İşin içine para girince, eğitime pasta olarak bakmaya başladık

Eskiden sadece üniversite kapısından içeri girmek için bekleyen 1.5 milyon genç genci üzülerek izlerdik.

Şimdi bunlara 1 milyon 700 bin 8''inci sınıf öğrencisi dahil oldu, üzüntümüz de arttı.

Toplam 3 milyon genç, her yıl sınav maratonuna giriyor.

Bunlara anne ve babaları da eklersek toplam ortalama 9 milyon veliefendi ve evlatları eğitim alanında at koşturuyorlar.

Özel okullarda bu yıl 5 bin kontenjan boş kalmış.

Fiyatlar, yıllık 15 bin dolar gibi, toplumun ekonomik seviyesinin üstüne çıkarsa olacağı budur.

Eğitime ayıracak az buçuk parası olan aileler de çocuklarına parlak bir gelecek vaat eden kolej ve üniversite ayarlamanın derdindeler.

Her üniversite başarılı ve paralı öğrencileri kendine çekmek için farklı vaatlerle öğrenci çekip, pastadaki paylarını artırmanın peşindeler.

Birçok üniversite veya kolej, marka olmanın verdiği avantajla, bir yıllık eğitim için ev veya araba parası istiyor.

Üniversite ve lise eğitimi veren kolejlerin sokaklarda ve gazetelerde çarşaf çarşaf ilanlarını görüyorsunuzdur.

Eğitim pastası büyük olmasa bu kadar reklam bombardımanı olmaz.

Kimsenin bu eğitim sistemiyle ilgili kafasında bir soru yok herhalde.

Herkes, marka okullara girdiklerinde eğitim ve gelecek işini hallettiğini zannediyor.

Uluslararası Teknolojik Ekonomik ve Sosyal Araştırmalar Vakfı''nın (UTESAV) geçenlerde yaptığı üniversite ve değerler beyin fırtınası toplantısından çıkan önemli mesajlar vardı.

Türkiye''nin bilimsel bir atılım gerçekleştirebilmesi için kendi değerlerine özgü bir üniversite modeli geliştirmesi gerektiği sürekli vurgulanıyor ama dinleyen kim?

Üniversite ve lise seviyesinde İngilizce eğitim yapan okullara olan rağbet hızla artıyor.

İngilizce düşünen bir nesille kendi değerlerimize uygun bir bilim modeli çıkarabilir miyiz?

Sorulması gereken sorular bunlar.

Türkiye''de toplumun değerleri ile çatışan, batılı değerleri öğrencilere benimsetmeye çalışan bir üniversite modeli var.

Oysa kalkınma sadece ekonomi ile değil bilimsel gelişme ile birlikte olur. Türkiye''nin kendi değerleri ile barışık bir üniversite modeline ihtiyacı var.

Kendimize ait bir eğitim modelini Prof. Dr. Alparslan Açıkgenç, şöyle tarif ediyor; “Müslüman düşünürler medresede öncelikli olarak değerler eğitiminden geçer ve ardından da diğer ilimleri öğrenirlerdi.

İslam ve Batı geleneğinin kendine has bilim dili vardı. .

Biz bugün Batı geleneğinde bilim yapıyoruz.

Şimdi küresel bilim geleneği oluşuyor. Bunun dili de İngilizce.

Biz kendi tarihimizle barışarak Osmanlıca''yı ve Osmanlı geleneğini daha fazla incelemeliyiz.

Öğrenci ve öğretmen ilişkisinin nasıl olması gerektiği konusunu da Prof. Dr. İhsan Karaman''dan dinleyelim; “Öğrenci bilgi deposu olarak görülmemeli. Öğrenci öğretmeni ile birlikte proje geliştirmelidir. Hoca modern bir mürebbi, öğrenci ise gerçeği arayan şahıs konumunda olmalıdır.”

Üniversitelerin üretim odaklı olması gerektiğine dikkat çeken İstanbul Ticaret üniversitesi Mütevelli Heyeti Başkan Yardımcısı Hasan Büyükdede de haklı olarak üniversiteye ve öğrenciye bakış açımızı sorgulamamız gerektiğini söylüyor.

Fatih Sultan Mehmet üniversitesi Mimarlık Mühendislik fakültesi Dekanı Prof. Dr. Fevzi Yılmaz''ın söyledikleri de dikkat çekici; “Öğretene bağımlı eğitim anlayışından öğrenene bağımlı bir üniversite anlayışına geçildi. Küresel kültür tüm dünyayı sardı. Türkiye''nin İbn-i Sina''nın metodolojisini çağımızla sentezlemesi gerekiyor.”.

İbn-i Sina''nın metodolojisi de Cuma günkü yazıda olsun.