Yalnızlık, kimsenin dırdırını çekmediğiniz o muazzam özgürlük ile ocağa tek kişilik makarna suyu koyarken duyulan o derin boşluğun tam ortasındaki hayatta kalma sanatıdır. Aslında modern bir aristokrat gibi davranmaya çalışıyoruz ama gerçek şu ki, Tabii ekranında 45 dakika boyunca hiçbir şeyi beğenmeyip en sonunda uyuyakalıyoruz.
Dizi oynuyor, video açık, telefon elde… Sessizlikten ziyade sessizliğin içindeki boşluğa tahammülde zorlandığımız için belki de ekran zorbalığına maruz bırakıyoruz kendimizi. Ama asıl kırılma mutfakta başlıyor. Hayatı mümkün olan en düşük eforla yönetmeye çalışanlar için “bu pratik olur” cümlesi her alanda Kara Murat’a dönüşüyor. Kimi insan için inanılmaz bir hazza dönüşen yemek yapma fikri yalnız insanlar için bir hayatta kalma mücadelesine evrilebiliyor.
Mutfakta kendi kendinize konuşurken “Aman canım, en azından televizyonun kumandası bende” diye kendinizi avutursunuz ama o kumandanın pilli bittiğinde bakkala gitmeye üşendiğiniz için parmağınızla tuşlara basarken aslında “kendi krallığınızın yorgun kölesi” olduğunuzu fark edersiniz. Ne uzun cümle oldu be… Pazar kahvaltısını kimseyle bölüşme-menin gururu bile tek başına yeter size.
2026 Türkiye’sinde yalnızlık ne tam bir trajikomik hikaye ne de tam bir ekonomik başarı öyküsü. Areda Piar’ın sonuçlarındaki o huzur ve konfor kelimeleri, robot süpürgenin halının kenarına sıkışıp çıkardığı o çaresiz bip sesinde yankılanan “ne haldeyim bilmiyorlar” sitemine yenik düşüyor. İnsan yalnız yaşamayı öğreniyor belki ama o yalnızlığın içinde yankılanan boşluğu susturmayı hiçbir zaman öğrenemiyor.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.