İzmirsiz yazı: ne güzel manyaklardık!

Bir bayram sabahı uyanmışım ki, ''radikal'' olmuşum. Hiç kimseyle bayramlaşmaya niyetim yok.

Havam acayip; burnum yere düşse almam. Suratım da öyle sirke satıyor ki, o biçim!

Babam, "N''oldu oğlum, neden bayramlaşmak istemiyorsun bizimle?.." deyince, Filistin''den girmiş, Afganistan''dan (O sıralar Afganistan daha yeni işgal edilmişti) çıkmıştım.

Ve, kardeşlerimiz zulüm altındayken bayram yapmak da neymiş, yollu bir cümleyle sözümü bağlamıştım.

Gülümseyerek, "Manyak mısın?" dedi babam, "Afganistan''ı ben mi işgal ettim?!.."

Ah, evet manyaktık biraz. Ne güzel manyaklardık!

Şimdi öyle mi ya?!

Mübarek bayramdır; eş dost akraba ziyaretidir, şudur budur deyip her bir ''rituel''e riayet etmeye çalışıyoruz.

Lakin kimi eş dost akraba da, insanı "illallah" dedirtiyor!

Hadi diyelim eş dostta secici davranabilirsin. Nihayetinde meşrebine kalmış bir şey.

Ya akraba?

Kimse akraba siparişi verme şansına sahip değil ki!

***

Serbest teşebbüs erbabı bir akrabamız bayramın ilk günü etti eyledi, gayrimenkul mevzusuna girdi: "Alacaktın sen o arsayı!.."

Haydaaa! Ne arsası kardeşim?!

Hayır yani, arsa almışlığım şöyle dursun, almayı düşünmüşlüğüm bile yok. Nerden çıkarıyorsun?

Kime diyorum ki, duracağına vites büyütüyor: "Bizim Şeref''in vaktiyle aldığı arsa ateş pahası oldu; çuvalla para sayıyorlar da vermiyor…" (Bizim Şeref dediğine bakmayın, hasedinden çatlayacak besbelli. Ayrıca, Şeref de kim?)

***

"Ne kadar büyümüş değil mi amcası?.."

Bu da başka bir akraba!

İlk kez gördüğüm çocuğa şöyle bir bakıp, "Hı-hı, evet…" diyerek geçiştirdim.

Sayın akrabamı kesmedi bu tabii; yüzüme uzun uzun bakarak, bir şeyler daha ilave etmemi icbar etti.

Nerden aklıma geldiyse, "Senin çocuklar da çok hızlı büyüyor azizim…" deyiverdim.

Hay demez olaydım! Komşusunun çocuğuymuş.

Yahu komşunun çocuğunu alıp ne diye bayram ziyaretine gidersin? (Hiperaktif çocukmuş; peşlerine takılınca kırmak istememişler.)

İyi de, el âlemin çocuğunun ne kadar büyüdüğünü ben nerden bileyim?

Durduk yere bana pot kırdırıp(çocuğu olmuyormuş) da vicdanımı rahatsız etmeye ne hakkın var?

Eskiden böyle çocuklara salak falan denirdi, şimdi "hiperaktif" deniyor galiba. (Hem çirkin bir şey, hem de giderayak vazoyu kırdı.)

***

Taksici Ertuğrul''u atlatmanın ise imkan ve ihtimali yok: "Huop! Uzak gidiyorsun, hayırdır?.."

Öpmez, adeta yalar yıkar yanaklarını insanın.

Bayramdır, katlanacaksın da, şu sorusu olmasa: "Ebi mektebi ne yaptın?..." (Kaç kez söyledim; bitti gitti kardeşim, bu saatten sonra üniversite mi kalır!)

Belki vazgeçer diye çaresiz yalan söyledim:

"Devam ediyor…"

Bu sefer de, "Sen de şu işi amma uzattın ha!.." demez mi?!

***

Şehirden kaçmak da var ama trafik malûm.

Her Türk gibi, "Bana bir şey olmaz abi…" deyip akacağım yollara da, karşıdan hatalı sollayarak gelen dallamanın, beni sollayarak geçen çılgın bir Türk''le karşılaşma ihtimali canımı sıkıyor.

"Ülfet belâlı şey, fakat uzlet sıkıntılı" demiş Yahya Kemal.

Uzlet bence gayet memen şey, ne ki; bayramda olmaz.

Ülfetten de nasıl ağzım yanmış, gördünüz işte.

Eskisi kadar olmasa da biraz manyaklaşmak mı lazım yoksa?

***

İmdi, bu yazıyı bir yerlerden hatırlıyorum diyenlerin hafızasına daha fazla eziyet etmeyelim:

Evet, bu bir intihal yazısıdır. Ama kimseciklerden değil kendimden.

Entelektüel Şinasi''lerin anlayacağı dilden söylersek (birkaç yıl önceki bir yazımdan biraz değiştirerek) "plagiarism" yaptım.

Konu sıkıntısından değil elbette. Tam aksine memleket "zibil gibi" konu kaynıyor.

Lakin şu mübarek bayramın ilk gününde "polemik" falan pek yakışık almaz.

Uzun lafın kısası: Tastamam İzmirsiz bir yazı yazmak istedim. Malumunuz son günlerde "tartışmalar" İzmir eksenine kaymış vaziyette. Neyse…

Şinasiler dahil herkesin bayramını tebrik ederim.