Ne ağaya ne kahyaya yaradı bu hesap

Ağanın birinin, günün birinde kasabadaki eşrafa işi düşecek olmuş. Kahyasını yanına çağırarak ertesi gün için en sevdiği kıratını hazırlamasını söylemiş. Kuşluk vakti, önde kendisi atının üzerine kurulmuş, peşinde de kahyası yayan düşmüşler yola. Ağa yolda vakit geçsin diye arada sırada kahyasına takılırken önlerinden geçen bir sığır sürüsü, ağanın aklına bir muziplik getirmiş.

"Kahya!" diye seslenmiş, "Bak, şu sığırların bıraktığı taze mayıslardan birini yersen, bu benim yağız kıratım senindir."

Kahya önce afallamış, sonra kızmış: "Eğlenme benimle ağa! Sana yakışmaz."

"Biz ağayız, kahya! Ağzımızdan her ne çıksa, bilesin ki sözdür" diye sitem etmiş ağa.

Kahya, doğduğu günden bu yana, kaşağıladığı kırata bir göz atmış önce. Kaç zamandır bir kerecik terkisine binmek için yanıp tutuştuğu mükafat, hafif bir kişnemiş kendisine. "Bu hayvan için değer" demiş kahya kendi kendine, yummuş gözünü ve yerden aldığı bir parça tezeği atmış ağzına.

Ağa şaşkın gözlerle izlemiş kahyasının tezeği yutuşunu, ama söz ağzından çıkmış bir kere, kös kös inmiş güzelim kıratından. Kahya kurulmuş kıratın üzerine ve devam etmişler kasabaya, bu sefer ağa arkada yayan olarak. Kasabadaki eşraf şaşırmış bu işe tabii. Ağa nasıl açıklayacağını bilememiş olayı. Görmezliğe vermiş, geçiştirmiş. Geçiştirmiş, ama çok da ağırına gitmiş eşrafın bu şaşkınlığı. Eşraf bir şey değil, köye önde kahyası atın üzerinde kendisi arkada yaya girerken, köylünün dalga geçen bakışları gözünün önüne geldikçe, güzelim kıratını nasıl kaybettiğini köylüye nasıl açıklayacağını düşündükçe hafakanlar basmış ağayı.

Bu arada önce kırat üzerindeki keyfini arada bir arkasına dönerek peşinden yaya gelen ağasına göz atarak yaşayan kahyayı da almış bir telaş. Öyle ya, köylü eninde sonunda kendisini sıkıştıracak, kırata nasıl sahip olduğunu öğrenecekti. Sonra nasıl bakacaktı bir beygir yüzünden tezeği yemiş olduğunu öğrenen köylünün suratına?

Köye varmadan önceki son tepenin eteğinde durdurmuş kıratı kahya sert bir hareketle. "Ağam!" demiş, "Bu iş böyle olmadı. Sen de şurada duran tezeği ye de, ödeşelim. Kırat senin olsun. Ben razıyım arkadaki yerime."

Zaten bu işten nasıl kurtulacağının planlarını kuran ağa atlamış bu teklife. Tek bir laf dahi etmeden yutuvermiş tezeği. Kahya memnun inmiş kıratın üzerinden, ağa memnun binmiş kırata.

Tepeyi aşıp köye girmişler. Ağa inmiş kıratından, kahya almış dizginleri kıratı ahıra çekmek için. Kıratı kaptırdığından beri ağzını bıçak açmayan ağa, kahyanın kolundan kavramış ve kulağına eğilmiş.

"Ulen kahya! İkimiz de bir halt yedik, ama ne işe yaradı, anlamış değilim."

***

Fazilet Partisi, küskünlerin peşinden bulaştı bir işe. Senelerdir bütün partilerin gündeminde olan 312. madde ayaklarına tatile girmiş olan Meclis''i yeniden açtılar birlikte. 312. madde etrafında ne dümenlerin döndüğü, neticede meclisin açılmış olmasının kaç zamandır sürüncemede bırakılan bu maddenin kaldırılmasına hizmet etmeyeceği üç aşağı beş yukarı belli oldu. Bütün bu manevralar, Ecevit ve Yılmaz''ın yasakçı zihniyetini millete anlatmak için miydi, bilemiyoruz.

İnce hesaplar yüzünden olmayacak işlere girenler, iki gün sonra yedikleri haltların ne işine yaradığını sormasınlar da.