CHP'nin umudu Yılmaz Vural

Eleştirmen Fethi Naci, 1980'lerde yazdığı bir yazıda, Türkiye'deki romancılığın düzeyini anlatmak için, o yıl ki şampiyon iki Türk katıldıkları uluslararası turnuvaların daha ilk turunda elenmelerinin ardından, “Evet, Türkiye'de roman var: Ne kadar futbol varsa o kadar. Umut verici çabalar bu gerçeği değiştirmiyor” diyordu.

Romancılığımız ve futbolumuz belki de ilk kez Fethi Naci'nin kalemiyle birbirine benzetilmişti.

Keza, sıklıkla, futbolumuzla siyasetimiz birbiriyle mukayese edilir.

Bir yönüyle mukayese edelim öyleyse…

Kemal Kılıçdaroğlu, 22 Mayıs 2010'da CHP genel başkanı seçildi…

Aynı yıl Bursaspor, tarihinde ilk kez şampiyonluk yaşamıştı. O tarihten sonra Bursaspor'da büyük düşüş başladı ve birçok teknik direktör değişikliği oldu.

Futbol dünyasına genel olarak baktığımızda, süper lige her yıl şampiyonluk parolasıyla başlayan üç takım var. Alfabetik sırayla; Beşiktaş, Fenerbahçe ve Galatasaray.

2010 yılının Mayıs ayında Beşiktaş'ta Mustafa Denizli görev yapıyordu. O tarihten bu yana Beşiktaş'ta Denizli dahil 8 teknik direktör değişikliği oldu.

Aynı yıl Fenerbahçe'de Cristoph Daum görev yapıyordu. O tarihten bu yana, Fenerbahçe iki kez lig şampiyonluğu yaşadı. Buna karşın, başarısızlıklar dolayısıyla Fenerbahçe'de Daum dahil tam 5 kez teknik direktör değişikliği oldu.

Galatasaray'da Frank Rijkaard görev yapıyordu ve o tarihten bu yana, geçici teknik direktörler dahil Galatasaray'da tam 14 kez teknik direktör değişikliği oldu.

O tarihten bu yana Beşiktaş bir, Fenerbahçe iki, Galatasaray üç kez şampiyonluk yaşadı.

Futbol dünyasında durum bu…

Başarısızsan, takımını, ekibini, kulübünü şampiyonluğa taşıyamıyorsan ya adamakıllı istifanı verirsin, ya da tıpış tıpış gönderilirsin.

Ama siyasette işler böyle yürümüyor. Özellikle de CHP'de…

Kılıçdaroğlu CHP genel başkanı seçildikten sonra tam yedi kez seçim kaybetti, hatta kaybetmenin ötesinde hezimet yaşadı.

Partisini bir kez bile liderliğe taşıyamadı.

CHP onun döneminde Türkiye şampiyonu olmak şöyle dursun, bölgesel şampiyonluklar bile elde edemedi.

O görevdeyken AK Parti, her seçimde tek başına iktidar olduğu gibi, bölgesel bazda da bütün bölgelerde birinci parti oldu.

Adı anamuhalefet ama gerçekte sadece bir “sahil partisi”…

Kılıçdaroğlu'na herkes anamuhalefet partisi genel başkanı muamelesi yapıyor ama o gerçekte “umutsuz ev kadınları” dizisindeki bir figüran olmaktan öteye gidemiyor.

7 kez seçim kaybettiği halde, girdiği bütün seçimlerden galip çıkan, her seçimde oyunu attıran siyasi rakibine sabah akşam diktatör, diktatör bozuntusu gibi hakaretler yağdırabiliyor.

Üstüne üstlük, kendisine yönelik “Sizin için, yedi 7 kez seçim kaybettiği halde hala koltuğunda oturuyor, tek adamlık budur” eleştiriler hatırlatıldığında “Ben hep seçimle geldim” diyebiliyor.

Şaka gibi…

Ama 16 Nisan'dan sonra kendisini bir sürpriz bekliyor.

Malum, Kılıçdaroğlu her fırsatta “En büyük hayalim başbakan olmak” diyordu.

Görünen o ki, 16 Nisandan sonra Cumhurbaşkanlığı sistemine geçilecek ve “en büyük hayalim” dediği Başbakanlık tarihe karışacak. Böylece hayalleri elinden alınmış, hayalleri başına yıkılmış bir adam olarak dımdızlak kalacak ortada…

Cumhurbaşkanlığına aday olabilecek hayali ve cesareti de olmadığına göre, hayalsiz, umutsuz, kariyersiz, hedefsiz bir adam olacak artık.

Yani, elde var sıfır gelecek, sıfır kariyer, sıfır umut…

Onunla birlikte CHP'nin hedefleri de sıfırlanmış olacak…

Belki de o zaman CHP için geriye bir tek çare kalacak: Yılmaz Vural'ı partinin başına geçirmek…