Bugün buradayız, yarın yokuz. Her şeyin hiç uzayıp kısalmayan bir ömrü var bu dünyada.Parmak uçlarımdan serinliğini içtiğim bu masa, gün gelecek eski bir yalana dönüşecek.Oturduğum sandalye yokluğa karışacak bir gün.Oturduğum oda, yokluğun çelik zırhına bürünerek tarihin kara deliklerine gizlenecek zamanı geldiğinde.Soluduğum bu hava, benim ciğerlerimde şişirmeyecek yelkenlerini.Konuştuğumuz bütün bu sözler, sanki hiç söylenmemişcesine kaybedecekler seslerini.Ne biz böylece yaşayıp gideceğiz, ne
Bugün buradayız, yarın yokuz. Her şeyin hiç uzayıp kısalmayan bir ömrü var bu dünyada.
Parmak uçlarımdan serinliğini içtiğim bu masa, gün gelecek eski bir yalana dönüşecek.
Oturduğum sandalye yokluğa karışacak bir gün.
Oturduğum oda, yokluğun çelik zırhına bürünerek tarihin kara deliklerine gizlenecek zamanı geldiğinde.
Soluduğum bu hava, benim ciğerlerimde şişirmeyecek yelkenlerini.
Konuştuğumuz bütün bu sözler, sanki hiç söylenmemişcesine kaybedecekler seslerini.
Ne biz böylece yaşayıp gideceğiz, ne de bizim hayatlarımıza tanıklık edenler taşıyacaklar varlığımızın kanıtlarını yarınlara.
Bugün burada olanlar, yarın burada olmayacaklar.
Sırası gelenler ölerek, çürüyerek, eskiyerek ve unutularak tek tek varlıklarını yitirecekler.
Zaman döne döne o kadar büyüyecek ki, kimsenin bir esamesi kalmayacak bu kocaman yumakta.
Kimseye kalmayacak dünya!
Ulaşmak için ömürlerimizi gözden çıkardığımız hedefler, zamanın borsasında pul bile etmeyecekler.
Bir fazla karışına damarlar dolusu kan döktüğümüz topraklar, üzerimizi örtmeye yetmeyecek kuru mezarlarımızda.
Her şeyi ifade etmeye yettiğini sandığımız fikirlerimiz, sonsuzluk fikrinin ihtişamı karşısında çöldeki bir kum zerresi kadar yer tutmayacaklar.
Dünyayı yakmaya değeceğini sandığımız geleceklerimiz, biz hayatın küçük yutkunmalarında sabırsızlanırken sararıp geçmişe dönüşecekler.
Hikayelerimiz yaşandıkları andan itibaren kuru çınar yaprakları gibi çürüyüp gidecekler.
Uğruna iyilikleri kurban ettiğimiz kötülükler, ilk rüzgarla birlikte alacaklar avuçlarımızdan kara nimetlerini.
Başarılar başarıldıkları anda eskiyecekler.
Bütün kaprislerimize hiç sesini çıkarmadan boyun eğen bugünler, kapısını yüzümüze çarpan acımasız yarınlarla yer değiştirecekler.
Bugün burada olanlar, yarın olmayacaklar.
Ve dünya kimseye kalmayacak.
Bizler yaşayıp kendimizi tükettiğimizle, hırslanıp kaybettiğimizle kalacağız.
Kendine bu dünyanın sonrasında bir sonsuzluk bulamayanlar, dünyanın kirine bulaşmaktan başka bir kazanç sağlayamayacaklar bu kısa deneyimden.
Kendini bu dünyanın sonrasındaki sonsuzluğa saklayanlar, bakıp bakıp gülümseyecekler geçmiş zaman faniliklerine.
Her şey yerli yerine oturacak; varlık varlığını, yokluk yokluğunu perçinleyecek.
Dünyanın perdesi kapandığında bütün yaşayanlar yeniden varlıkla dolacaklar.
Bütün yaşananlar hatırlanacaklar.
Dünyayı cebine indirdiğini düşünenler, ceplerindeki boşluğun büyüklüğüyle sarsılacaklar.
Zamanın boy aynasında kendilerine bakanlar, insanlıklarının boy ölçüsünü görünce şaşıracaklar.
Bugün dünyanın kara güçlerini kuşananlar, yarın orada kolsuz kanatsız kalacaklar.
Muhteşem zincirlerle dünyaya bağlananlar, ihtişamlarını çok arayacaklar.
Bugün burada hakedilmemiş saltanatlarını sürenler, yarın orada kendi ruhlarından kaçacaklar.
Dünyanın kara kargaşasında hayat hakkı bulamayanlar, ebediyyetin huzurlu vadilerinde hayat bulacaklar.
