İstikrarsız demokrasiden demokrasisiz istikrara...

Kışlalı''nın öldürülmesinin açık sonucu, Türkiye''nin içini demokrasisiz bir istikrar talebi doğrultusunda hareketlendirmektir. İstikrarsız demokrasiden yakınan Türk siyasal hayatı, meseleyi sadece cumhuriyetçilik-demokratlık dilemmasında algılamanın bedelini, cumhuriyetçiliğin de demokratlığın da tartışma konuları olmaktan çıkmasıyla ödüyor, ödeyecek. Artık hem cumhuriyetçilik hem de demokratlık tartışmaların koordinatlarında yer almıyor. Başta bu ikisi olmak üzere, her türlü siyasal tartışmayı devam ettirmeyi mümkün kılabilecek bütün siyasal kavramlar işlevlerini yitirmiştir. Bu işlevsizliğin adı da "istikrar" olarak etiketlenmiştir.

Gelinen noktada, Türkiye hayatta kalmanın minimum gereklerine razı olan, bunları aşmayı tahayyül bile edemeyen bir denkleme sıkıştırılıyor. Bu "sıkışma"nın gerçekleşmesi için son bir kaç yıldır olanlar zaten Türkiye''yi müsait bir kıvama getirmişti. Bir bakıma, dengenin bir tarafa doğru bozulmasıyla, her türlü etkiye kendi kendini açık hale getirdi bu ülke. Kendi iç dengelerini bozarak kendi savunma mekanizmalarını bozdu Türkiye. Böylece açılan gedikten, kendilerince bir yol arayanlar, en vahşi yöntemleri geçirmeyi başarabileceklerini rahatlıkla umuyorlar. Bütün iç dengelerini sözde bir istikrar adına bozan bir ülke kendi zaafını beyan etmiş oluyor sadece. Bu zaafı korkularla kuşatmak isteyenlere davetiye de böyle çıkarılıyor.

Öldürülen bir aydına sahip çıkması gereken toplumdur. Devlet buna iştirak edebilir ya da etmeyebilir. Fakat devletin "sahip çıkması", bir hassasiyet değil, sadece bir zaaf beyanıdır. Devlete düşen suçluyu bulmaktır, ama devlet suçluyu bulmaktan önce toplumda kamplaşma yaratmak üzere kullanılmak istenen bir olayda dozu kaçmış görüntüler sergilerse, bu, suikastle hedeflenen kamplaşmaları kolaylaştıran birşey olarak rahatça istismar edilebilir. Bu istismara da bu ülkenin devlet geleneği demokrasiyle değil hep istikrar etiketli kıskaçlarla cevap verdiğinden, sonuç başkalarının işine yarar.

İstikrarsız demokrasiden yakınan Türkiye, kısa zamanda demokrasisiz bir istikrara takıldı kaldı. Böylece daha çok zaaf üretmekten ve bu zaafları teşhir etmekten başka bir tanımı da kalmıyor. Türkiye hâlâ kendi üzerinde en çok hesap yapılan, ama kendisinin hiçbir hesabı olmayan bir ülke olmaya devam ediyor. Bu suikast, istikrar adına demokrasiyi azaltmaya yatkın güç odaklarını tahrik etmeyi amaçlıyordu. Cenaze töreni sırasındaki dozu kaçmış görüntüler bu amaca kısmen ulaşıldığını gösteriyor.