Hiçbir bilginin sarsamadığı öldürücü kararlılık

İşin bir yanı bu olsa da Danıştay''ın tutumunda ne hukuki bir tutarlılık derdi ne de Meslek liselerinin veya genel olarak eğitimin kalitesinin yükseltilmesiyle ilgili bir işlevsellik arayışının zerre kadar esamisi olmadığı çok açık. Dahası, katsayı uygulamasının sadece meslek liselerini vurmuyor olduğunu, dolayısıyla aradan İHL''ler çekilmiş olsa da bir 28 Şubat dehasının-sivri zekalılığının ürünü olan katsayı uygulamasının çok daha derine dalmayı hedeflemiş olan sınıfçı yapısının giderilemediğini burada kaydetmek gerekiyor.

28 Şubat yönetimindeki YÖK''ün icadı olan katsayı uygulamasında İHL veya meslek liseleriyle hiç ilgisi olmayan başka bir ayırımcılık konusu daha vardı: O da mezun olunan ortaöğretim kurumunun başarısının doğrudan öğrencinin notuna yansıtılmasıydı. Bu inanılmaz buluş sayesinde görece başarısız bir okuldan (bu tür okullar ülkenin neresinde olur tahmin ediniz) mezun olanlar kendi okullarının başarısızlığından dolayı da resmen cezalandırılmış oluyordu.

Dünyanın bütün bilim adamları bir araya gelse bulamayacakları kadar müthiş dâhice olan bu yol sayesinde aslında merkez ile çevre arasında aşılamaz bariyerler kurulmuş oluyordu. Bu yaklaşım Devlet ve Cumhuriyet adına hareket ettiğini iddia ettiği halde devleti ve cumhuriyeti sadece belli bir zümreye ait kılmaya çalışıyordu. Geri kalanları ise asla kazanmaya çalışmadığı gibi aksine “tedip”, “tenkil” veya “haricilik” tutumlarıyla tamamen sistemden ihraç etmeye çalışıyordu. Bu açıdan Dersim''deki tedip ile başörtüsü yasağı ve katsayı uygulamasındaki haricilik arasında yakın bir ilişki vardır.

O yüzden bu tartışmanın, Türkiye''deki birçok siyasi tartışmada olduğu gibi, acı tarafı hiçbir argümanın kendi taraftarlarından başka kimseyi ikna edemeyeceğini bilmektir. Sözkonusu olan hukuk olduğunda tabii ki durum daha trajik bir hal alıyor. Çünkü hukuku uygulayan aktörlerin bütün taraflara ve konumlara eşit mesafede tam da “ikna edilmek” üzere açık ve hazır durumda olması esastır. Ama bu ve benzer davalar gösteriyor ki, Türkiye''de hukukçuların karar süreçlerinde konuyla ilgili kendi ön-yargılarının dışında hiçbir etki altında kalmamaları esastır. Önyargı ise kuşkusuz türlü biçimlerde oluşmuş olabilir, girmeyelim şimdi o mevzuya.

Ne yazık ki karar verdiği konularda hiçbir şey bilmediği halde “her şeyi bilen” rolünü oynamayı ve bilirkişi görüşlerini beğenmemeyi daha çok seviyor yargıçlarımız. Tıpkı yapacakları işler konusunda çok kararlı olan askerlerimiz gibi… Onlar da kendilerine yapacakları işlerin toplumsal etkisi ve yansımaları konusunda sosyologlara başvurmalarını tavsiye edenleri “sosyologlara sorduğumuzda kafamızı karıştırıp kararlığımızı bozuyorlar” gerekçesiyle refuze ediyorlar.

Ne diyeyim; “Aman kararlılığınız bozulmasın” diyeceğim, ama bu cömertliğe hakkım olmadığını da biliyorum; çok yoğun bir cehaletten gelen bu kararlılığın, bu cesaretin, sahiplerini bir köşede tutup zararsızca uyutması halinde sorun yok, ne halleri varsa görsünler. Ama bu cehalet milyonlarca insanın geleceğini karartan, kırımcı bir etki yapıyorsa nasıl kendi haline bırakılabilir?