Bu toplum bu kadar kamplaşmaya bu kadar teşne olduktan sonra...

Bir suikastin kimin ve hangi aşamada işine yaradığına karar vermek neredeyse imkansıza yakın bir şey. O nedenle bir suikastin ardından hemen "şunlar yapmıştır" diye ortaya çıkanların sözlerine itibar etmek ya aşırı saflık olur ya da kötü niyetten kaynaklanır. Ahmet Taner Kışlalı''nın öldürülmesi de dünyadaki birçok odağı aynı anda işaret edebilen bir karmaşaya sahip. Bu olay ister içeriyi germek isterse AB sürecini baltalamak amacı taşısın, özünde Türkiye''yi "demokrasisiz bir istikrar"a zorlamak isteyen uluslararası güç denklemi için elverişli bir durum yaratmıştır. Bu, bir açıdan da yeni bir durum olarak ortaya çıkmaktadır. Türkiye''de istikrarsız bir demokrasiden yakınma süreci adeta sona erdirilmekte ve demokrasisiz bir istikrar temelinde kurgulanan bir siyaset şeması pekiştirilmektedir.

Demokrat aydınların söyleminden tamamen ayrı olarak, Türkiye''deki işleyişin kendi çıkarları açısından uygunluğunu Türk toplumunu kıvama getirerek sağlama almak isteyenlerin zaman zaman kullandığı bir sitemdi istikrarsız demokrasi. Fakat artık iyice etkisizleştirilen toplumun bir kıvama gelmesine ihtiyaç duyulmuyor ve böylece kartlar demokrasisiz bir istikrar için yeniden dağıtılmaya başlanıyor. Bu köşede Türkiye''nin son yıllarda yaşadıklarının en kötü sonucunun "istikrar" ile "demokrasi" arasında yaratılan çelişik durum olduğu sıkça yazıldı. Ve, istikrarı daha çok demokraside değil, demokrasinin azaltılmasında bulan Türkiye''nin kendi yeteneklerini mahkum ettiği ifade edildi. İstikrar adına demokrasinin azaltılması, toplumun tamamen gayrı-siyasi bir varlık (nesne?) haline gelmesine yol açıyor. Bu da toplumu kendi çıkarları konusunda "muhakeme zaafı"na düşürüyor kolayca. Şimdi bulunduğumuz nokta budur. Bu noktada da kolaylıkla bir cinayet işleyebilen güçler amaçlarına rahatça ulaşabiliyorlar.

Ne dış güçlerden yakınmak ne de devletten medet ummak hiçbir şeyi çözme kudretinde değil. Çünkü geçmişteki siyasi cinayetlerdeki bağlantıların izleri büyük labirentlerde kayboldu. Devlet de Meclis komisyon raporlarıyla neredeyse adresi verilen suçluları takip edemedi. O zaman iş daha çok topluma düşüyor. Bu cinayetleri durdurmanın tek yolu var: cinayetleri amaçsız bırakmak. Devlet meseleyi nihai sonuca ulaştırsa bile, bu sadece cinayetleri araçsız bırakabilir. Devletin ulaşabileceği en yüksek başarı noktası burasıdır. Oysa toplum bunun ötesine geçebilir: cinayetleri amaçsız bırakabilir. Bunun yolu da cinayetlerle hedeflenen ucuzluklara düşmemekten geçiyor. Her cinayetin ardından toplumun kamplara bölünmeye çalışıldığı söyleniyor ve toplumda kamplara bölünüyor. İyi de bu toplum niye bu kadar kolay kandırılıyor? Bu toplum niye bile bile her seferinde aynı tuzaklara düşüyor: kolay suçlamalara ve ucuz saldırganlıklara sarılıyor? Bu toplum kendi hayatına ve geleceğine ne zaman sahip çıkmakta niye bu kadar aciz?

Kışlalı''nın öldürülmesinden sonra da bunca yaşanmışlığa rağmen birbirinin boğazına sarılmaya "hazır" hale geldi insanlar. Bu da cinayeti işleyenlerde tabii ki alçakça bir tatmin duygusu oluşturacaktır. Bu topraklardaki insanlar birbirlerine bu kadar düşmanca bakmaya bu derece "hazır" oldukları sürece de bu cinayetler seri halde sürecektir. Baksanıza birileri şimdiden, hem de televizyon ekranlarından, "niye hep kemalistler öldürülüyor, numaralı cumhuriyetçilere niye bir şey olmuyor?" diye hedef göstermekten kaçınmayarak insafsızca sormaya başladı bile. Zihinsel seviyesi bu düzeyde olanların köşe yazarlığı yaptığı bir memlekette siyasi cinayet peşinde koşanların amaçlarına ulaşamamaları mümkün mü?