Yaşatamıyoruz güzellikleri be kardeşim!

Ankara''yı bilenler bilir, Sakarya Caddesi''nin en işlek yerinde kocaman, ışıl ışıl bir manav vardır. Yani vardı. Artık yok. Kapandı. Yerine ayaküstü tıkınılan yeni bir balık-ekmekçi açtılar. Etrafta iki üç tane daha var aslında o balık-ekmekçilerden… Çok tutmuş olmalı ki balık-ekmek hadisesi, klonlanıyor böyle. Bir ara da kır pideciler taarruz etmişti şehrin olur olmaz yerlerine. Ankara''nın ortasında balık-ekmek, metropolün göbeğinde kır pidesi…

Acayip insanlarız, bilmece gibi… Olur olmaz her şeyi çılgınca bir furyaya dönüştürmekten hiç vazgeçmiyoruz. Kırıp dökmek, yılları üst üste koyarak biriktirdiğimiz nadir güzellikleri de ezip geçerek…

Yıllar boyunca o manav dükkanıyla yan yana oturduk Sakarya Çay Ocağı''nda… Nadir de olsa gelen geçen turistin ilk dikkatini çeken şey o manav olurdu. Özellikle de Japonların… Rengarenk meyve tezgahlarının kare kare fotoğraflarını çekerlerdi bıcır bıcır etrafta dolaşarak. Tavandan tezgahların üstüne doğru sarkan ampullerle halk tipi ambiyans nasıl örgütlenirmiş, görmenizi isterdim. Hemen öte yandaki balıkçı tezgâhlarıyla birlikte akşamın geç saatlerine kadar ışıl ışıl bir ada oluşurdu karanlık Sakarya''da.

Oralardaydık hep, öğle sonlarından yatsı demlerine kadar çaylar boyu demlenirdik biz de çay ocağında. Çay ocağı diyorum ya, o çok daha önce kapandı. Binayı yıkacağız falan deyip paketlediler güzelim dükkânı… Az kahrımızı çekmemişti bizim. Dergiler kitaplar çıktı oradan, öyle böyle değil… Sonra Burmalı gitti, bir başka efsane mekân bizim için… Esaslı kadayıfı vardı. Su böreği ve limonata… Senelerce takıldım bu menüye de doymadım. Albatros''un tashihlerini bile yaptık masalarında, acayip tartışmalar döndü. Memleketi kurtardık senelerce, ama kurtaramadık Burmalı''yı. Kapanıverdi bir gün sessizce. Kırtasiyeci açtılar yerine.

Bizim eve yakın bir alışveriş merkezi var. İstanbul saray mutfağının nadide yemeklerini ayağımıza kadar getiren enteresan bir restoran açılmıştı orada. Reşadiye''den Demirhindi Şerbeti''ne kadar akıllara seza bir sofra… Buldumcuk oldum ben tabii, yere göğe koyamadım bu müesseseyi… İmkan buldukça gidip sıra sıra dolaşmaya başladım menüyü. İçinde kuru erikler, kayısılar, bademler, kuşüzümleri bulunan muhteşem kıvamda et yemekleri… Saray mutfağına yakışır zarif bir sunum, yemeklerin hakkını veren marifetli eller… Ben menüyü tamamlayamadan kapıya kilit vuruldu tabii. Bir kat altta hamburgerciler, lahmacuncular, pizzacılar, soğuk sandviççiler mekân tutmuş çünkü. Onlarda karın doyurmak üç liraysa, saray mutfağında üç buçuk lira… O buçuğa kıyamadık işte ey halkım. Gitti güzelim restoran, nerede bulacaksak bir daha! Güzel şeyler olmuyor değil bu memlekette… Ama yaşatamıyoruz be kardeşim o güzellikleri, üç beş günden fazla!

Lafı uzatıyorum, derdim başka… Vadi de kapanmış diyor bizim çocuklar, soramıyorum “aslı var mı, yok mu?” diye… İçim almıyor artık böyle şeyleri, bu kaçıncı mekân! Vadi Yayınevi''nin de karargahı olan iki katlı bir ''muhabbetmekân''dı işte. Gerçi son yıllarda ben biraz çekmiştim kendimi sokaktan. Nadiren düşüyordu yolum ama ne fark eder, bizim orada bir vadimiz var diyebilmek ayrı bir şey! Yıllardır kapandı kapanacak, nihayet ikna oldu demek Ercan! Yüzüne söylesem şımarır, ama yiğitçe didindi çabaladı yani. Bizim dikişimiz de bu kadar tutuyor işte. Olsun ama, arkada tuğla gibi kitaplar, baba gibi muhabbetler kaldı ya! Yeşil karıncaların düş gördüğü yer, düşünceler vadisi…

Hoş Ercan''ın birazdan telefonu açıp, “bırak şimdi orayı, bak şöyle yeni bir dükkân buldum” diye lafa girmeyeceğinin de bir garantisi yok! Kırkları hep devirdik, ellilere merdivenleri dayadık, dünyanın mekânları hep fani, muhabbet daim olsun birader!