Hint Okyanusu"nun dalgalarından gelecek "haber"i beklerken…

Yazıyı, şu an Tanzanya''nın Zenzibar adası kıyılarını vuran Hint Okyanusu''nun dalgalarına karşı yazıyorum otelin balkonundan... Benden başka ''manyak'' kalmadı ortalıkta. Ben sabah namazına kadar buradayım…

Tembo Hotel''inin balkonundan Hint Okyanusu''ndan bana doğru gelen, yüzümü, saçımı, gözlerimi yalayıp geçen üfül üfül esen rüzgâra eşlik eden dalgalarına dalıp giderken, Hint altkıtası boyunca Endonezya''ya kadar Okyanus''un dalgalarıyla gönderdiğim ''selam''ın / ''çığlığın'' yerine ulaşması haberi gelinceye dek ''buradayım.''

Üç kıtada yapacağım yolculuğun ikinci ayağını Tanzanya''nın ''ekonomik başkenti'' Darüsselam ile Hint Okyanusu''nun Afrika kıyılarındaki nihâî noktaları Zenzibar ve Pemba adaları oluşturuyor.

Afrika yolculuğumuza İHH''dan altı kişilik kafileyle çıkıyoruz. Kafilemizde, Türkiye''deki önemli siyasî hukuk davalarında kritik işlere imza atan ve geçen dönem Konya milletvekili olarak parlamentodayken bile Türkiye''deki hukuk sorunlarının izini süren Hüsnü Tuna Bey; İHH''nın sanırım en parlak genç elemanlarından ve kafile başkanımız Amine Tuna Hanım; Sultanbeyli İHH gönüllüleri olarak Zenzibar''da yetimhane açan ve yerli halkın talebi üzerine bir cami yaptırmaya başlayan ama maddî yetersizlik nedeniyle inşaatı aksayan, bunun için gelecek ay kermes düzenleyerek cami inşaatını hızlandırmayı düşünen, bu nedenle çalışmaların nasıl gittiğini yerinde görmek için kafilemize katılan Mine Altuntaş Hanım; yine Sultanbeyli İHH''dan tertemiz Müslüman Ömer Faruk Gerçek kardeşim ve nihayet Ankara''dan yüreği müslümanlar için atan işadamı kardeşim Mustafa Özyön Bey yer alıyor.

Afrika seyahatinin oldukça verimli, bereketli ve heyecanlı geçeceğini hissediyorum. Ve yurtdışına çıkarken ilk defa ziyadesiyle heyecanlıyım… Nedendir bilemiyorum…

Afrika''ya derinlemesine seyahat eden, seyahat ettiği yerleri görüp geçmekle yetinmeyip gittiği yerlere görece uzun sürelerle yerleşen, seyahatini, hakikatin tetkikine dönüştüren, devşirdiği hakikatlerden bize de süt emdiren büyük seyyah, İbn Battuta''nın izini sürme kaygısı belki de benim Afrika seyahatine çıkarken heyecanlanmama yol açıyor…

Ya da Afrika''nın yaşadığı trajedi… Afrika''daki Müslümanların Osmanlı''nın çöküşünden itibaren yalnızlığa terkedilmiş olmaları, bu yalnızlığın Afrikalı Müslümanlara, Afrika''nın bütün yerlilerine ne kadar pahalıya patladığını düşünüyor olmak, Afrika''yı nasıl olup da bu kadar ihmal ettiğimizi, sömürgecilerin, yamyam Batılıların insafsızlıklarına ve vicdansızlıklarına terkettiğimizi, dekor yaptığımızı tahayyül ediyor olmak, Afrika''lıların çiğnenen onurunu nasıl kurtarabiliriz kaygısıyla yıllardır hemhal olmak, belki de Afrika seyahatime çıkarken yaşadığım heyecanın nedeni…

Afrika''nın çilesi bitmiş değil, … Biz genelde Müslümanlar, özelde ise Osmanlı medeniyetinin çocukları sorumluluklarımızı üstlenemediğimiz, yüklenemediğimiz sürece bu çile bitecek gibi de görünmüyor…

Herkes Afrika''nın kanını emmiş, topraklarını, kaynaklarını yağmalamış… Özellikle de Avrupalı sömürgeciler, sanayi devrimlerini, kapitalizmi, refah toplumuna ulaşmalarını, dünyanın en zengin doğal kaynaklarını sömürmelerine, Afrika kıtasının insanını zincirlere vurup, kıtalar dolaştırarak köleleştirmelerine borçlular.

Afrika''ya Müslümanlar da girmişler… Afrika''nın ta içlerine kadar gitmişler…

Avrupalılar, hep almışlar, hep çalmışlar, hep yakıp yıkmışlar, dünyanın en zengin doğal kaynaklarına sahip Afrikalıları açlığa, perişanlığa, köleliğe mahkûm etmişler…

Oysa Müslümanlar, hep vermişler… Hep, gönüllere girmişler… Hep önlerini açmışlar Afrikalıların, gönüllerinde taht kurmuşlar…

Biz sömürgecilik deneyimi yaşamadığımız için, Avrupa''nın gücünü, refahını, zenginliğini, başka kıtaların insanlarının kanı üzerine, kaynakları üzerine kurduklarını bilmiyoruz. Dünyada sömürgecilik bilinci gelişmeyen, Batı uygarlığının masum insanların kanlarını emerek ve kaynaklarını sömürerek dünya üzerinde egemenlik kurduğunu bilemeyen tek ülke biziz bu nedenle.

Şimdi… Afrika''ya hücum ediyor herkes post-kolonyal süreçte de… Amerika''nın Afrika projesinden sözetmiyorum sadece… Japonya''nın, Çin''in Afrika''ya derinlemesine yerleşmelerinden de sözediyorum.

Üstelik yeni bir durum da değil bu. Özellikle Çin, 1970''lerin başlarından itibaren Afrika''ya derinlemesine yerleşmeye başlamış…

Biz de gelmişiz buralara… Zenzibar adasına kadar. Bizim gelişimiz, Afrikalıları sömürgeci Avrupalıların zulümlerinden kurtarma amacına dönük bir geliş… Önce 17. yüzyılda Portekizlilerin, ardından Almanların ve İngilizlerin zulümlerinden kurtarma kaygısı bizimkisi…

Tanzanya''da, Zenzibar''da, Pemba''da 1960''lara -bazı yerlerde 1980''li yıllara- kadar Abdülhamid adına hutbe okunmuş… Neredeyse bütün bir Afrika genelinde geçerli bu.

Şimdi Afrika yeniden doğuyor… Toparlanmaya çalışıyor. Kimliğine, doğal ve kültürel aynaklarına sahip çıkma mücadelesi veriyor…

Hint Okyanusu''nun Afrika kıyılarını vuran dalgaları, sanki ''Ey Afrika! Artık kalk ve kendine gel!'' dercesine dövüyor Afrika kıyılarını.

***

Pazar günü Darüsselam, Zenzibar ve Pemba izlenimlerimi sizlerle ayrıntılı olarak paylaşmaya başlayacağım…