28 Şubat"ın bir adam olarak "şakır şakır" portresi

Demirel emrihak vaki olup da musalla taşına yatırıldığında imam mutad olduğu üzre soracaktır:

“Merhumu nasıl bilirdiniz?..”

Cemaatin bir kısmı “Öyle bilirdik...” derken, bir kısmı “Böyle bilirdik...” bir kısmı da “Hem öyle hem böyle bilirdik...” demeyecektir.

Kuvvetle muhtemel hep bir ağızdan “İyi bilirdik...” diyeceklerdir.

Ben de “iyi” bilenlerdenim.

Öyle olduğu zamanları da böyle olduğu zamanları da gayet iyi bilirim.

12 Eylül 1980 öncesi sarf ettiği “Petrol vaaa''dı da biz mi içtik...” sözünden, 28 Şubat sürecindeki (9. Senfoni''nin ardından sahneye fırlayarak) “İşte çağdaş Türkiye bu!..” sözüne kadar birçok sözü de ezberimdedir.

Her mitinginde, o mitinge katılan “ahalinin” değer verdiğine inandığı “kutsalı” öpüp alnına koyma şeklinde tebarüz eden “eyyamcılığını” da bilirim.

Doğuda öpüp alnına koyduğuyla batıda öpüp alnına koyduğu farklıydı ama nihayetinde bütün Türkiye''yi “öpüyordu.”

Lafın tam burasında, Ertuğrul Beyciğime bu kadar “çakmamın” nedenlerinden biri de, ondan fena halde Demirel havası almamdan kaynaklandığını itiraf etmeliyim.

“Öpüldüğümüz” o yıllarla ödeşmek istememi anlayışla karşılayacağınızı sanırım.

Demirel dünyadan ayrılmak zahmetinde bulunduğunda (Allah gecinden versin ki, daha hayattayken milletin ona nasıl baktığını dünya gözüyle görsün) ardından bir yazı dercetmek isterim.

Çok kısa bir yazı ama!

Yılmaz Özdil biraderimizin CHP başlıklı dünkü (tek satırlık) yazısı kadar mesela: “En çarpıcı gelişme şu: Bugün kurultay yok.” (Hay Allah adamın bütün yazısını da iktibas ettik, telif istemez inşallah.)

Ben de başlığa “Demirel”i çeker, tek satırlık yazımı döktürürdüm: “Nerde kalmıştık.”

Evet, bu kadar, asla daha fazla değil.

12 Eylül sonrası siyasi yasağı bittiğinde ilk sözü “Nerde kalmıştık” olmuştu. Kaldığı yeri de 28 Şubat sürecinde oynadığı aktif ve yönlendirici rolüyle tamamladı.

“28 Şubat darbesinin bir adam olarak portresini çiz” deseler, hiç düşünmeden Demirel''i çizerim.

Merhum Erbakan''ın cenazesinin ardından da bu günlerde olduğu gibi 28 Şubat konuşuluyordu.

Ertuğrul Beyciğim neden cenazeye katılmadığının yanı sıra 28 Şubat hakkındaki düşüncelerini telefon açıp Demirel''e sormuş, “O gün devlet işlemiştir. Devlet normal işledi diye bu konuyu seneler sonra gündeme getirmenin manasını anlamıyorum...” cevabını almıştı.

İyi de devlet ne kadar “normal” işlemişti?

Galiba normalden de öte; “şakır şakır...” işlemişti.

Öyle ya, üniversite yılları dahil 40 yıllık arkadaşı Erbakan''ın cenazesine katılmamakla kalmamış, hemen ardından “O gün şakır şakır imzaladılar” diye laf sokmuştu.

Devlet “şakır şakır” işlemiş ki, Ertuğrul Beyciğim “Gerekirse silah kullanırız” manşetleri kotarmıştı.

Devlet o kadar “şakır şakır” işlemişti ki, “habis ur” veya “kandan beslenen vampirler” gibi müthiş delillerle parti kapattıran dönemin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı Vural Savaş “Anılarım” adlı kitabında şöyle yazmıştı: “Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel beni Köşk''e çağırdı. Sıcak bir karşılama.. ''Refah Partisi kapatılmasaydı, askeri müdahale olabilirdi. Seni kutluyorum. Davayı sen açtın. Bu sonuçta yüzde 50''den fazla hakkın var. Yargıya çok iş düşüyor...”

Şimdi bana 28 Şubat''ın bir adam olarak portresini çiz deseler, hiç düşünmeden Demirel''in portresini “şakır şakır” çizerim.