Yargı keşke siyasetin emrinde olsaydı!

Başta kim söylediyse, bir "yargı siyasetin emrine girdi" furyası almış gidiyor. Siyaset zaten, bu ülkede en kerih nesne... Fırfır Kubi''lerin, Pişkin Ömer''lerin işi!.. Meclis dediğimiz de nihayet üç aydan üç aya yüklüce maaş alan, her fırsatta kavga çıkaran, küfürbaz adamların toplandığı bir çatı! Siyasi partiler malum, hepsi birer çıkar odağı! İşte bütün bunların toplamından adına siyaset denilen nesne hasıl oluyor ve bu nesne de koskoca yargıyı emir altına alıyor!

Kim inanır buna?..

Siyaset yargıya tahakküm edebilseydi yargıdan en çok zarar gören kurum kendisi olur muydu? Yargı siyasetin emrinde olsaydı, siyaset bu kadar ayak altında olur muydu? Türkiye, geçtiğimiz 15 günde bir yandan seçimlerin iptali peşinde olan "küskün" siyasetçilerle, öte yanda kendisine konulan haksız yasakları kaldırma telaşında olan "mağdur" siyasetçilerin gösterisine sahne oldu. Küskün ile mağduru aynı amaç etrafında birleştiren şey "hukuksuzluk"tan başka bir şey değildir. Bir ülkede herkes için geçerli oyun kuralları da demek olan hukukun kurallarını bu kadar değiştirmenin, bu kadar şahsileştirmenin ve nihayet bu subjektivitenin kaçınılmaz sonucu budur.

Bir korku ile politikacıları haksız yere yasaklar, hapse gönderirsiniz; başka bir korku ile de partinizdeki milletvekillerini bir kalemde silersiniz. Mantık, hukuku çiğnemek üzere kurulduktan sonra, bundan mağduriyet de neşet eder, küskünlük de, istikrarsızlık da. Ve bu da giderek, dürüst hukuka ve vicdan sahibi hukukçulara ağır gelmeye başlar. İnsanlar, artık bazı şeyleri sorgulamaya, başlarlar. Mesela dün, binlerce insanın gözyaşları içerisinde cezaevine yolladığı genç politikacının gerçekten suçlu olduğunu hiçbir vicdan kabul etmez.

Şimdi önümüzde ne var? Fazilet Partisi kapatılacak mı kapatılmayacak mı? Görünen o ki Fazilet Partisi''nin Anayasa''nın 68. maddesinde, yer alan "Temelli kapatılan bir siyasi parti başka ad altında kurulamaz" hükmüne karşı kendisini savunmakta zorlanacaktır. Bu zorluk sadece son 15 günde meydana gelen ve Balgat-FP ilişkisini ispatladığı iddia edilen trafikten dolayı değil, daha baştan bugüne kadar ortaya çıkan ve iki partinin devamlılık ilişkisini ihsas ettiren görüntüden kaynaklanmaktadır. Zaten bir sır değildir. Fazilet''in "devamı niteliği" tanımına uygun olarak Refah''tan çok daha kolay kapatılabileceği de zaten bu partinin kurulduğu günden beri konuşulmaktadır. Peki, bütün bu bilgiler ya da iddianamenin çok iddialı ya da bugün olduğu gibi baştansavma olması bir partinin kapatılması için yeterli midir?

Hepimiz çok iyi biliyoruz ki Türkiye''de bir partinin kapatılması için mekanizma hukuk bağlamında işlememektedir. Daha önce de örnekleri görüldüğü gibi; "kapatılma" kararı verilmişse "hukuk", bu kararın usül şartını yerine getirmek için bir araçtan ibarettir. Dolayısıyla, savcıların ortaya koydukları delillerden çok kendileri dışında şekillenen iradeyle ilişkilerini anlamak gerekiyor.

Türk hukuku nasıl, Genelkurmay Başkanlığı''na çağrılıp brifing almayı asla izah edemez ve bunu bir sicil olarak taşımaya mahkum ise; Türk hukukçuları da Meclis''in yasama hakkı ve görevini kullanmayı tartıştığı bir kanun değişikliğine karşı askerle yanyana fotoğraf vermeyi de izah edemezler. Bu iki fotoğraf yanyana konulduktan sonra da kimse, "yargı siyasetin emrindedir" diyemez. İlla da bir şey söylenecekse, bu "yargı keşke siyasetin emrinde olsaydı"dan başka bir şey olamaz.

Gerçek ve doğru olan şudur ki, hukuk devletinde yasama, yürütme ve yargı güçlerinin ayrılığı ilkesi esastır. Yasama, nasıl dış faktörler tarafından baskı altına alınamazsa, yargı da hiç bir suretle ve hiçbir bahaneyle tesir altına alınamaz. Ne siyasetin emrine sokulabilir ne de askerin! Yargı, sadece hukukun temel ve evrensel prensipleriyle yasaların emrinde, savcılar ve yargıçlar da bu çerçeve kalarak vicdanlarının emrinde olabilirler.

Şu halde, hukuk devletinde "asker-sivil yargı bürokrat bloku" siyasete tavır koyamaz, siyasetçiyi vatana ihanetle suçlayamaz, aba altında sopa gösterir gibi birlik gösterisinde bulunamaz.

Bayramınız mübarek olsun. Bu bayram böyle şeyleri konuşup, yazdığımız son bayram olsun.