Kıskanç demokratların oyununa gelmeyelim

Cumhuriyet dört temel esas üzerinde yükselir: Özgürlük, Eşitlik, Kardeşlik ve Savcı.

Mahut esaslardan en önemlisi de savcıdır:

Cumhuriyet savcısı…

Haddizatında bir ülkede savcı yoksa cumhuriyet de yoktur.

Varsa da sözde bir cumhuriyettir o.

Neden hâlâ adamakıllı bir demokrasimiz yok hiç düşündünüz mü?

Neyse artık, bu saatten sonra da zahmet edip düşünmeyin, sevabına söyleyeyim:

Demokrasimizin savcısı yok da ondan.

Evet, bu kadar basittir bu.

Demokrasinin savcısı olsaydı netekim, balans ayarcılarına, darbecilere ve hatta darbesevicilere bugüne kadar çoktan hesap sorulurdu.

Demokrasinin ''savcısı'' halktır, seçimdir, sandıktır demeyin sakın.

Bu popülist laflar kimsenin karnını doyurmaz. Lütfen ciddi olalım.

Ben servisten yeni çıkmış arabanın bozulma nedenini sorgularken, siz tamir servisi var derseniz anlaşamayız.

Cumhuriyetin mütemmim cüzünün demokrasi olmadığı hususunda hurdahaş diller döken Engin Ardıç veya Ahmet Altan gibi değerli köşe yazarlarımızı da ciddiyete davet ediyorum.

Madem demokrasi dediğiniz zamazingo her çöplükte yeşeriyor, gerektiğinde krallıkta bile neşvünema bulabiliyorsa niçin Suudi Arabistan''a hiç uğramıyor?

Hele Mehmet Altan ne demek istiyor?

İngiltere cumhuriyet olmadığı halde “yaşam kalitesi” süper demek ne demek?

Böyle romantik mübalağa olur mu?

Özgürlüğü bilmem ama, Suudiler daha az zengin, daha az mutlu değiller hani?

Soru şudur:

İngiltere''yi zengin, özgür ve mutlu kılan demokrasileri mi, “İngilizlikleri” mi?

Yanlış anlaşılmasın, “İngilizlikleri” ifadesiyle kastettiğim ırk değildir.

Asla.

Cemil Meriç üstadım, “Şeytan dünya için neyse, İngiltere dünya için o…” demişti de, o bakımdan soruyorum.

Tamam, Baas rejimlerinin alayı kahrolsun da, İngiltere ve Amerika''nın ''yerleştirdiği'' demokrasinin Iraklıları daha mutlu ve müreffeh kıldığını söyleyebilir miyiz?

İngiltere''nin müreffeh demokrasisinde yoksul ülkelerin katkı payı ne kadardır?

Mahut “yaşam kalitesi”nde petrol şirketlerinin payı yüzde kaça tekabül ediyor acaba?

Geçenlerde bir televizyon kanalında, karaborsa kuyruğunda bidonlarla benzin satın almaya çalışan Iraklılar gördüm.

Yok, hayır, ne kadar akaryakıt, o kadar demokrasi demiyorum.

Ama…

Demokrasiyi özgürlüğün, mutluluğun ve zenginliğin yegâne kaynağıymış gibi göstermek de çok köşeli bir yaklaşım geliyor bana.

Garaudy''nin daha önce bu köşeye misafir ettiğim bir sözünü hatırlayalım:

“Demokrasi, köle sahiplerinden para babalarına kadar, daima bir azınlığın kamuflajı olmuştur…”

Her şeyin başı kamuflaj yahut makyaj değil mi?

Gelgelelim çok pahalıdır kamuflaj malzemesi…

Satın almak öyle her ülkenin harcı değildir.

Sınırlarını çizdiğin ülkelere militarist cumhuriyet formatı atacak kadar güçlü olacaksın icabında.

Bugün makyajımız akıyorsa, savcılarımız, mahkemelerimiz kabak gibi ortalığa saçılmışsa, yoksulluğumuzdan, yani kamuflaj malzemesi eksikliğindendir biraz da.

İmdi, benim Cumhuriyet Başsavcım Abdurrahman Yalçınkaya “google delilleri”ne muhtaç olduysa, Başbakan''ın konuşmasının bazı bölümleriyle oynamak zorunda kaldıysa, olmadık asparagaslara tenezzül ettiyse, gazete veya internet sitelerindeki bazı haberleri farklılaştırdıysa, kamuflaj eksikliğindendir bu.

Şimdi siz böyle bir insana, istifa etsin diyebilir misiniz?

İnsafınıza ne oldu?

Mesela, “İddianamesi kamuoyu önünde ''bu şekilde'' tartışılan Başsavcı da derhal istifa etmelidir…” diyen Ahmet Kekeç kardeşim, Muhterem Başsavcım''ın özlük haklarını aklına getirmiş mi?

Sigortadan, emekli kesenek oranından, kıdem katsayısından haberi var mı?

İddianamesi Anayasa Mahkemesi tarafından yüzde 70 nispetinde çürüğe çıkarılan bir hukuk adamı sivil hayatta ne yer, ne içer; hangi şirkette nasıl iş bulur hiç düşünmüş mü?

Ne demiştik?

Cumhuriyet dört temel esas üzerinde yükselir:

Özgürlük, Eşitlik, Kardeşlik ve Savcı.

Kallavi savcıları olmadığı için cumhuriyete afra tafra yapan kıskanç demokratların oyununa gelip de savcılarımızı üzmeyelim.