Bayramlar darağacında görmüyor musun?

Sevgili dost Yücel Kaya aradı. Sesi boğazında düğümlü. "Bitti" dedi, "Muhteşem bir gelenek ahmakça, alçakça kirletildi…" Ve şu hikayeyi anlattı:

Çölde yaşlı bir adam devesiyle giderken, yol kenarında aç ve susuz kalmış genç birini görür. Yiyeceğini paylaşır, kırbasındaki suyu içirir ve ölmekte olan adamı kurtarır. Genç adam kendine geldiğinde kendisini yaşlı birinin kurtarmasına içerler ve hemen ayağa kalkarak kendisine ölümden kurtaran yardımseveri dövmeye başlar. Ardından da devesini ve yiyeceklerini alarak kurtarıcısını ölüme terk edip yola koyulur. Yaşlı adam, canını kurtardığı gence arkasından umutsuzca bakar ve bir anda ''dur'' diye bağırır. "Sana söyleyeceğim bir çift söz var."

Genç, durur ancak, "Ne söylerlersen söyle, seni bırakacağım. Çünkü deveye de, suyuna da ihtiyacım var" der.

Yaşlı adam, yüzündeki derin endişeyle, "Tamam, beni götürme, ölüme terk et. Lakin burada yaşananları kimseye anlatma" diye gence yalvarır.

Genç adam şaşırır: "Be adam zaten öleceksin. Seni dövdüğümü, deveni, yiyeceğini, suyunu aldığımı başkasına anlatsam ne olacak, anlatmasam ne olacak?"

Kurtarıcı, kederli gözlerle devenin üzerinden kendini bakan gence seslenir:

"Bak evlat. Eğer anlatırsan, bundan sonra hiç kimse çölde aç ve susuz kalmış birine yardım etmek için durmaz. Eğer anlatırsan, bin yıldır yapılan iyilikler bir daha asla yapılmaz."

Bayram sabahları çocuksu bir sevinçle uyanırdık. Babamızın bayram için aldığı yepyeni iskarpinle yatar, uyanır uyanmaz arife gecesi annemizin hazırladığı bayramlıkları giyerdik. Annemiz kahvaltı masasını hazırlamış, babamızın camiden dönmesini beklerdi. Bayram namazı bittiğinde kapının önünde dizilir, taranmış saçlarımız ve en güzel giysilerimizle babamızı karşılardık. Önce onun, ardından da annemizin elini öperdik. Babamız saçımızı okşar, harçlığımızı verirdi. Sevinçlerimiz onların gözünde ışık olur, evimizin içini aydınlatırdı.

Sonra yakın akrabalara giderdik. Ellerini öper hal-hatır sorardık. Bizi sevgiyle karşılar, büyük adammışız gibi ilgi gösterirlerdi. Parası olan para verir, olmayan da gülümseyerek bayram şekeri uzatırdı. Asla ve asla elimizi boş bırakmazlardı.

Sokakta bayramlık giysilerle akraba ziyaretine giden arkadaşlarımızla karşılaşır, birbirimizin bayramını kutlar, topladığımız şekerleri birbirimize ikram ederdik.

Annemiz, mutluluğumuzu paylaşırdı ve öğütler verirdi saçlarımızı okşayarak: "Komşuları sakın ihmal etmeyin. Bayramını kutlayın, bir istekleri olup olmadığını öğrenin. Belki akrabaları uzaklarda olabilir. Onları bayramda yalnız bırakmayın, ellerini öpün."

Aradan yıllar geçti…

Annemizin ve babamızın bize yaşattığı muhteşem bayram sabahlarını bizler de çocuklarımıza yaşatmaya gayret ettik. Ta ki, bugüne kadar…

Kayseri''de de Dilruba, Ahmet ve Türkan, yüzlerce yıllık geleneği yaşatıyorlardı. Onlar da anne ve babalarının öğütlerini dinleyerek bayram sevinçlerini paylaşmak için ellerindeki çantalarıyla sokağa çıkmışlardı.

Ancak, o bayram sabahı evden son çıkışlarıydı ve yaklaşık iki yıldır kendilerinden haber alınamıyordu. Minik kemikleri, evlerinden çok uzakta bir göletin kenarında, toprak altında bulundu. Kirletilmiş ve vahşice katledilmişlerdi.

Her gün göz göze geldikleri komşularından sadece şeker almak için çıkmamışlardı evden, ''yalnız adam''ın bayramını kutlamak, bayram sevincini onunla paylaşmak için çalmışlardı kapısını.

Ama gözü dönmüş adam, yüzyılların bayram sihrini ve geleneğini bozdu. Artık, bundan sonra hiçbir anne çocuklarına, "Komşularımızı sakın ihmal etmeyin, bayramını kutlayın, bir istekleri olup olmadığını öğrenin. Belki akrabaları uzak illerde olabilir, bu bayram onları da yalnız bırakmayın, onların da ellerini öpün" demeyecek.

Bundan sonra hiçbir çocuk, bayram sevincini komşularıyla paylaşmayacak.

Şimdi durmuş, Dilruba, Ahmet ve Türkan''ı katleden vicdansızın idam edilip edilmemesini tartışıyoruz da, bin yıllık bayram geleneğinin darağacında sallanan cansız varlığını göremiyoruz.

Ve korkarım, bundan sonra her bayram sabahı darağacında sallanan bu muhteşem geleneği sadece hatırlayacak ve içli içli ağlayacağız.