Siyasetsiz istikrar ve ayakoyunu arasındaki kavga...

Siyasetin gözünü devlete dikerek hareket etmesi, siyaset zemininde meydana gelen gelişmelerin "siyasi" vasfının hergeçen gün zayıflaması anlamına geliyor. Devletin kendisini siyasetin tamamen üstünde, siyasetle temassız ve kategorik olarak (g)ayrı bir şekilde kurgulamasını en çok siyasiler kabullenmiş olmasaydı böyle olmazdı kuşkusuz. Devlet kendini üstte ve bağımsız bir şekilde tanımlıyor, devleti yönetmeye talip siyasiler bunu kabulleniyor ve tek-tipçi devletçi refleksler siyasetin karakteristiği oluyor.

Böylece her şart altında tanımı gereği çoğulluk barındıran, barındırması gereken "siyaset," devletçi reflekslere sıkışınca, tanımının gereğini inkar etmiş oluyor ve hiçbir işlevini yerine getiremiyor. Siyaset adına ortaya koyulan her eylem, sadece, siyasetçilerin mesleki sorunlarının çözümüne ilişkin bir hedefe kilitleniyor. Rakip siyasilerin bu/malum mücadelesinde çoğu zaman hiçbir toplumsal karşılığa bürünemeyen siyasi denklemin çözümsüzlüğünden devletçi refleksler uç veriyor.

ANAP-DSP bloğunun gözünü devlete dikerek siyaseti hiçbir şekilde "siyasi" olarak nitelenemeyecek eylemler bütününe gömmesi bugünün Türkiye''sinde "siyasi istikrar"ın adresi olmaktan çıktı, tanımı haline geldi. Evet, bu önemlidir. Düne kadar siyasi istikrarın adresi olarak gösterilen bir siyasi yapılanmanın yapıp ettiklerinin, şu aşamada siyasi istikrarın tanımı haline gelmiş olması, siyasi alanın ne kadar daraldığını göstermektedir. Aslında "siyasi istikrar" denilen şeyin doğru anlaşılması bakımından iyi bir gelişmedir bu. Siyasi istikrar genelde olumlu özellikler yüklenerek kullanılan bir kavram. Fakat bu kavramın öyle genel-geçer bir şekilde olumlu görülmesi çok doğru değil. Gelişmiş demokrasiler açısından siyasi istikrarın varlığı demokrasinin çoğaltılmasıyla ölçülür. Kısır demokrasilerde ise siyasi istikrar ile demokrasi arasında hep bir ters orantı kurulur ve demokratikleşme, toplumun buna hazır olmadığı iddiasıyla ve siyasi istikrarın tehlikeye sokulmaması uyarısıyla budanır. Türkiye''de olan da budur. ANAP-DSP bloğunun temsil ettiği/içeriklendirdiği siyasi istikrar ile demokrasi arasında ters bir orantı vardır. İşte bu bakımdan "siyasi istikrar"ın tanımının ANAP-DSP bloğunun yapıp ettikleriyle içeriklendirilmesi hayırlı bir gelişme olmuştur. Böylece, siyasi istikrar kavramının otoriter uygulamalarla dirsek temasına girmeye pek müsait ve/hatta teşne karakteristiği çıplaklaştırılmıştır.

Öte yandan demokrasi adına harekete geçen "Küskünler"in demokrasiden ziyade siyaset mesleğinin meslek-içi sorunlarıyla meşgul oldukları görüldü. Demokratik rejimin usulüyle oynayarak demokratik esasların korunmasının mümkün olamayacağı, demokrasinin bir yama kurumu olmadığı Küskünler''in şahsında tescillenmiştir. Küskünler "ayakoyunu"nu demokrasi mücadelesi diye sundular, ama bunun sunumunun bile demokrasinin vazgeçilmez bir ögesi olan "seçim"le demokrasinin başka ögelerinin çatıştırılarak yapılması, meselenin demokratik teamüllerin "neresi"nde durduğunu gösterdi.

Gözünü düne kadar devletin mimiklerine ayarlamış olanların, bugün ikbal kaygısıyla demokrasiye sarılmaları, siyasetin zeminini yıpratıcı gelişmeleri besliyor. Öte yandan devletin siyaset-üstü birimlerinde kararlaştırılmış politikaları bire-bir siyasete taşımaktan başka bir işe yaramayan ANAP-DSP bloğunun siyasi istikrarın tabelası haline gelmiş olması zaten siyaseti çoktan toprağa vermiş durumda. İşte bu iki kampın çarpışmasında demokrasi yara alıyor ve aradan bir kere daha siyaset-dışı kurumların siyasete müdahalesi uç veriyor.

Genelkurmay Başkanı tamamen siyasi zeminde yürütülen tartışmalara ilişkin açıklamalarda bulunuyor ve bu açıklamalar açık bir biçimde meselede taraf oluyor. Ne siyasi istikrarcılar ve ne de "seçimden önce demokratikleşme olsun"cular bir yorum yapmıyor. Tepki yok. Dolayısıyla siyaset yok.

Siyasi istikrar, demokrasi anlamına gelmeyebiliyor. Ayakoyunundan milli irade tecelli etmiyor. Demokrasi bir kere daha demokrasiden ekmek yiyenlerin elinde hırpalanıyor...