Kolay değil. Uzun bir tarihi geçmişi yaşamış bir ülkenin insanları bir evreden yeni, başka bir evreye doğru yol alıyor. Bir dönüşüm süreci yaşanıyor. Bu süreç içinde elbette bazı zayiatın olması kaçınılmazdır. Bazı şeyler ister istemez kırılıp dökülecektir. Birileri söz konusu dönüşüme canhıraş feryatlarla karşı koymaya çalışacaktır. Bütün bunları sürecin olağan sonuçları olarak karşılamak gerekiyor.
Karşı koyanları anlamak gerekiyor. Belki fazla anlayış göstermek gerekmeyebilir, fakat anlaşılmaları lazım. Niçin böylesine canhıraş feryatlarla değişime karşı çıkıyorlar?
Bir kere kurulu düzenin getirdiği belli bir çıkar ilişkisi yürürlüktedir. Eğer bu çıkar ilişkisine dokunulursa oradan elde ettiklerini düşündükleri çıkarın ellerinden çıkacağını farz ediyorlar. Başka bir düzenin kurulabileceği ve yeni kurulacak olan düzenin onlara da faydası olabileceği gerçeği akıllarından bile geçmiyor. Zihinlerinden sürekli kışkışlamaya çalıştıkları husus yeni bir düzenin geleceği ve bu yeni düzenle birlikte kendilerinin çıkarlarının ellerinden uçup gideceği kaygısı...
Acaba öyle mi olacak? Acaba hâlihazırdaki antidemokratik düzenleme, hiç olmazsa belli bir ölçüde demokratik kurallarla yer değiştirdiği takdirde eski düzenden bir biçimde çıkar sağlayanların elinden bütün çıkar ilişkileri uçup gidecek mi? Bu kaygının dayandığı belli bir temel öngörülebilir mi? Yoksa çekilen kaygılar tümüyle vehimden mi ibaret?
Ebu Cehil''in taleplerini aklınıza getirmeye çalışın. Resulullah''ın onu İslam''a daveti karşısında ne diyordu o? Şunu: “Eğer seninle beraber veya senden sonra ben veya benim soyumdan biri de peygamber olacaksa, davetini kabul ederim; aksi takdirde asla...” Allah''ın Resulü böyle bir teklifin kabul edilmesinin kendi elinde olmadığını, çünkü kendisinin son peygamber olduğunu ve bir daha da peygamber gelmeyeceğini ona bildirdiğinde, Ebu Cehil de Müslüman olmayı reddetmiş ve Allah Resulü''nün insanları atalarının dininden döndürmek istediği defini yaymaya çalışmıştır. Ve Hicret vaktine kadar da Mekke''de Müslümanlara yapmadığı eziyeti bırakmamıştır.
Fakat sonra?
Hicret''le birlikte Müslümanlar Kureyş karşısında müstakil bir taraf haline gelmişlerdir. Daha sonrasıysa malûm...
Evet, toplumların, siyasal yapıların değişmesi ve hele dönüşmesi (başkalaşması) kolay değil. Biraz can acıtabilir. Bazılarının biraz rahatı kaçabilir. Ancak o değişim/dönüşüm süreci bir kez başlarsa geriye dönüşü de söz konusu değildir. Genel trend sürekli ileriye doğru yol alır. Trendin marjları arasında aşağıya yukarıya doğru sıçramalar olsa bile trendin ana istikameti değişmez.
Bu süreç içinde, her şeye rağmen değişmesi en zor olan faktör kafa yapısıdır. Kafa yapısı değişmesi en zor olan faktördür. Değişmeyi içine sindirmesi kolay olmaz. Aslında kafa yapısı değişse, başka bir statü değişikliğine ihtiyaç da kalmaz. Fakat onun değişmesi de, esef ki, durduk yerde olmuyor. Statükonun değişmesiyle kafa yapısının değişmesine yol açılıyor...
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.