Kusura bakma bir tek senin için darbe yapamam!

Şayet ben muvazzaf bir darbeci olsaydım, Çiçek Albayımın "ıslak imza"sından sonra tornistan yapan köşe yazarlarının hallerine bakıp, darbe düşüncesini beynimden ilelebet silip atardım.

Sizin için mi durumdan vazife çıkaracak, sizin için mi darbe yapacaktım, diye hayıflanır, dizlerimi döverdim!

Şayet ben muvazzaf bir darbeci olsaydım…

Daha dün denecek kadar kısa zaman önce, General İlker Başbuğ''un Kara Kuvvetleri Komutanı iken yaptığı (demokratik normale karşı) zehir zemberek açıklamayı yeterli bulmayıp, daha sertini beklediğini söyleyen akıl fikir insanı Oktay Ekşi''nin dünkü yazsını okuyunca kafayı yerdim.

"Alçakları tanıyalım" diyerek malum andıca en kallavi "desteği" veren bu hazret şimdi kalkmış, "Silahlı Kuvvetlerimiz, Türkiye''nin 1946''dan beri içinde bulunduğu ''demokratik sistem''in gereklerine kendini artık uydurmalı ve ''hesap sorulamazlık''tan, ''hesap sorulabilirlik'' zeminine geldiğini kabul etmelidir…" diyebiliyor?

"Hesap sorulabilirlik" ha?

1946''dan itibaren yapılan hemen hemen bütün darbeleri, muhtıraları alkışlamanın "hesabını" vermeyen bir zihniyet nasıl oluyor da, "hesap sorulabirlik"ten bahsedebiliyor?

Şayet ben muvazzaf bir darbeci olsaydım…

Ertuğrul Bey''ciğimin "Alenen suç sayılacak bir şey nasıl olur da, kâğıda geçirilir. Altına da övüne övüne imzalar atılır?/ Ben işte bu cüretin kaynağını merak ediyorum. / Nedir bazı subaylara bu suçu alenen işleten duygu?..." ifadeleri karşısında küçük dilimi yutardım.

Aklıma 12 Eylül dahil bilumum darbe ve muhtıralara düzdüğü methiyeler gelir, öfkeden ağlardım!

Bu kafa, bu omurgasızlık, bu "gidene ağam gelene paşam" oynaklığı karşısında yapmayı tasarladığım bütün darbelere tövbe istiğfar ederdim.

Dahası…

Dünkü yazsındaki "Acaba bütün bunlar ''Nasılsa kimse bize bir şey yapamaz'' duygusunun verdiği pervasızlık ve cüretle mi gerçekleştiriliyor? / Hangisi olursa olsun, ortada Türk Ordusu açısından çok vahim ve marazi bir durum var demektir…" cümlelerini okusaydım, hepten muvazenemi kaybeder, çılgına dönerdim.

En azından, "Topyekûn savaş" veya "Paşa, Başkan''ı hizaya soktu" gibi 28 Şubat sürecindeki manşetler aklıma gelir; "Sen de mi Ertuğrul?!" diyerek "mesleği" bırakırdım.

Bu nankör "mesleği" yapacağıma, gider herhangi bir lunaparkta, "Üç halka yirmibeş"e halka attırırdım.

Şayet ben muvazzaf bir darbeci olsaydım…

Kenan Evren''in, "Darbe yapalım diye yalvar yakar evimizin önünde yatanlar şimdi demokrasi kahramanı kesildi…" yollu lakırdılarını unuttuğuma hayıflanırdım.

Zira, unutmasaydım, medyadaki "mutemet / dost unsurlar" bellediklerimin "kahpeliği" karşısında bu kadar sükut–i hayale uğramazdım.

Hatta, cuntalara, darbelere karşı olmakta yarış yapan dünün "darbesevici" köşe yazarlarına gülüp geçerdim.

Cuntacılığı, darbe girişimini, "anayasal bir suç" telakki edenlere "anayasamızın" da nihayetinde bir darbe ürünü olduğunu söyleme gereği duymaz, darbecilikten ilanihaye elimi eteğimi çekerdim.

Şayet ben muvazzaf bir darbeci olsaydım…

Bu "dönek" köşe yazarlarını gördükten sonra, Ahmet Altan''ın cumhurbaşkanı, Atilla Yayla''nın başbakan, Rasim Ozan Kütahyalı''nın savunma bakanı olacağını bilsem bile sesimi çıkarmazdım.

Dolayısıyla…

İhbar mektubuna yahut "ıslak imzaya" rağmen "yolundan dönmeyen" Oray Eğin''in hatırı için darbe yapmazdım.

Hayır yani, "psikoseksüel bozukluk" raporu nedeniyle askerlikten muaf tuttuğum birinin hatırına niye "askeri darbe" yapayım?

Not: "Kürdün sevinci Türkün bayramı" başlıklı yazımın sondan ikinci paragrafından ''gereği'' kelimesi düşmüş. "Kürtlere haklarını vermenin, birlikteliklerini savunmanın gereği küçülmenin, parçalanmanın değil; daha da büyümenin, bütünleşmenin, büyük bir güç olmaya gitmenin yol haritasıdır bu." şeklinde olacaktı, düzeltirim.