Erbakan, 312 ve 146

Türkiye''de seçimlere gidiliyordu, ama Meclis tatildeydi, yeni bir hükûmet iş başındaydı ve siyaset de adeta Meclis''le birlikte tatile girmişti.

55''inci Hükûmet''in Başbakanı Mesut Yılmaz ve Başbakan Yardımcısı Bülent Ecevit, televizyon programlarına çıkmayı reddediyorlardı. Bundan önceki seçim dönemlerinde, liderleri tartışmaya zorlayan medya suskundu. Pek de parlak olmayan mazinin üzerine sünger çekilmesinden memnun görünüyordu.

Küskünler hareketi, politikaya heyecan getirdi. Her ne kadar farklı iddialar varsa da, seçim gündemden kalkmadı, sadece depolitizasyon azaldı. Ve bazılarının takkesi düştü, kel (!) göründü.

Mesut Yılmaz''ın, Savcı Vural Savaş ile, Türk Ceza Kanunu''nun 312''inci maddesi konusunda pazarlığa girdiğinin anlaşılması, Anavatan''ın, Özal çizgisinden ne kadar uzaklaştığını gözler önüne sermeye yaradı.

Vural Savaş''a göre, "Türk Ceza Kanunu''nun 163''üncü maddesini değiştirmek suretiyle vatana ihanet, suç olmaktan çıkarılmıştı" (16 Mart 1999 gazeteler) Basın toplantısında Savaş, 312''yi değiştirmek istemenin de, vatana ihanet anlamına geleceğini söyledi ve dünyanın bütün ülkelerinde bizimkine benzeyen hükümlerin olduğunu ileri sürdü.

Demek Başsavcı''ya göre, 163''üncü maddeyi kaldıran Özal, vatana ihanet edenleri koruyup kollamıştı. Dolayısıyla bizzat kendisi de ihanet içindeydi.

Türk Ceza Kanunu''nun 312''nci maddesi, şimdi 163''ün yerine geçti. Demokles''in kılıcı gibi, insanların kafasının üzerinde sallanıp duruyor.

Dünyada, elbette, Türk Ceza Kanunu''nun 312''nci maddesinin benzerleri var. Ama, aynısı yok. Zaten Vural Savaş''ın Mesut Yılmaz''ı "ikna etmesinden" önce, hükûmet tarafından benimsenen tasarıda, madde ortadan kaldırılmıyor, demokratik ülkelerdeki şekline uydurularak yeniden düzenleniyordu.

Hikmet Sami Türk''ün hazırlayıp, hükûmetin kabul ettiği tasarıda, "Sosyal sınıf, ırk, din ve mezhep farklılığına dayanarak, UMUMUN EMNİYETİ İÇİN TEHLİKELİ OLACAK BİÇİMDE - kin ve düşmanlığa sevk etmek" suç sayılacaktı.

Aynı şekilde, Prof. Sulhi Dönmezer''in tasarısında da, suçun oluşabilmesi için, "kamu düzenini bozma ihtimalinin" ortaya çıkması gerekiyordu.

Oysa, bugünkü şekliyle, "Halkı, sınıf, ırk, din, mezhep veya bölge farklılığı gözeterek, kin ve düşmanlığa açıkça tahrik eden kimse" cezalandırılıyor.

"Umumun emniyeti için, tehlike yaratmak," en azından, "kamu düzenini bozma ihtimalinin ortaya çıkması" şartları aranmıyor.

Ve bu yüzden, şiir okuyan Tayyip Erdoğan, kesintisiz eğitimi eleştiren MÜSİAD Başkanı Erol Yarar, demokrasi mücadelesi veren Hasan Celal Güzel veyahut elele tutuşup, başörtülerini savunan genç kızlar, Türk Ceza Kanunu''nun 312''nci maddesinden yargılanıyorlar; mahkum oluyorlar.

312''nci maddeyi değiştirmek istiyenlerin irticaya destek verdikleri kocaman bir yalan.

İkinci yalan, 312''nci madde değişikliğinin, Erbakan''ın yasağını kaldırmak için gündeme getirildiği iddiası.

Erbakan''ın Türk Ceza Kanunu''nun 312''nci maddesi dolayısıyla bir mahkumiyeti yok. Erbakan''ın, miletvekili seçilmesini engelleyen madde, Siyasi Partiler Yasası''nın 95''inci maddesi.

95''inci madde, bir partinin kapatılmasına fiilleri ile veya sözleriyle sebeb olanların, milletvekili seçilemeyeceğini öngörüyor. Oysa, Anayasa''nın, 1995 yılında değiştirilen 69''uncu maddesi, bu kişilerin yeni bir partinin sadece, "kurucusu, deneticisi, yöneticisi ve üyesi" olamayacağını belirtiyor. Görüldüğü gibi, Siyasi Partiler Kanunu''nun 95''inci maddesi, Anayasa''ya aykırı.

Ayrıca, Anayasa Mahkemesi, Siyasi Partiler Yasası''nın 103''üncü maddesinin ikinci fıkrasını, Refah Partisi''ni kapatma kararı vermeden önce iptal etmişti. "Bir siyasi partinin, hangi hallerde, kanunsuz fiillerin odağı haline geleceğini" tarif eden bu fıkra iptal edildiği için, boşluk doğdu.

Fazilet Partisi, uyum yasalarını çıkararak, Siyasi Partiler Kanunu''ndaki boşluğu ve Anayasa''ya aykırılığı gidermek istiyor. Diğerleri ipe un serdiği için de, küskünler hareketinden yararlanarak hedefine ulaşmayı deniyor.

Fazilet Partisi haklı. Çünkü, Demokles''in kılıcı, onun kafasının üzerinde sallandırılıyor.

Özetle, Erbakan''ın yasağı ile ilgili madde Türk Ceza Kanunu''nun 312''nci maddesi değil, Siyasi Partiler Kanunu''nun 95''inci maddesidir.

Aksine iddialar, cehaletten mi, kötü niyetten mi kaynaklanıyor, doğrusu bilemiyoruz.

Bir de başımıza, Türk Ceza Kanunu''nun 146''ncı maddesi çıktı. Erbakan ve arkadaşları idamla yargılanacak.!!

146''ncı madde, Menderes ve arkadaşlarına uygulanan maddedir.

Bu madde, "Anayasa''yı tagyir (bozma), tebdil (değiştirme) ve ilgaya (ortadan kaldırma), TBMM''yi iskata veya vazifesini yapmaktan men''e CEBREN TEŞEBBÜS edenlerin, idam cezasına çarptırılacağı" hükmünü ihtiva ediyor.

Yassıada Mahkemeleri sırasında, söz konusu husus çok tartışılmıştı. Zira, Savcı Egesel, devlet gücüne sahip olanların, Anayasa''yı ihlal için, ayrıca, şiddete veya cebire başvurmalarının gerekmediğini ileri sürmüştü. (Şimdi Nuh Mete Yüksel de aynı iddiayı tekrarlıyor)

O tarihte, bu iddianın yanlışlığı anlatılmış, Türk Ceza Kanunu''nun 146''ncı maddesinin, devlet erkini ellerinde bulunduranları değil, "devlete karşı cürüm işleyenleri" ve özellikle başarısızlığa uğrayan "darbe teşebbüslerini" cezalandırmak için uygulanacağı, en ünlü hukukçular tarafından izah edilmişti. Suçun teşekkülü için CEBİR unsuru şarttı. Üstelik, "cebren teşebbüs" cezalandırılıyordu. Bu da cebrin, teşebbüs hareketinde arandığını, gösteriyordu. Çünkü, hareket, teşebbüs derecesinde kalmayıp muvaffakiyetle neticelenince, faili cezalandırılmak imkânı ortadan kalkıyordu. Zira her ihtilal kendi hukukunu yaratıp kendini koruyordu.

Zaten, 146''ncı maddenin, "Devlete karşı işlenen cürümler" babında, "Devlet Kuvvetleri aleyhine cürümler" faslında bulunması da, suçun, devlet kuvvetini elinde tutanlar tarafından değil, ancak onlara karşı işlenebileceğini göstermekteydi.

Anlaşılır gibi değil. Apo''yu İmralı''ya koymuşuz. Hararetten rahatsız olmasın diye odasına klima bile takmışız. Zaman zaman doktorlar gidip sağlığı iyi mi diye bakıyor. Böylece, ne kadar demokrat ve insan haklarına saygılı olduğumuzu göstermeye çalışıyoruz.

Bununla birlikte, 30 -40 sene öncesinin anlayışıyla, siyasetçileri mahkum etme yollarını arıyoruz. Hayali bile olsa idam sehpaları kuruyoruz.

Bu ne pehriz, bu ne lahana turşusu.