Türk Silâhlı Kuvvetleri"nin broşürü

Aydınlık gazetesini okurken gözüme, bir haber ilişti. Haberde "Güncel konular" başlıklı, Türk Silâhlı Kuvvetleri''ne ait bir broşürden söz ediliyordu.Bu broşürde, Türk Silâhlı Kuvvetleri''nin demokrasiye bakış açıı sergileniyor.

Satır başları halinde özetlersek, konuları şu şekilde tasnif edebiliriz.

1) Genelkurmay Başkanlığı''nın, Başbakanlık yerine, Milli Savunma Bakanlığı''na bağlı olması gerektiği iddiasına cevap.

2) Milli Güvenlik Kurulu''nun Türk demokrasisini yaraladığı eleştirisinin yanlışlığı

3) "Kötü niyetli" yabancıların Türkiye''ye baskısı.

4) Batı''nın çifte standardı.

5) Demokrasinin kendini koruma hakkı.

"Güncel Konular" broşüründe, ilk olarak, yabancılara yanlış imaj verildiği, Genelkurmay Başkanı''nın Başbakan''a bağlı olmasının, hiç bir şekilde, askerin, siyasetçinin üzerinde olduğu anlamına gelmeyeceği anlatılıyor:

"Osmanlı Devleti''nin yıkıntıları arasından, en güçlü devletlere karşı, Kurtuluş Savaşı''nı kazanarak çıkan Türkiye Cumhuriyetinde, ordu, çok önemlidir. Laik Türkiye Cumhuriyeti''nin kuruluşu ile, dini kendilerine alet ederek yüzlerce yıl Osmanlı Devleti''nde makam mevki ve güç sahibi olmuş kişiler iktidardan uzaklaştırılmıştır. Bu kişilerin, cumhuriyete, demokrasiye ve laikliğe karşı, devrim hevesi ve çabası içinde olmaları, cumhuriyetin kuruluş yıllarında olduğu gibi, ordumuzun önemini bugün de arttırmaktadır. Genelkurmay Başkanlığı''nın, anayasamıza göre, başbakanlığa bağlı oluşunu, bu tarihi sebeblerde aramak gerekir. Tarihi nedenlere dayanan bu idari yapıyı değiştirmeye çalışmak, ya tarihi bilmemekten, ya da daha kötüsü, Türk Silâhlı Kuvvetleri''ni haksız yere taciz etmek arzusundan kaynaklanıyor."

Özetle, denilmek istenen şu: Ordu, cumhuriyeti, korur ve kollar. Dün de böyleydi, bugün de böyle. Aksine görüşler kötü niyet eseridir.

Şeytan ayrıntıda gizlidir. Bu yüzden bir ayrıntıyı hatırlatmak isterim: Genelkurmay Başkanlığı 1960 darbesinden sonra, Başbakanlığa bağlanmıştır. (Evvelce Milli Savunma Bakanlığı''na bağlı idi) Milli Güvenlik Kurulu da, gene 27 Mayıs''ın bir yan ürünü olarak kurulmuştur.

Demek tarihi gerçek (!) ancak 1960''dan sonra hatırlanabilmiştir.

Aslında kitapçıktaki tahlilde önemli bir yanlış göze çarpıyor.

Bize göre, Osmanlı''da suyun başında olanları, üç grupta toplamak mümkündü: Seyfiye (asker), İlmiye (ulema) ve Kalemiye (bürokrasi)

Bugün de, asker-sivil "aydın" bürokrasi, "Cumhuriyeti biz kurduk, biz yaşatacağız" havasında. Değişen bir şey yok.

1950''de, "Yeter söz milletindir" diye iktidara gelen DP, halkı devreye sokmuştu. "Merkezi" tutan güç odaklarının karşısına "çevrenin güçlerini" çıkarmıştı.

Celâl Bayar 1960 darbesini yorumlarken, 27 Mayıs''ta millet iradesine ortaklar getirildiğini, böylece eski düzenin ihyasının istendiğini söylemişti. 27 Mayıs''tan sonra atanmışlar öne geçti. Siyasetçinin itibarı zedelendi. Darbe icraatını onaylayan, darbelere yol gösteren o devrin fetvacı profesörleri, Osmanlı ulemasının yerini almıştı.

28 Şubat sürecinde bu çarpık düzen daha da derinlik kazandı. Milli Güvenlik Kurulu, hükûmete yol gösteriyor. YÖK, Parlamento çoğunluğu ile zıtlaşabiliyor. Askeri Şûra''ya siyasetçinin müdahale imkânı sınırlı.

Bir başka ifadeyle, TSK''nın yayınladığı kitaptaki iddiaların aksine, Osmanlı Devleti''nde makam sahibi olanlar, iktidardan uzaklaştırılmış değil, bugün iktidarın tam merkezinde bulunuyorlar. "Ulema" kelimesi kimseyi aldatmasın. "Ulema"yı, günümüzde, cumhuriyeti savunduklarını söyleyen demokrasi karşıtı fetvacı aydınlar, irfansız alimler temsil ediyor.

Bireyi ön plana çıkaran, özgürlükçü demokrasi düşüncesine karşı, tepeden inmeci, laik cumhuriyetçi "üç ayaklı" bir direniş mevcut: Kalemiye (bürokrasi), Seyfiye (asker) İlmiye (ilim sahibi, aydın!)

"Güncel konular" kitapçığında, "Savunma değil saldırıya, taarruza geçme zamanıdır" deniliyor. Ve gerçekten de Batı''ya karşı saldırı anlamına gelen cümleler kullanılıyor.

Amerika Birleşik Devletleri, salvolardan en fazla nasibini alan ülke: "ABD, insan hakları ihlallerine yol açabileceği gerekçesiyle Türkiye''ye kobra helikopteri satmazken, 1977 Ekim''inde Carter''ın özel emri ile ve aynı amaçla, (teröristlere karşı) kullanılmak üzere Fas''a helikopter vermekte bir sakınca görmemiştir. Aynı şekilde Boris Yeltsin''in Parlamento binasını topa tutarak, aralarında parlamenterlerin de bulunduğu bir çok kişiyi öldürülmesine, Batılı ülkeler, demokrasinin yeniden tesisi için gerekli bir adım olarak kabul etmişlerdi. Yine ABD, Türkiye''yi Kıbrıs''a müdahalesinde haksız bulmuş ve yıllarca ambargo uygulamıştır. Ancak, bir kaç yüz öğrencinin hayatının tehlikede olduğunu ileri sürerek Granada''yı işgal etmekte veya ''demokrasiyi getireceği'' gerekçesiyle Haiti''ye asker çıkarmakta bir sakınca görmemiştir. Hatta daha ilginç olanı, ülkesine yönelik uyuşturucu trafiğini idare etmekle suçladığı bir başka ülkenin Genelkurmay Başkanı''nı, düzenlediği bir baskınla kaçırarak ABD''ye getirmiş ve yargılayarak uzun süreli hapse mahkûm etmiştir. Afrika''daki büyükelçiliklerine yapılan bombalı saldırılardan sorumlu tuttuğu Bin Laden''in terörist kamplarının bulunduğu iddiası ile Afganistan ve Sudan''ı, kimyasal silâh ürettiğini iddia ederek, Libya''yı bombalayan ABD''nin, Türkiye''nin aynı gerekçe ile, meselâ Güney Kıbrıs Rum Yönetimi''ni veya Yunanistan''ı hatta Suriye''yi bombalamasına nasıl bir tepki göstereceğini kestirmek zor değildir. ABD''nin, silâh transferi için, Türkiye''ye karşı insan hakları şartını sürmesi, buna rağmen, insan hakları sicili çok bozuk olan Suudi Arabistan''a en fazla silâhı satması, Mısır''a yılda iki milyar dolara yakın askeri yardım yapması çelişkilidir. Can düşmanı İran''a silâh satarak elde ettiği geliri, Güney Amerika''daki terörist örgütlere dağıtması da, ABD''nin sabıka hanesine yazılacak bir başka husustur."

Yukarıdaki satırları okurken, hayretten hayrete düştüğünüzü sezer gibiyim. Doğrusu, Türk Silâhlı Kuvvetleri''ne ait broşürde, Amerika''ya karşı bu açık muhalefeti görüp de şaşırmamak mümkün değil. Neredeyse, ordunun gözünde, "Büyük şeytan, Amerika!"

Sadece dış siyaset değil, iç politikadaki görüşler de, bu kitapçıkta yer alıyor:

"Bugün bütün çağdaş demokrasiler, ''Demokrasinin kendini koruma hakkını'' kabul eder. Hiçbir demokrasi, kendisini ortadan kaldıracak bir siyasi oluşuma izin vermek zorunda değildir. Dünya bunu, kendini korumaktan aciz Weimar Anayasası''nın; Hitler''i iktidar yapması sonucu, büyük felaketleri yaşayarak öğrenmiştir. Ülkemizde, laikliği kaldırarak demokrasiyi yok edecek siyasi oluşumlara izin verilmemesi, demokrasiye aykırı değil, demokrasiyi güçlendiricidir."

Burada özetle "Refah Partisi demokrasi açısından bir tehditti; kapatılması doğruydu" denilmek isteniyor.

TSK''nın broşürüne göre, "Vesayet rejimi sürecek. Vesayetin kalkmasını isteyenler kötü niyetlidir. Bizim ülkemizin şartlarında, demokrasi ancak bu kadar olur."

İşte bu kafayı değiştirmedikçe, AB''nin arka bahçesinde daha çok bekleriz.

Dünya, özgürlükçü, demokrat, bireyci bir görüş etrafında birleşiyor.

Bizdeki "seyfiye, ilmiye, kalemiye" takımı, laik cumhuriyeti koruyup kolladıkları iddiasında. Cumhuriyetin içinin, demokrasi; laiklik ilkesinin içinin ise dini hassasiyetle dolmasına, "özel şartlar" dolayısıyla izin(!) vermiyorlar.

Osmanlı''dan gelen yapı aynen devam ediyor.