Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
46

Bildirimler

İnsan kimdir diye sorsalar bu sıralar şöyle bir cevap veririm: İnsan bilmeyendir. İnsan neyi bilmez, niye bilmez, niye bilmeyendir, neyi bilmeyendir? Buralara geleceğim ama önce neden ‘bu sıralar’ dediğime dair bir şeyler söylemeliyim.

Yolculuk devam ediyor. Nerede başladı? Doğduğum gün başladı diyene de eyvallah, aklım yettiği gün başladı diyene de daha öncesine ve sonrasına telmihle ‘Bezm-i Elestte’ başladı diyene de ‘ahirete doğduğum gün başlayacak’ diyene de eyvallah. Nerede başladığı hususunda farklı düşünebiliriz, nerede biteceği hususu da buna keza ama yolcu olduğumuz hususunda hepimiz mutabıkız sanırım. Kimimiz bir ağaç gölgesinde eyleşen garip gibiyiz dünyada kimimiz vardığı varacağı son menzile gelmiş ev sahipleri gibi.

Yolculuğun farklı evrelerinde sorularımız da değişiyor sorulara verdiğimiz cevaplar da. Buradan bakınca insan soruları kadar kıymetli, soruları kadar anlamlı ve ontolojik ızdıraplar her kula lütfedilesi değil. Herkes varlığını, kimliğini, nereden geldiğini, nereye gittiğini, bu yangın yerinde ne aradığını mesele etmiyor. Niye böyle? Ben bilmem. Sorusu ne olursa olsun insanoğlunun soruları ve cevapları zamanla değişiyor. Yaşadıkları, bildikleri, kalbi, nasibi, tefekkürü ve kalbinin gündemi değiştiriyor soruları ve cevapları. Bu sıralar deyişim bundandır. Yoksa bu satırların yazarı daha evvel insanı tarif için ‘kalbi olandır’, ‘arayandır’, ‘derdi olandır’, ‘kul olabilendir’ gibi pek çok farklı cümleler kurdu.

Bu girizgahtan sonra neden bu sıralar insanı tarif için ‘bilmeyendir’ dediğime gelebilirim sanırım. İnsan kendini bilmiyor. Kendim derken kastettiğimizin kim olduğuna dair düşünüyorum hayli zamandır. Kendim kim? Aynada gördüğüm suret mi? Nefsim mi? Ruhum mu? Hepsi birden mi? Bazıları hariç mi? Daha fazlası mı? Hiçbiri mi? Sahi kim benim?

Nefsin ne olduğunu hakkıyla bilebilsem kendim derken kastımın niçin o olduğuna yahut neden o olmaması gerektiğine dair bir şeyler söyleyebilirim ama bilmiyorum. Ruhun ne olduğuna dair hakikatli bir bilgi sahibi olsam zanların ötesinde delille kendimin ruhum olduğunu ifade edebilir yahut ruhtan bir başkası olduğuna dair varsayımda bulunabilirim ama bilmiyorum. Bunların dışında ya da bunların hepsini birden kapsayan bir kendim tarifi yapabilmem için hiç olmazsa bu kadarcığının bilgisine muhtacım ama elde o da yok! Siz söyleyin erenler, insan bilmeyendir derken haksız mıyım? Kendini bile bilmeyen neyi bildiğini iddia edebilir ki?

Kendini kâmilen bilmek diye bir şey var mıdır? Onu da bilmiyorum. Kendini bilmekten kasıt kişinin kendisinin kim olduğunu bilmesi midir yoksa başka bir şey mi? Bak bu da izaha muhtaç.

Mesele ölümden doğdu. Şöyle arz edeyim. Bidayette biz yokuz ruhumuz vardı. Anne karnına düşüşümüzle birlikte beden libasını giymeye başladık, doğduk dünyaya ve libas tam anlamıyla ete kemiğe büründü. Beden libası. Sevdim bu ifadeyi. Bedene libas giyerdik hep meğer bedenimiz libas imiş bir başkasına. Bir başkası derken kendimizden bahsediyorum. Haydaaa! Yoksa biz bir başkası mıyız kendimizden? Hatırlayalım mı nutk-u şerifi?

“Gökte uçarken yere indirdiler

Çar anasır bendlerine urdular

Nur iken adın Niyazi koydular

Şol ezelki itibarın kandedir?”

Belki de bir garip bülbüldür insan dediğin diyarının kande olduğunu bilmeyen. Ben bilmem Niyazi Mısrî Sultan bilir. Beden şayet ruhun libası ise biz bedenimiz değil ruhumuzuz daha ziyade. Peki nefsimiz işin neresinde diyeceksiniz, durun daha burayı halledemedik, iş çıkarmayın başımıza. Asıl yolcu ruh galiba. Astronotların giydiği kıyafet gibi bir şey beden dediğin. Yaşayabilmek için, nefes alabilmek için, kavga edebilmek için, dünyayı gerçek zannedebilmek için, biriktirmek için, oyun oynayabilmek için, imtihana girebilmek için bu kıyafete muhtacız. Dünyada var olabilmek için giydiğimiz bir kıyafetten fazlası değil beden dediğimiz. Buradan bakınca ölmek keyifli bir şey yahu! Bitmiyor insanın yolculuğu ölümle. Beden kaydından kurtulup seyr ü sefere devam ediyorsun. Vefatından evvel “ben biraz kalıbı dinlendireceğim” diyen Seyyid Hamza Nigârî Hazretlerine rahmet olsun.

İnsanla kast edilen başka insandan kast edilen başka. Allah’ın hem senden bir muradı var hem seninle bir muradı var. Allah Allah hû Allah. Bedenin biz olmadığını fark etmenin iki güzel tarafı var galiba. Birincisi ölümü seviyorsun. Bitişi değil; devamı ölüm büyük yolculuğun. İkincisi kendine bir soru daha soruyorsun hem de en az ‘kim benim?’ kadar kıymetli: Kimi besliyorum, kimin için çaba sarf ediyorum, kimin meselesini daha çok dert ediyorum, kimin için yaşıyorum: bedenimin mi ruhumun mu? Kalıbımın mı kalbimin mi? Bırakıp gideceğimin mevzularıyla mı geçiyor ömrüm bırakıp gidecek olanın asıl mevzuu ile mi?

Siz biraz sorulara cevap arayadurun buradan

devam ederiz nasipse…


Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...