yazdığı deprem ağıtı, radyolarda ve televizyonlarda okundu. Ardından, okurlarımızdan o şiiri bulmak isteyenler olduğunu öğrendik. Sevgili Bahaettin Ağabeyimiz, "o kadar çok isteyen var ki, durmadan faks çekiyorum" dedi konuştuğumuzda; biz de istedik.

17 Ağustos deprem gecesi

Her kenti yokladı ölüm ecesi,

Uykuda can verdi on binlercesi;

Yaralılar inim inim inler, oy!

Yer-gök kulak vermiş hep ses dinler, oy!

Yalova, Çınarcık dalca büküldü

İzmit, Gölcük yaprak, yaprak döküldü

Adapazarı''ysa kökten yıkıldı;

Düşeni kimseler kaldıramaz oy!

Boşalan damarı dolduramaz oy!

Sapanca, Bahçecik, Değirmendere

Felek sap etmemiş bir kör kesere

Yanıyor, kanıyor Körfez, Hereke;

Her taraf bir enkaz, kaldıran yok, oy!

Ölüler kokuyor, aldıran yok, oy!

Armutlu, Çiftlikköy, Altınova''da

Nice canlar vurgun yemiş yuvada

Kimi âhu zârda, kimi duâda;

Göç-göç yola dizilenler dönsün, oy!

Ocaklar sönmesin, yangın sönsün, oy!

Ulaşlı unutmuş takdim-tehiri,

Halıdere küp, küp içmiş zehiri

Tek yumruk dağıtmış Eskişehir''i;

Kimden adres sorsam adres yitik, oy!

Ne su var, ne ekmek ne de katık, oy!

İstanbul yaralı, kanı durmuyor;

Bursa''yı, Bolu''yu kimse sormuyor,

Kime sorsam bunu hayra yormuyor

Artçı depremlerin gelsin ardı oy!

Bu acı çok boğdu güzel yurdu, oy!

Komadadır Karamürsel, Derince

Hiç bir şey kalmamış yerli yerince

Kan ağlayan insanları görünce

Yüreğim tutuşur, yıkılırım oy!

Çürük bina gibi kaykılırım oy!

Düzce''nin Hendek''in saçı kırpılmış,

Köprüler yıkılmış, yollar çarpılmış;

Kamçılanan kara toprak çıldırmış;

Görkemli saraylar şimdi mezar, oy!

Bu yıkımda günler yüz yıl uzar, oy!

Rüzgârı uğramış Kocaeli''ye

Üç katlı yeşil ev dönmüş deliye,

Sahipsiz bebeği kimler beleye?

İnsanız, buna da dayanırız, oy!

Her sabah korkuyla uyanırız oy!

Bir daha geçemem ben o yollardan

Çığlık gelir tutunduğum dallardan

Feleğe kahrım yok, şekvam kullardan;

Kul olmayı bilemedik aman oy!

Bu gidişle hallerimiz duman, oy!

Kovandan boşanan arılar gibi,

Yerlere saçılan darılar gibi,

Kurtların kırdığı sürüler gibi

Ölüyüz, diriyiz, yaralıyız oy!

Dünyamız karardı, karalıyız, oy!

Çocuklar, yaşlılar, kadın ve erkek

Giden gitmiş, kalan tavşandan ürkek..

Manzara çok feci, dayanmaz yürek;

Ölüm konser verir, biz dinleriz, oy!

Birisi sağ çıksa serinleriz, oy!

Kim ne bilsin kimler nasıl direnir;

Tırnakla, pençeyle yitik aranır...

Mekânlar mahşerdir, kim kimi tanır?

Sabır ver Allah''ım, üşüyoruz oy!

Yükselmek var iken düşüyoruz, oy!

Geceler kör kuyu, gündüzler bıçak

Umut boz-bulanık, dert salkım-saçak

Para yok bir dilim karpuz alacak

Kuşlar tüylerini bırakıyor, oy!

Beynimizden sanki lâv akıyor, oy!

Dünya duymuş bu bölgeye akıyor,

Sorumlular mazgallardan bakıyor

Bizi, bizden görünenler yakıyor

Bu çöken gök müdür, bir dam mıdır, oy!

Gözü yaşarmayan adam mıdır, oy!

Mazlumların ahlarından dolayı

KARAKOÇ, hak ettik biz bu belâyı

Takdir-i ilâhi yıktı sılayı

El-ele vermezsek kırılırız, oy!

Çıkmaz sokaklarda yoruluruz, oy!