Gezi’nin ruhuna el Fatiha

Türkiye Cumhurbaşkanlığı Seçimleri’nin 2. turunu 28 Mayıs’ta gerçekleştirdi ve Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan 5 yıl daha ülkemizi yönetmeye hak kazandı. Ülkemize, milletimize ve tüm İslam âlemine hayırlı olsun. 28 Mayıs aynı zamanda Gezi kalkışmasının da 10. yılıydı. Bugünkü Altılı Masa’nın temelleri aslında 10 yıl önce Gezi’yle atıldı. Gezi’nin devleti ele geçirme planının, hükümeti seçimler dışında bir yolla devirme çabası olduğu anlaşıldı. Bunu organize edenler, finansman sağlayanlar da cezasını çekiyor.

Bir de sanat dünyasından destekler söz konusuydu. Gezi’ye destek verenlerle bugün Altılı Masa’ya destek verenler arasındaki benzerlik kimseyi şaşırtmıyor.

Her seçim döneminde bu tayfa halkı aşağılamaktan geri durmuyor. Çünkü halktan kopuk bir şekilde yaşıyorlar. Kendi yankı odalarında kendileri çalıp kendileri oynuyorlar. Halka aptal ve cahil derlerse gerçeği ifşa ettiklerine gerçekten inanıyorlar. Eski şair Atol Behramoğlu’nun sayıklamalarını hepimiz gördük. Halbuki biz onun Halkın Dostları’ndan olduğunu sanıyorduk. Yazık!

İsmi lazım değil bir başkası ise yabancı düşmanlığını ırkçılıkla birleştirip “madem Suriyelilerin gideceği yok, biz gidelim Suriye’ye. Resmen olmasa da sembolik bir halde ülke iç savaş halinde.” diyebilecek/yazabilecek kadar yaşadığı ülkeye “yabancı”. Sembolik iç savaştan ne kastettiği çok belli. Bütün bunları Erdoğan düşmanı/muhalifi birisi yazarken sıkıntı yok ama Erdoğan destekçisi birisi sert bir eleştiri yaptığında hemen kutuplaştırma söylemleri. Bunları geçelim.

Bir de tabii seçimden hemen önce Merve Dizdar vakası var ki evlere şenlik. Yapmış olduğu konuşma, okumaya çalıştığı metin mi demeliydim, üzerindeki elbise gibi sakildi. Çekiştirip durdu. Hem elbise hem de metin oturmamıştı. Okuduğu metne açıkçası ben kızmadım. Hatta geçtiğimiz günlerde şair Mürsel Sönmez’den duyduğum bir söz buraya çuk diye oturuyor: Bu memlekette kızılacak adamdan çok acınacak adam var. “Yaşadığım coğrafya” klişesi self oryantalistlerin bile geride bıraktığı bir söylem. Azıcık kendisini geliştirmesi gerekiyor. Biraz daha sofistike olması gerekirdi. Sahnedeki heyecanı ise ayrı bir bahis, gerçekten heyecanlandıysa üzücü. Yok heyecanlanmadı ama heyecanlanmış rolü yaptıysa çok üzücü.

Aklıma Cannes’da ödül kazanan İranlı sinemacılar, aktrisler geldi. Yaşadıkları tüm baskıya, rejimin bunaltıcı tavırlarına rağmen coğrafyalarına karşı olduklarını hatırlamıyorum. Yönetenlerle problemi olanların da bunu ortaya koydukları eserle yapmaları gerektiğini düşünüyorum.

“Türk solunun” genel sıkıntısı bu. Eserleriyle ve/veya yaşantılarıyla değil söylemleriyle solculuk gösterisinde bulunmayı marifet sanıyorlar.

Batı’ya karşı eziklikleri, mahcubiyetleri, “ben de sizin gibi çağdaşım” teranelerinin temelinde ise cahillikleri yatıyor. İlk başta kendilerini bilmiyorlar, “yaşadıkları coğrafyaya” sağırlar, kendi beyaz steril dünyalarının tüm Türkiye olduğunu sanıyorlar.

Bütün bu kötülükler, cahillikler, art niyetler düzelmez. Bunu dert edenlerin yapması gerekenlere düşen tek bir vazife var; onların yaptıklarının daha iyisini üretmek.