"Dile benden ne dilersen Noel Baba!"/Saray odasına, umre bedava!

Trafikteyiz. Üç şerit halinde yol alan arabaların arasında, envai çeşit satış var. Kağıt helva ve su, simit, çok etkileyici ok takımı, şişme Noel Baba, küçük elektronik alet, çiçek olmaktan çoktan vazgeçmiş karanfil ve gül.

"Şişme Noel Baba"lara bakarken, iç dünyamda uzun bir yolculuğa çıkmış olmalıyım ki, yol arkadaşım Hocam daldınız dedi.

Dalmadım esasında. O sabah maruz kaldığım reklamın cümlelerini birleştirmeye çalışıyordum.

Noel Baba Güney Kutbu"na gitti. Size çok yüz verdim biraz da filan banka yüz versin diyen bir reklam.

Kimin kimi hatırlatacağı ve kimin kimi getireceği muamma.

Trafikteki satış bana reklamı, reklam ise Rabiatül Adeviye''yi getirdi.

Rabiatül Adeviye Basra''da yetişmiş bir derviş. Hanımların yüz akı. Meşhur İslam alimi Hasan Basri''nin çağdaşı. Ölüm tarihi M.752. Fakirlerin en zengini. Hayatı boyunca bir minder ve bir testi, bir iki kabın dışında dünya malına el sürmedi. Ama ilmine ve fikrine, Allah''tan başka hiç kimseyi dost edinmeyişine bütün çağdaşlarını hayran bıraktı. Malayani işlerle çokça vakit geçirdiğimiz şu günlerde Rabiatül Adeviye''nin duası ne kadar yakıcıdır: Ya Rabbi! Beni kendinle meşgul eyle de kimse senden alıkoymasın.

Devrinin zenginlerinden biri Rabiatul Adeviye''ye; Ya Rabia, dile benden dileğini yerine getireyim, dedi. Rabia ona dedi ki; "Be adam! Ben dünyayı, dünyanın Halik''ından istemekten utanıyorum. Senin gibi birisinden onu istemekten hayâ etmez miyim?"

Rabiatül Adeviye''nin hayat hikâyesini erken yaşlarda kızlarımızla paylaşsak ve her vesile ile birbirimize hatırlatsak kapitalist dünyanın bizi eşyalarla bağladığı zindanından kurtulup hakikatin yüzüne çıkabilir miyiz?

Benim ucuzcu dediğim onların ise kendisine tumturaklı isimlerle AVM dediği dükkânlarda rastladığım çam ağacı için süs alan başörtülü kadınlara filan alışmış olmayım değil mi?

Alışmaktan daima korktum. Alışmak, yenilmek demek.

Kötü alışkanlıklar diyoruz. Oysa bütün alışkanlıklar kötüdür zaten. Bir şeyi sürekli yapmak değildir alışkanlık. Namaz bir alışkanlığa dönüşmüşse eğer namaz değildir artık. Her ezan-ı şerifte sarsılmıyorsak o bizim için alışkanlığa dönüşmüştür aslında.

Alışkanlık, yaptığımız şeyi ruhumuzda hissetmeyi yitirdiğimiz anda başlar. Ruhu devreden çıkararak sadece bedenimizle yaptığımız işlerdir alışkanlıklarımız.

Hayata alışmaktan hayatım boyunca korktum. "Her dem yeniden doğarız bizden kim usanası"nın peşi sıra yürümeye ceht ettim. Henüz o menzile varamadım. Ama varmaktan ümidimi de kesmedim.

Günlük hayatta dini bütün arkadaşlarımdan dahi dua etmekten başka çaremiz yok cümlesini duyuyorum. Acı olan şu ki; bu cümle yapılacak olanlar yapıldıktan sonra çaresizlik ifadesi olarak söyleniyor.

Oysa kişiyi dindar yapan şey teslimeyetidir. Allah''tan başka kimseden hiçbir şey istememektir. Sadece çaresizlik anlarımızda değil her daim duadan başka hiçbir yolumuzun olmadığını idrak edebilsek. Hayatın gailesi dua edebilmemiz için sadece bir vesile. Onun için derviş ne yaptım ki benden bela sıfatını kaldırdın Allah''ım diye ağlamaktadır.

Heyhat, başımızdaki onca belaya rağmen duaya yaklaşamıyoruz. Belayı bela olarak idrak edemediğimizden midir bu zavallılığımız, duayı Allah''a giden yol olarak göremediğimizden midir?

Ekran hocaları bidat hurafe diyerek neyi yıktıklarını bilmeden birkaç reyting uğruna duaya varan yolları imha ettiler.

Allah''a bağlanma yollarımız imha olunca Hep benden istiyorsunuz diyen bir Noel Baba reklamı artık kimseyi şaşırtmıyor bile.

Noel Baba reklamlarını görüyoruz da! Daha beteri var bir de… Dincilerin yaptıkları. İslami kanallarda rastladığınız reklamlara sahi kalbiniz nasıl dayanıyor!

Gayrimenkul reklamı: Bir saray odası alana iki kişilik umre bedava.

Neyi ne adına promosyon kılıyor bu tüccar kafa?

Vakti zamanında bir depo benzin alana bir gazete promosyon olarak verilince herkes ayağa kalmıştı.

Ey Müslümanlar ayağımız mı kırık? Kulağımız mı sağır?

Nerede tepkilerimiz!