Dervişe sormuşlar: “Zehir nedir?” Derviş cevap vermiş: “İhtiyacımızdan fazla olan her şey zehirdir.” *** Nedense yetinmesini bilmiyoruz. Her şeyin daha fazlasına talip oluyoruz. İhtiyacımıza bir sınır çizmiyoruz. İhtiyacımız sınırsız olunca daha fazlanın da bir sınırı olmuyor. Daha fazla iktidar istiyoruz mesela. Daha fazla güç sahibi olmak istiyoruz. Herkesin karşısında el pençe divan durduğu insanlar olmak istiyoruz. Daha fazla yemek yiyoruz mesela. Doymak nedir bilmiyoruz. Daha fazla iktidar
Dervişe sormuşlar:
“Zehir nedir?”
Derviş cevap vermiş:
“İhtiyacımızdan fazla olan her şey zehirdir.”
***
Nedense yetinmesini bilmiyoruz.
Her şeyin daha fazlasına talip oluyoruz.
İhtiyacımıza bir sınır çizmiyoruz.
İhtiyacımız sınırsız olunca daha fazlanın da bir sınırı olmuyor.
Daha fazla iktidar istiyoruz mesela.
Daha fazla güç sahibi olmak istiyoruz.
Herkesin karşısında el pençe divan durduğu insanlar olmak istiyoruz.
Daha fazla yemek yiyoruz mesela.
Doymak nedir bilmiyoruz.
Daha fazla iktidar ve güç isteği bizi zehirliyor.
Ruhumuzu ve yüreğimizi göçertiyor.
Yemeğin daha fazlası zehre dönüşüyor.
Vücudumuz sağlığından oluyor.
Fazla nefret de zehirler.
Çünkü bakışını körleştirir.
En fenası, haksızlığa ve adaletsizliğe yöneltir.
Fazla muhabbet de bir tür zehirdir.
O da gözü körleştirir, kulağı sağır eder.
İhanet o yüzden hep en fazla sevdiklerinden gelir.
Hep en yakınında tuttuklarından gelir.
Fazla iyi niyet de zehir hükmündedir.
Elhasıl, her şeyin fazlası, yani ihtiyacımızdan fazlası, bizim için zehir hükmündedir.
O yüzden fazlalıktan ve aşırılıktan kaçınmamız gerektiğini ısrarla salık verir Kutsal Kitabımız ve yüce Peygamberimiz.
Dengeyi öğütler.
Denge üzre olmayı.
Sevgimizde de nefretimizde de aşırılıktan kaçınmamızı bâhusus salık verir.
Zira bugün nefret ettiğimiz yarın sevdiğimiz birine dönüşebilir. Bugün en sevdiğimiz biri ise yarın en nefret ettiğimiz birine.
İtidal ve denge ilkesi çok önemli.
Bir de kanaatkârlık.
Sahip olduğu iktidarı yeterli görmeyip daha fazlasına sahip olmak isteyenler Firavunlaşıp helâk oldular.
Sahip oldukları güç dolayısıyla kendinde her şeyi yapma hakkı görenler de yerle yeksan oldular.
Derviş Yunus gibi bakmak lazım şu kürre-i arza ve kendimize:
Mal sahibi mülk sahibi,
Hani bunun ilk sahibi,
Mal da yalan mülk de yalan,
Gel biraz da sen oyalan.
Bizden öncekilerin oyalanıp göçtükleri bir dünyada biz de oyalanıyoruz şimdilerde.
Unutmayalım, biz de vakti geldiğinde göçüp gidenlerden olacağız.
Fazlasıyla sahip olduğumuz her şeyi ardımızda bırakarak.
Hoş bir sada bırakıp gidenlerden olmak istiyorsak kendimize de ihtiyaçlarımıza da sınır çizmemiz ve zinhar hiç bir şeyin daha fazlasına talip olmamamız gerektiğini unutmamalıyız.
HER KAP İÇİNDEKİNİ AÇIĞA VURUR
Eskiden iktidarın bozduğuna inanırdım.
Mutlak iktidarın da mutlaka bozacağına.
Batılı ünlü bir siyaset bilimci öyle demişti çünkü.
Biz de inanıvermiş, orda burda da dile getirmekten kaçınmamıştık.
Hakikat payı yok mu bu sözde? Var elbette.
Lakin asıl hakikat şudur:
İktidar insanın içindekini açığa çıkartır.
Gerçek kişiliğini ve karakterini.
Bizim inanç dünyamıza ve irfanımıza mensup bilgeleri okudukça bu kanaatim daha bir oturdu.
Firavunluk insanın içindedir.
İktidar veya makam sadece onu açığa çıkartır.
Kabahati iktidarda veya koltukta arayanlar asıl seçecekleri kişilere dikkat etmelidirler.
Firavun gibi davrananları bir gün daha fazladan o makamlarda tutmak hem makamı itibarsızlaştırır, hem de onları o makamda tutanı.
VİCDANIN YOKSA ALLAH’TAN UZAKSIN
Adını hatırlayamadığım bir bilgenin şu sözünü hafızama kaydetmiştim:
“Vicdan, içimizdeki Allah’ın sesidir.”
Müthiş sarsılmıştım ilk okuduğumda.
Allah’ın sesinin vicdan olarak tarif edilmesi ne müthiş bir insani duyarlılıktır!
Vicdanın yoksa ne kendin gibi olabilirsin, ne de hak üzre kalabilirsin.
Allah’ın sesine kulak vereceksin evvela.
Kendine karşı da başkalarına karşı da Allah’ın sesine uygun davranacaksın.
Bilesin ki kendi sesin Allah’ın sesini bastırıyorsa sen içindeki Allah’ı öldürmüşsün demektir!
İçinde her daim Allah’ın sesi yankılanmıyorsa ve dahi o sesin gereğine uygun söz ve davranış içinde olamıyorsan Allah’la aranda ciddi bir mesafe var demektir.
Vicdan sahibi olmak veya olmamak, Allah’la yakınlığın veya uzaklığın en önemli ölçütüdür.
Vicdan, adam olmaklığın diğer adıdır; Adem olmaklığın da.
Vicdanı olmayanın dinine de, ırkına da, mezhebine de, ideolojisine de zinhar aldanmayınız derim.
Bilesiniz ki içindeki Allah’ı öldüren her şeyi öldürür.
Gün, vicdana dönüş günüdür, vesselam.
#politika
#iktidar
#Mehmet Metiner
