İngilizce, trajik başarısızlığımız ve yarınların erimesi...

I-

G. Lewis, 1928 harf inkılâbını analiz ettiği kitabına Trajik Başarı ismini uygun görmüştü. Bir araya gelmesi mümkün olmayan iki kelime, Türkiye"nin kederini anlatmak üzere müthiş bir çift oluşturuyor.

Harf İnkılâbı ile başlayan "dünün erimesi" süreci, bu gün yerli yersiz her alanda İngilizce yeterlilik belgesi aranması yüzünden "yarının erimesi"ni de kapsayarak devam ediyor.

İngilizce yeterlilik belgesinin alınması için vakitler-nakitler harcanıyor; alınan belge ile kariyer basamakları çıkılıyor. Ya sonra?

Öğretilemeyen dil üzerinden "mükemmel bir başarı" beklendiği için, akademisyenler dili öğrenmek değil, dil sınavını geçmek için aşırı gayret gösterdiğinden yeterlilik belgesini aldıktan sonra kendisine dünyanın kapılarının açılacağı var sayılan "dil" ile hiçbir bağlantı noktası kuramadan öğrendiklerini atıl hale getiriyor.

Ne acıdır ki öğrenilemeyen İngilizce, beraberinde konuşulamayan/yazılamayan Türkçe; her yıl kelimelerini kavramlarını yitiren bir "eksik Türkçe" inşa ediyor. Akademik başarı için anlama, konuşma, okuma, yazma sürecinin bir arada olması gerekiyor. Oysa Türkiye"nin okullarında anlama"nın ötesine geçilebilen bir eğitim verilemiyor. İngilizce"den değil Türkçe"den bahsediyorum.

Ana dili yetersiz bir öğrencinin yabancı bir dilde ilerleyebilmesi mümkün mü?

Akademik hayatta sadece İngilizce değil Türkçe yazmak ve okumak sıkıntısı olduğunu kabul etmemiz gerekiyor. Yılda bir makale yazamayan, "esnaf ağzı" ile ders yapan akademisyenle... Kendisinin Cem Yılmaz"dan daha iyi şovmen olduğunu her vesile ile derslerinde dile getiren profesörler!

II-

İngilizce öğrenme yolunda vaktin ve nakdin yok oluşunun izini okuyucu mektupları üzerinden sürmeye devam ediyoruz.

Buyurun:

Merhaba hocam

35 yaşındayım ve hala İngilizce öğrenmeye çalışıyorum.

Üniversitede İngilizcem sınıfa göre iyiyiydi ama yine de İngilizce"ye hâkim değildim. Evlendiğimin ilk haftası İngilizce kursuna yazıldım ikinci kura geçmiştim ki hamilelikten dolayı minibüslere binemeyince bırakmak zorunda kaldım. Yıllar sonra iki çocuğum varken İSMEK"in İngilizce kursuna yazılmaya karar verdim. En azından fazla para ödemeden biraz daha ilerletmiş olurum diye düşündüm. Fakat ne yazık ki, kurs hafta sonları olduğu için eşim ve çocuklarımın yaptıkları psikolojik baskı sonucu yine kursu bırakmak zorunda kaldım. Bu arada nişanlıyken yine İSMEK"in Arapça kursuna yazıldığımı söylemeyi unuttum. Arapça"yı da mutlaka öğrenmem gerektiğini düşünüyordum/düşünüyorum.

Yüksek lisans yapmak istediğim için hala İngilizce öğrenmekten vazgeçmiş değilim. Kurslara hem zaman ayırmak hem de ticari olduklarını düşündüğüm için de para vermek çok zor geliyor; evde kitaplardan CD"lerden bir şeyler yapmaya çalışıyorum ve 40 yaşına kadar da bu meseleyi halletmek istiyorum. Ondan sonra vaktimi inşallah Arapça"ya ayırmak istiyorum.

İşte böyle hocam, ben de paylaşmak istedim yaşadıklarımı beni anlayabileceğinizi düşünerek.

Bu konuya eğildiğiniz için çok teşekkür ederim.

İmza U.U.