Korkularla demokrasi gemisi yürümez

Genelkurmay garip bir zamanlama ile Cuma gecesi garip bir şekilde bir bildiri yayınlıyor ve bu gelişmeden herkes birbirini suçluyor. Muhalefet hükümeti eleştiriyor, işi bu noktaya getirdi diye. Hükümet muhalefeti.

Oysa aslında süreç, tüm tabii olmayan gelişmelere rağmen, demokratik kurallara uygun bir şekilde ilerliyordu. Hükümet, Meclis içindeki ağırlığına istinaden kendi arzuladığı birini cumhurbaşkanlığı için aday gösteriyor, ama ağırlığına rağmen bunu diğer parti ve kesimlerle, şeklini ve amacını beğenin ya da beğenmeyin, yaptığı görüş alışverişi üzerine inşa etmeye çalışıyordu. Muhalefet ise, kendi bulunduğu zayıf konumuna rağmen süreci etkilemek için elinden geleni ardına koymuyordu. Kimileri hükümetin adayını destekliyor. Kimileri ise cumhurbaşkanlığı makamını, beğenmedikleri bir partinin belirleyeceği bir aday tarafından doldurulmasına şiddetle karşı çıkıyor, bunu engellemek için mitingler düzenliyordu. Neticede Anayasa Mahkemesi''ne, bence saçma bir gerekçeyle başvuruldu.

Tüm bu gelişmeler, taraf olun olmayın, beğenin beğenmeyin, demokratik sürecin bir parçasıydı. Herkes eleştirme, reyini belli etme hakkına sahiptir demokratik bir ortamda. Ama iki şeye müsamaha göstermez demokrasi: Sonuca tahammülsüzlük ve ordu müdahalesi.

Türk demokrasisi, bunlardan ikincisi ile bir kez daha yara aldı Cuma gecesi. Ve aslında bu müdahale, olası sonuca tahammülsüzlüğün bir ifadesi olarak karşımıza çıktı.

Yazık…

Eğer bu ülkede bundan sonra demokrasi diye bir şeyden bahsedeceksek, eğer gelecek kuşaklara bir çeşit rejim diktası değil de, bugünkünden daha demokratik bir ortam bırakmayı düşünüyorsak, Cuma gecesi yaşanan gelişmelere, siyasi yelpazenin hangi renginde bulunursak bulunalım karşı çıkmamız, demokrasimizi zedeleyen, yıpratan, yozlaştıran ve anlamsızlaştıran bu tür çıkışlara karşı tavrımızı net bir şekilde ortaya koymamız gerekiyor.

Televizyon ve radyolarda yapılan yorumları izledim, gazeteleri okudum. Evet, bugün demokrasimizi tehdit eden bu gelişmeye karşı eskisinden daha güçlü bir tepki var. Ama ne yazık ki, aynı hassasiyeti muhalefet partilerinden ve süreçten nemalanmak isteyen kimi kesimlerden göremedik hâlâ. Kimi aydınlarımız da aynı hamam, aynı tas hükümeti suçlamakla meşgul.

Nedir bildirinin gerekçesi?

Laikliğin tehdit altında olduğu mu? İnsanların peygamberlerine olan sevgiyi yılın bir haftasında yansıtmak istemeleri mi laikliği tehdit ediyor? Peygamberi sevmek, bu sevgiyi kendi aralarında toplanarak paylaşmak, bu çerçevede yasak olmayan bir ortamda başörtüsü takarak ilahi okumak mı tehdit?

Bu kutlamaların, dindar olmayan veya dindarlığı bu şekilde yaşamak istemeyenlere yönelik bir tehdit olarak algılanmasını bir türlü anlayamıyorum. Olsa olsa dini anlayışlarını kendi bildikleri gibi yaşamak isteyenlere yönelik bir tehdit var ortada. Mevcut kanunlar dâhilinde suç olmayan kutlamaları dahi bir tehdit olarak göstermektir asıl baskı unsuru.

Türkiye''nin çehresi değişiyor. Küreselleşme ve hürriyet bilinci ile pekişen bu çehre değişimi, belli ki kimilerini rahatsız ediyor. Bu rahatsızlık, demokratik sürecin sonucuna katlanamama hissi uyandırıyor belli ki. Ve belli ki bu çevreler hazmedemedikleri bu süreci, sanal korkularla ve gerekirse demokratik olmayan yöntemlerle durdurmak istiyor.

Korkularla demokrasi işlemez. Değişimden korkuyor olabilir, bunu ifade eder, tartışır, muhalefet edersiniz. Ama değişimden korktuğunuz için demokrasiye çalım atamazsınız.

Bunun adı demokrasi olmaz.