Kötü eleştiri ve eksik savunma arasında sıkışan bir konuşma...

Yargıtay Başkanı''nın konuşması ile ilgili korktuğum oldu. Bu konuşmanın bir bölümünü alıp genelini görmeden sağlıklı bir sonuç elde etmenin mümkün olmadığını yazmıştım. Tahmin ettiğim gibi mesele ''laiklik'' etrafında ''kilitlendi.'' Bu çift yönlü bir kilitlenme aslında. Konuşmanın bütünü bir uygulama çerçevesi olarak ele alınsa, şu anda ''altına imza atarım'' diyen anamuhalefet lideri de altına öyle kolay kolay imza atamaz. Bu konuşmanın tematik tarafının ötesinde bütün mantıki sonuçlarına ulaştırılması, her biri bir ucundan demokrasiyi aşağıya çeken kurumların hepsini off-side''a düşürür. Bu konuşma genel olarak, istisna olan birkaç kalem dışında, insan yaşamına, bireye ''ne dediği''nden çok, sahiplenilen mevziler ve tahkim edilmiş pozisyonlar bakımından ''neye çalıştığı''na bakılarak değerlendirildi. Başkan Selçuk''un konuşmasının içerdiklerinin gerçekleşmesi için bugüne kadar doğru düzgün hiçbir şey yapmadan ''altına imza atarım'' diyenler de, bu konuşmanın içeriğini gerçekleştirdiği oranda ''meşru'' olacak olan devleti savunurken bunların niye gerçekleşmediğinin ya da gerçekleşmemesi gerektiğinin bahanelerini üretmeye çalışanlar da aynı derece de uzak demokrasiye.

Çünkü mesele genelde ''insan hayatı'' ya da özelde Türkiye gibi kuşatıcı bir bakışaçısından değil, çeşitli çıkarların kurumsallaştığı cemaat mevzilerinden değerlendiriliyor. İç işleyişleri devlet iktidarından farklı olmayan cemaat yapılarının ya da devlet iktidarının cemaat kodlarına benzer şekilde işlemesini arzulayan devletçi odakların, hukukun üstünlüğüne de demokrasiye de bakışları, insan hayatının yüceltilmesi ve insanların doğarken kazandıkları hak ve özgürlüklerin korunması ve geliştirilmesi açısından değil, bunların kimin işine yaradığı açısındandır. Selçuk''un ülke gerçeklerinin bahane edilerek evrensel kavramların içinin boşaltılmasına itirazı bu bakımdan herkesi kapsamaktadır. ''Devletimsi cemaat yapıları'' da ''cemaatimsi devlet erki'' de aynı anda ve dozda tahribat yapmakta ve ''değer'' üreten kavramların içini boşaltarak, ''strateji'' üreten kavramlar haline getirmektedir.

Konuşmanın son cümlesi olan ''Yaşasın Türkiye,'' iktidar için ''strateji'' üreten kavramlarla değil, insan hayatı için ''değer'' üreten kavramlarla içeriklendirilmiş bir Türkiye''dir. Böyle bir Türkiye başta devlet olmak üzere, devletin uygulamalarından ''yakınanlar''a da büyük gelmektedir. Çünkü bu derece geniş ve büyük bir değer ağıyla örülmüş bir Türkiye, sadece kendi mevzisine çalışması için ''laikliği'' ya da ''din''i stratejik araçlar haline getirmiş odaklardan oluşmuş dar bakışlı politika sahnemizi ''işsiz'' bırakır. Kalemini belli bir mevzinin iktidar stratejisinin ''taktik evrelerini'' oluşturmaya adamış devletçi, laikçi ya da dindar aydınları da ''işsiz'' bırakır. Bu derece büyük bir Türkiye''nin varlığı karşısında işsiz kalacaklarını bilenler, ''araçların meşruiyeti''nden haberdar olmaksızın, ''amaçların meşruiyeti'' için kılıçlarını hep hazır tutarlar. Nitekim devletin bir cemaat gibi çalışması amacını korumak isteyenler ya da laikçi ya da dindar cemaatlerinin devlet gibi çalışma olanaklarına kavuşmasını arzulayanlar, ''konuşmanın bütününün işaret ettiği Türkiye''yi ''ıskalayarak,'' kolayca kendi çıkarlarına işaret eden kısımlarına kilitleniverdiler. Birkaç gündür sadece birkaç kişi bu tartışmayı böyle bir kilitlenmeden çıkarmaya çalışırken, karşılıklı trübünlerde yerlerini almış korolar, herkese aynı anda ve aynı coşkuyla ''Yaşasın Türkiye'' dedirtecek her değeri acımasızca katlediyorlar. Bu katliam, konuşmanın eleştirilme biçiminde fazlasıyla var, ama savunulma biçiminde de var...