Bu hastalığa çare bulunmazsa halimiz harap

Amigosun, tuttuğun takım bellidir; bağırırsın çağırırsın, coşarsın coşturursun, tezahürat yaptırırsın.

Nihayetinde sen de bilirsin tuttuğun takımı, herkes de bilir.

Gizlisi saklısı yoktur.

Her şey ayan beyan ortadadır.

Köşe yazarısın, sürgit okurun gazını alır, yüreğinin şişini indirirsin; "okurunu" öyle alıştırırsın ki buna gitgide daha fazlasını ister.

Zamanla "amigo yazar" olursun, okurun da en "ateşli taraftar."

"Benim düşündüklerimin tıpkısının aynısını yazıyorsun..." diyerek seni alkışlayan "taraftarını" mahcup etmemek için kalem oynattığın andan itibaren de "başkalaşım" başlar.

Çok tıklanmaya, paylaşılmaya, velhasıl, alkışlanmaya can atarsın.

Öyle ki, artık sen sen olmaktan çıkar, Zeki Müren"in "Alkışlarla yaşıyorum" moduna geçersin.

Yazık ki yazık, taraftarının düşüncesinin emir erine döndüğünde, her Allah"ın günü zihin tarlan sürülür.

Yanılır veya vicdanına uyar da istenmeyen bir "ürün" verdin mi de şappadak ihanetle suçlanırsın.

Gördünüz işte; Yılmaz Özdil, "Esat gibi Hacivatlar Türkiye Cumhuriyeti"nin Başbakanı"na hakaret edemez" dediği için taraftarları, "Sen de mi makarnaya kömüre sattın kendini" demeye başladılar.

Ne yapacaksın?

Taraftar senin aynı zamanda müşterin, yani velinimetindir.

Velinimetinin vesayetine direnirsen kendi "taraftarını" kaybedersin. Karşı tribünler de sana çoktan düşman olmuştur. Başına yabancı madde atmadıklarına şükredecek haldesin zaten.

Zordur, zor!

Lakin anlaşılmayan, bilinmeyen bir şey yoktur.

Anlaşılması zor olan öyle bir "amigo yazarlık" türedi ki son zamanlarda, taraftarları kim, hangi iç ve dış "dinamikler" için amigoluk yapıyorlar; o bile belli değil.

Kamuoyunda "liberal" deniyor bunlara.

Tamam, içlerinde adı liberale çıkmış olanlar var. Liberallikleri daha çok Kemalist olmamalarından kaynaklanıyor diyeceğim ama Kemalist olmadıklarından da tam emin değilim.

"Gezi"nin liberal Zeligleri" demek en doğrusu galiba.

İçlerinde her darbeyi destekledikleri, her netameli dönemde yan çizdikleri halde, hiç utanmadan Başbakan Erdoğan"a "diktatör" diyenler bile çıktı.

"Çözüm sürecinden" de çok rahatsız oldular.

Biri, "Bu sefer de Kürtler bizi mi satıyor" dedi; diğeri, biraz daha kaptırsa Öcalan"a cahş diyecekti.

İşlerine gelmeyen herkesi "propagandist" olmakla suçlarlar; halbuki propagandistlerin önde gideni olduklarını demokratik pakete "yeter artık" diyerek ortaya koydular.

Dişe dokunur tek bir analizleri yok artık; kin ve husumetlerini saklayamıyorlar.

Bunca nefreti hangi ara biriktirdiler veya hangi nefretin nakliyeciliğini yapıyorlar veya kimlerin amigoluğuna böyle kıyasıya soyunmuşlar, bilemiyorum.

Benim bildiğim şu: Bu ülkede her yerde, her kesimde amigoluk bir hastalık virüsü gibi yayılıyor.

Baksanıza Şerif Gören bile yaşından başından utanmadan "Çarşı" amigoluğu yapıyor.

Yazarlar, yönetmenler amigoluğa soyunursa, taraftarlar da haliyle yazarlığa falan soyunur tabii.

Geçenlerde kendilerine "Çarşı grubu" diyen bir kısım taraftar yayımladığı bildiride şöyle diyordu: "Van"da bir yetimin boynundaki atkıdır Çarşı, Karabük"te bir maden işçisinin kömür isidir. Hastanın damarına giren kandır, huzurevine terk edilenlerin evladıdır Çarşı..."

Nedir bu şimdi? Ahmet Rasim"in işkembe çorbası şiiri gibi, "Kana kuvvet, göze fer, batna ciladır çorba..."

Arkadaşım sen anlı şanlı bir takımın taraftarısın; orta mektep edebiyat kolu başkanı değilsin, izci grubu değilsin, siyasetçi esnafı hiç değilsin.

Sen hastanın kanına falan girmeyeceksin, taraftarı olduğun takımının kanına gireceksin.

Takımının damarına giren öyle bir kan olacaksın ki senden aldığı güç, kuvvet, cesaret ve azimle Beşiktaşımız bu ülkeye Şampiyonlar Ligi şampiyonluğu getirsin.

Biz de nasıl ki Galatasaray UEFA Kupası"nı aldığında sokaklara döküldük, öylesine sokaklara dökülelim.

Yok diyorsan ki bizim için sportif başarının yanında hak, hukuk, adalet ve vicdan önemlidir.

O zaman öncelikle evinin önüne bakacaksın.

Mesela, 2010-2011 Türkiye Kupası niye hâlâ müzende?

İlk başta ne güzel karşı çıkmıştın ya, hadi devamı gelsin; 34. dakikada haykır, şikeye karşı mütevazı bir katkı sun.

Federasyona da birilerine de emsal olursun belki. Sayende kupalar kapanın elinde kalmaz, hak edenin olur.