Gören gözlere, işiten kulaklara hikayesi içinde saklı bir ilçe…

Dil Ovası nerede?

İstanbul"u merkez alarak soruyorum: Uzak mıdır yakın mı?

Nereden çıktı bu sorular diyorsunuz, anlatacağım.

Pazartesi günü Dil Ovası"nda gençlerle buluştuk. Benim için yılın en son Liseli buluşması idi. En güzel buluşması oldu aynı zamanda.

ENKA Lisesi"nin Kütüphanesinde buluştuk. Dil Ovası"nın değişik liselerinden gençler geldi.

Bu defa bana soru sorun dedim. En güzel soruyu seçeceğiz.

Sordular. Çok güzel soru çıkmadı. Ama çok iyi dinlediler.

Dinleme bahsi mühimdir. Dinlemek dinlenmektir aynı zamanda.

Dinlenmek ise, yorgunluğun yarasına zamanın merhem sürüşüdür.

Söz gönülden çıkar. Kulağa ulaşır, kulaktan gönle düşer.

Bir kalpten bir kalbe yoldur dinlemek.

Herkes konuşanı takdir eder. Yanlıştır oysa. Konuşanın sözleri dinleyenin basiretiyle aydınlıktır.

NPL programları nasıl güzel konuşabileceğini öğretir beş derste:

Gözlerini muhatabının gözüne dik,elini omzuna at,güzel bir söz ile muhatabına iltifat et.Kendini iyi hissetsin.Sonra onu ele geçir.

Bu mudur?

Fazla karikatürize ettiğimin farkındayım. Çoluk çocuğun oradan buradan aldığı sertifikaya yaslanarak belediyenin sponsorluğunda sürdürdüğü kendine güven seminerleri aşağı yukarı böyledir.

Kadim kültürümüz dinleyen söyleyenden arif gerek der oysa.

Hiyerarşik üstünlük konuşanda değil dinleyendedir.

Kendimize güvenmemiz için önce dinlemeyi öğrenmemiz gerekir. Dinlediklerimizi tasnif edebilmemiz için dinleyişimizin kalitesini sınamamız gerekir.(Kalite kelimesini hiç sevmedim bu cümlede!)

Gençler dinledi. Hiç sıkılmadan dinlediler. Gözlerini ayırmadan. Ki Çarşamba günü tablet eğitiminin inşa ettiği "otistik öğrenci"lerden bahsetmiştim.

Dilovası"nın çocukları ile 1.5 saat sohbet ettik. Üç saat zamanımız olsa idi yine sıkılmazlardı.

Neden?

(Gelir seviyesi yükseldikçe gençlerin dinleme kapasiteleri azalıyor mu?)

Bu gençler ilkokuldan itibaren iki yıl üst üste aynı öğretmende okuma şansına kavuşamamış.

Bu gençler branş öğretmenlerinden mahrum.

İki yıllık okul mezunu olan "öğretmen"lerle "idare" etmeye mahkûm edilmişler.

Dilovası neresi? Hemen şurası.

Değil lakin. Bir kaç yıldır ilçe olan yöre, fabrika bacalarının dumanı altında medyaya ancak "sağlık sorunları" ile manşet olabiliyor.

Orada bir köy var uzakta desek daha kolay her şey. Lakin burada bir ilçe var hemen burnumuzun dibinde.

Peki, niye ilçeye gelen öğretmenler eş durumundan iş durumundan çekip gitmek istemektedirler!

İstanbul"dan çalışmak için servislerle gelen sanayi elemanları gidiş gelişlerini dert etmezken; öğretmenler, ki onca atama kaygısı çeken öğretmenler göz açıp kapayıncaya kadar uçup gitmektedirler.

Dilovası"na dikkat kesilelim lütfen.

Dilovası sosyolojik açıdan çok önemli.

Türkiye"yi ambar olarak düşünürsek ambardan alınan bir avuç arpa hükmünde Dilovası.

Dilovası Kaymakamı Sayın Hasan Göç ve Dilovası Belediye Başkanı Sayın Cemil Yaman Dilovası"na dair çarpıcı bilgiler verdiler.

Karadenizliler ile Doğu ve Güneydoğulular omuz omuza yaşam sürdürüyor Dilovası"nda.

Belediye Başkanı Cemil Yaman "Otelimiz yok. Taziye zamanında bütün komşular oteldir komşunun misafiri için" dedi. "Karadenizlilerde taziye geleneği yok ancak Doğuluların taziye için gelen misafirlerine sahip çıkarlar evlerinde ağırlarlar."

14 yaşında evlenen 30 yaşında nene olan kadınlardan bahsetti Dilovası Kaymakamı Sayın Hasan Göç. Kürt ailelerde ortalama çocuk sayısı 6 civarında.

Birkaç yıl öncesine kadar bankanın bile olmadığını anlattı Kaymakam Bey. Kaymakam Bey"in gayreti ile Ziraat Bankası bir şube açmış onu diğer bankalar takip etmiş. Velhasıl şimdi bir değil birkaç bankası var.

Belediye Başkanı Cemil Yaman"a söyledim. Aman dedim aman bu çocukları AVM"den önce kütüphane, kültür merkezleri ve spor merkezleri ile buluşturalım.

Tekrarlıyorum: Dilovası Türkiye"nin ambarında alınmış bir avuç arpa.

Yetkilileri seçici algı ile Dilovası"na bakmaya davet ediyorum. Özellikle Gençlik ve Spor Bakanı, Kültür Bakanı ve Milli Eğitim Bakanlarımızı…