Tahriklere kapılmamak gerekiyor

Türkiye toplumu on yıllardır süren Kürt meselesine, yaşanan acılara, terörün sebep olduğu kayıplara rağmen sağduyuyu ve metaneti elden bırakmadı, birbirine "hasım" gibi bakan, "öteki" gibi gören, "düşman" gibi konumlandıran bir tavır içine girmedi. Büyük dramlar, acılar, çöküntüler yaşandı, ama toplum faturayı birbirine kesmedi, birliğini ve bütünlüğünü korumayı bildi. Türk-Kürt ayrışması hiçbir düzeyde karşılık bulmadı.

Demokratik açılım çalışmalarıyla böyle bir ayrışma yaşanacağını düşünenler yanılırlar. Sorunun kendisini böyle bir ayrışma üretmezken, sorunu çözmek için konuşmak, tartışmak niçin ayrışma üretsin? Hastalık, bu bünyeyi yere serememişken, hastalığı teşhis ve tedaviye yeltenmek niçin bünyeyi yere sersin?

Toplum sağduyu ve aklıselimle tartışmaları izliyor, bir kısım endişe ve kaygıları olsa da makulden sapmadan olumlu gelişmeler olmasını bekliyor. MHP liderinin kin ve nefret kokan söylemleri bile, olumlu atmosferi olumsuza dönüştürmeye yetmiyor. Bahçeli, partisinin pompaladığı felaket havasına karşılık toplumun gelişmeleri sağduyuyla izlemesinden ders çıkaracağına Bursaspor Stadyumunda meydana gelen olayı, Açılıma bağlıyor. Açılımın böyle bir toplumsal psikoloji ürettiğini söylüyor. Oysa muhtevası henüz ortaya konulmayan bir çalışmanın toplumsal gerilim üretmesinden, milleti birbirine düşürmesinden bahsetmek mi doğrudur, yoksa, bu çalışmaları büyük bir hazımsızlıkla karşılayarak felaket tellallığı yapanların böyle bir neticeye sebep olduğundan mı bahsetmek daha doğrudur? Toplumda yaşanan gerilimler, bir kısım muhalefet partilerinin sorumsuz ve tahrik edici beyanlarınınetkisi altında oluşmaktadır. DTP ve MHP''nin sorumluluk duygusunu yitiren beyanları olmayan bir gerilimi tetikleme istidadı taşıyor.

Son haftalarda üç olay var ki, yaşadığımız süreç açısından olumsuz sinyal olarak nitelendirilebilir. Bunlardan birincisi halk düzeyinde bir provokasyon olarak görülebilecek Bursa-Diyarbakır maçındaki olaylardır. Yığın kültürü, içinde büyük bir cehaleti barındırır ve bu kültürün tahriklerle yönlendirilmesi çok kolaydır. Stadlarda yıkıcı bir spor tezahüratı vardır ve bunun ciddi bir siyasi olaya yansıyan izdüşümü böyle bir hadise üretmiştir.

İkinci olay, Hülya Avşar''a barışa yönelik yaptığı çağrılar sebebiyle açılan savcılık soruşturmasıdır. Avşar''ın ifade özgürlüğünün geliştiği böyle bir ortamda takibata uğraması çok düşündürücüdür.

Üçüncüsü de, DTP milletvekillerinin polis zoruyla ifadeye getirilmesi kararıdır. Hukuk alanında ortaya çıkan bu girişimlerin Açılım sürecini zora soktuğu çok aşikardır. Bunun sırf hukukun üstünlüğü, hukukun bağımsızlığı söylemleriyle geçiştirmek kolaycılık olur.

1994 yılında yaşanan polis zoruyla götürülme hadisesi Türk siyasetine kara leke olarak geçmiştir. O dönemde bu girişimi başlatan yargı mensuplarının ne derece Türkiye''nin menfaatine bir sonuca vesile oldukları tartışmalıdır. 15 yıl sonra aynı noktaya dönmemiz, Türkiye''yi için daha büyük bir talihsizlik olur. Buna ne DTP''liler fırsat vermelidir, ne yargı, ne Meclis… "Biz yasaları uyguluyoruz, beğenilmiyorsa Meclis değiştirsin" gibi söylemler bu konuda anlamsız kalır. Elbette yanlış bir uygulama varsa hukuk mevzuatı da değişebilmelidir, daha da netleştirilmelidir. Ancak hukukçuların mevcut mevzuatı nasıl yorumladıkları da önemlidir. İşine geldiği zaman Meclisin yasa yapma yetkisini kullanırcasına kararlar veren bir hukuk sistemi, işine geldiği zaman topu taça atmamalıdır. Bu noktada DTP''lilerin sorumlu davranarak süreci daha fazla gerecek bir yaklaşım içine girmemeleri de önemlidir. Geçmişte olsa, bu tam DTP''lilerin istediği bir durumdur. Kriz çıkacak, mağduriyet yaşayacaklar, bundan prim yapacaklar. Ama gelinen süreç böyle bir anlayışı takip etmelerini mümkün kılacak, bunu kendileri açısından da doğru gösterecek bir süreç değildir.

Türkiye, çok hayati, çok kritik bir dönemeçten geçiyor. Bu süreçte atılacak her yanlış adımın bedelini tüm Türkiye ödemek zorunda kalır. Bu yüzden herkes ve herkesim daha büyük bir sorumluluk duygusuyla hareket etmelidir.