Bunun adı aşk değil

Genelde Mart ayında başlardı kulüpler arası "açıklama" savaşları. Bu sene erkene alındı; yarış çetin geçiyor malum. Artık geleneksel hale gelen saha dışı maç şöleni ortaokul yıllarımızda teneffüslerde bozuk paralarla oynadığımız "masa üstü" oyunu hatırlatıyor. O zaman anlamalıydık futbolun Türkiye"de, yeşil sahalarda değil de masa üstünde oynandığını. Her yıl bir kere daha haykırıyor yöneticilerimiz unutmayalım diye: Şampiyonluk sahada kazanılmaz…

Hadi onlar mecbur hissediyorlar kendilerini; başka alanlarda elde edemeyecekleri şöhreti, itibarı ve hatta sosyal iktidarı, futbol vasıtasıyla kolayca yakaladıkları için ve bunun devamının puan tablosuna bağlı olduğunu düşündükleri için… Ya biz futbolseverlere ne oluyor? Ne adına razı oluyoruz bütün bu rezilliklere? Sınırımız nedir? Sevdiğimiz aşık olduğumuzu iddia ettiğimiz kulübümüzün yönetici, futbolcu veya teknik direktörünün her hareketine her rezilliğine eyvallah etmemizin ahlaki temeli nedir? Neyi kabul etmez bir taraftar? Şike? Transfer yolsuzluğu? Rakibe küfür? Rakip tribünlere küfür? Başka iki takımın maçında olan bitenin ardından fırsattan istifade etmek amacıyla yapıldığı besbelli açıklama rahatsız etmiyor mu sizi?

Hayatımızın her alanı zaten yeterince "reel politiğe" teslim değil mi? Devletimiz, partimiz, cemaatimiz, mezhebimiz örgütümüz… Bütün bunların "ali menfaatleri" için eyvallah ettiğimiz yetmiyor mu ki buna bir de kulübümüzü ekliyoruz? Tüm bu katlanmak zorunda olduğumuz hayatın gerçeklerinden bir kaçış alanı oysa futbol; bir Meksika sınırı… Biz ise tam tersine kulüplerimizi "devletleştirme" ve onun her yanlışına "hikmet-i hükümet" nazariyle bakma yarışındayız. Aşık falan değiliz biz, bunun adı aşk da değil. Rakip taraftara "koyduk mu?" diyebilmek adına katlandığımız bunca şeye başka bir ad bulalım da "aşk" kelimesi zayi olmasın hiç değilse.