Demokrasinin muhtaç olduğu kudret hangi kampta mevcuttur?

Seçimin ertelenmesi gayesi ile başlayan süreç, ilginç birtakım ayrışma ve birleşmelerin habercisi olarak ilerliyor. Bu yazının yayımlandığı gün, sürecin aldığı boyut, çok basit görünen gelişmelerin ne derece belirleyici olabileceğini de göstermiş olacak.

Seçimin ertelenmesinin ortaya atılmasının sözcüleri, çok daha çıkarcı gayelerle hareket etseler de bunlarla hiçbir ruh ve fikir birliğine sahip olmadıkları halde bu noktadan demokrasinin direniş hakkına ilişkin gelişmeler kotarmak isteyenler ve bu nedenle hiç istemeseler de küskünlerle beraber hareket etmek durumunda olanlar bir kampta gözüküyor, seçimin ertelenmesini sadece olağanüstü durumun devamlılığı için isteyenler bir başka kampta. Kamplaşmalar bununla da sınırlı değil elbet: ülkenin normalleşmesinin bir an evvel seçimin yapılmasından geçtiğini düşünenler bir kamp olarak belirginleşirken, öte yanda daha önce olağanüstü dönemin sözcülüğüne soyunup da şimdi siyaset dışı kalacağını anlayınca seçimin ertelenmesine soyunanlar bir başka kamp olarak kümeleniyor.

Dolayısıyla seçimin ertelenmesini isteyenler ile buna karşı çıkanlar kendi içerisinde bütünlüklü bir zihniyetin temsilcileri değiller. Seçimin ertelenmesini isteyenlerin içinde olağanüstü dönemin destekçileri ile mağdurları varken, seçimin ertelenmesine karşı çıkanların içinde de olağanüstü dönemi benimseyenler ve olağanüstü döneme karşı mücadele edenler var.

Ecevit''in seçimi istemesindeki en büyük pay kuşkusuz hiçbir şey yapmayarak elde ettiği yükselme şansı. Şimdilerde FP''nin seçimin ertelenmesine kadar varabilecek gelişmelere ışık yakmasındaki en büyük pay ise seçim sonrasındaki siyasi tablodan 28 Şubat''ın devamlılığını temin edecek iktidar formülünün görünüyor olması.

Fakat bütün bunlara rağmen dün seçim isteyen FP''nin bugün istemeyen bir noktaya gelmesindeki yeteneksiz siyasi kavrayış gözardı edilemez. Ve FP siyasi şaşkınlığı bir genetik unsur haline getirmiş olmaktan başka birşeyle şu anki halini izah edemez.

Öte yandan Anayasa''nın sınırları içinde ve Meclis tüzüğüne uygun olarak gerçekleşen bu hareketliliği "sivil darbe" olarak niteyen Ecevit''in, siyaseti bir ilkeler ve gelenekler manzumesi olarak anlamadığı, ruhsuz bir enstrüman gibi gördüğü de ortada.

Meclis''in toplanmasına imza koyanların geneli kesinlikle demokratik bir zihniyetin temsilcileri olarak nitelenemez. Garip bir tecelli bu imzaları atanların çoğunluğu demokratik gelişmeleri baltalamak üzere siyasi manevra yapmak konusunda son derece gelişmiş yeteneklere sahipler.

Bunların karşısındakilerin ise 18 Nisan''dan sonra, siyaseti rayından çıkaran her gerekçeyi arkalarına alarak ülkeye hakim olan olağanüstü dönemi gidebildiği yere kadar uzatmaya soyunacakları açık.

Şimdi böyle bir tabloda neyin demokratik olduğunu ve hangi kampın haklı olduğunu tartışmaya yetecek bir enerji bulmanın imkanı yok. Gelişmelerin sürati bunu imkansız kılıyor.

Türkiye siyasi oyunlar içinden demokrasiye dair umut çıkarmaya çalışıyor. Kimilerinin küçük çıkar hesaplarıyla giriştiği siyaseten çarpık bir hareket, demokratikleşmenin yeniden gündemleşmesine olanak veriyor. Siyasi Partiler Kanunu''nun değişmesi ve 312. maddenin kaldırılması bu gündemleşmeye heyecan katıyor.

Ama Türkiye''nin demokratik ve saygın bir ülke olabilmesi için zaten kaldırılması gereken 312. madde gibi lekelerin silinmesinin neden bu derece sınırlı ve sığ ataklara teslim edildiğini de derinlemesine ve ibretle sormak gerekiyor.

Demokrasi Türkiye''de siyasetçi esnafının sadece çıkarları için gündeme getirdiği birşey. Ama bu oyunun içinden bile küçük demokratikleşme kıpırtılarının ortaya çıkması çok büyük anlamlar ifade edebilir.

Bu anlamların niçin seçime yüklenemediğini ülkeyi bu noktaya getirenler ciddi olarak düşünmelidir. Ve, demokrasiyi ciddiye almayan siyasetçiler, demokratikleşmeyi muhtaç ettikleri ayak oyunlarının ancak kendilerine yakıştığını, bu ülkenin daha iyilerini hakettiğini bilmelidirler.