Ak Partiye de cemaate de ihtiyaç var

Sanırım bir yerde durmak gerekiyor artık.

Bir tarafta Türkiye"yi demokratik alandan ekonomik alana birçok noktada dünya gündemine taşımış Müslüman coğrafyanın ümidi olmuş bir başbakan, diğer tarafta eğitimde, yardım faaliyetlerinde dünyanın birçok noktasında insanlara ümit olan Gülen hareketi.

İktidarında cemaatinde elde ettikleri başarıda birbirlerine verdikleri destek var. On bir yılda yeni bir Türkiye kuruldu ve bu noktaya kolay gelinmedi.

Dolayısıyla bir dershane olayının tüm bu ilişkileri yok etmesine engel olmak gerekmiyor mu?

Gelinen noktada olay artık dershane boyutunu maalesef aştı.

Üslup hataları, farklı ithamlar, bazı olaylarda İsrail"den bile esirgenmeyen anlayışlı yaklaşımın başbakandan esirgenmesi elbette kabul edilir olamaz. Bu nedenle gönül kırıklığından bahsederken başkalarının da kalbinin kırıldığını düşünmek gerekiyor.

Bunun karşısında iktidar partisi de en azından ilk durduğu noktadan çok esnemese de dönüşüm için farklı alternatifleri ortaya koyarak dershane sahiplerinin karşısına yeni önerilerle çıkıyor.

Belki bu aşamadan sonra geçiş süreci için başka desteklerin verilmesi veya okulların eğitim içinde etkinliğini daha fazla artıracak yaklaşımların devreye girmesi söz konusu olabilir. Son iki sınıfın veya son sınıf öğrencilerine Cumartesi günü de eğitim verilmesi bile gerekirse konuşulabilir.

Bu atılan adımları yok sayarak, uzlaşı arayışlarını görmezden gelerek tartışmayı aynı noktadaymışçasına devam ettirmek doğru değil.

Bunlara rağmen destek noktaları ne kadar artırırlarsa artırılsın yine de dershaneleri veya başka hiçbir serbest girişim zorla kapatılmamalı. Muhtemeldir ki ek farklı açılımlar dershane sahiplerini daha makul bir çözüme ister istemez yönlendirecektir.

Yok, eğer böyle devam ederse sorunun boyut değiştirmesi kaçınılmaz.

Bu tartışma veya kavga ne derseniz deyin belli bir kesimi tercih yapma noktasına getirmeye çalışır hale gelir.

Bunun kabul edilebilir bir durum olduğunu söylemek elbette mümkün değil.

Türkiye tarihinin her alanda en iyi günlerini yaşarken barış süreci gibi onlarca yıllık sorun da bile belli bir noktada ilerlerken iktidar partisinden vaz mı geçeceğiz? Aynı soru cemaat için de geçerli.

Belki küçük bir azınlık tercih noktasına gelmek isteyebilir ama çoğunluğun böyle bir sorun ile karşı karşıya kalmak istemeyeceği çok açık.

Yine de bir yerde durulacaksa hala geç kalmış değil.