ACZ’yi Atlas Okyanusu’nda gördüm!

Fas-İspanya seyahatimizin sonuna doğru yaklaştık… Verimli, bereketli, güzel bir seyahat oldu. Bütün fedakarlığıyla ekiple yakından ilgilenen Aşk-ı Turkuaz’ın sahibi Beytullah Yıldız kardeşime bu güzel seyahati düzenlediği için yürekten teşekkür ediyorum.

Seyahatimizi yine MTO Kahramanmaraş’tan Mehmet Kahraman kardeşimin kaleminden aktaracağım. Çok işlek bir zihni ve su gibi akan bir kalemi var Mehmet kardeşin.

Fas’ta Kazablanka, Rabat, Fes şehirlerinde yaptığımız keşifleri Cahif Zarifoğlu üzerinden anlamaya ve anlamdır aya çalışıyor. Leziz bir pazar yazısı. Keyifli ve zihin açıcı okumalar…

***

Atlas Okyanusu’nun kıyısındayım.

Dalgalar ayaklarımın ucuna kadar geliyor. Karşımda II. Hasan Camii. Uzaktan bakınca cami daha başka görünüyor. Daha manevi, daha derin bir hâli var sanki. Yaklaştıkça o his biraz dağılıyor.

Berberilerin müziği de bir yandan tıngır mıngır devam ediyor. Biraz rahatsız ediyor beni. Tam o sırada gözüm Cahit’e takılıyor.

Evet, Cahit.

Bir kamp sandalyesine oturmuş, dalgaları seyrediyor. Ayaklarının ucuna kadar gelen Atlas’ı öylece izliyor. Yanında mavi gözlü, kızıl saçlı biri var ama tanıyamadım. Faslı desem değil… Nereli olduğunu da çıkaramıyorum. Cahit’in yanında ne aradığını merak ediyorum.

İçimden geçiriyorum: Herhalde güzelliği, estetiği anlayan biridir. Cahit öyle herkesle oturmaz.

Bir fotoğraf çekip bu anı ölümsüzleştirmek istiyorum. Ama büyü bozulmasın istiyorum.

Cahit’in önünde siyah çay var. İnce kemerli cam bardağın içindeki çay, Atlas’ın mavisine karşı küçük bir sıcaklık gibi duruyor. Bardağı ağır ağır kaldırıp yudumluyor. Sonra yine karşıya, II. Hasan Camii’ne bakıyor.

Sanki çayını değil de uzaklarda kalmış bir zamanı içiyor.

Ben de bir süre onu izliyorum.

Berberilerin müziği tıngır tıngır…

Dalgalar kıyıya vuruyor.

Cahit ise bütün bu seslerin arasında kendi sessizliğini kurmuş gibi.

Ben biraz ilerleyip bir kayanın üzerine oturuyorum.

Atlas Okyanusu’na bakıyorum.

Aklıma Attilâ İlhan’ın Sisler Bulvarı geliyor: “Yalnızsın Memo be.”

Gece ağır ağır çöküyor. Bir süre daha Atlas’ın sesini dinledikten sonra otele doğru ilerleyip yeni bir günün nasibine uyanmak üzere uykuya dalıyorum.

Sabah olduğunda ekip çoktan hareketlenmiş. Atlas Okyanusu’na seccade sermeye akşamdan niyet etmişler. Zaman farkından dolayı sabah gitmişler; caminin kapalı avlusunda titreyerek namazlarını eda etmişler.

Ben ise sonunda çay için sıcak suyu kahve makinesinde buluyorum. Otantik bir otelin lobisinde damlama çayıyla kendimi yeni güne ve maceralara hazırlıyorum.

İçimde bir coşku var.

Deli gibi uzaklaşıyorum kaygılardan.

Sanki zamanı biraz olsun yavaşlatmayı başarıyorum.

Ama aklım hâlâ Cahit’te.

Belki de bu yüzden, günün ilk saatlerinde onu yeniden görüyorum.

Kızıl duvarlı lokantanın önündeki kavşağın köşesinde, dilenirken görüyorum onu.

Kundurayı çekmiş. Hafif sakallı. Öylece duruyor.

Ne ACZ be Cahit!

Sanki gözleriyle şehirleri çiziyor.

Baktığı yere uzun uzun bakıyor. Duvarlara, insanlara, sokaklara…

Bir ressam gibi değil de yazacağı bir cümlenin peşindeymiş gibi.

Benim de aklıma takılıyor: Bu toprakların duvarları neden böyle gökkuşağına dönmüş?

Cahit boşluğa bakıyor.

Ben yaklaşmak istiyorum.

Bir şey soracağım. Ama ne soracağımı bilmiyorum.

Belki de bazı insanlara soru sorulmaz. Yanında durulur, beklenir.

O yine gidiyor.

Ben arkasından bakıyorum.

İçimden geçiriyorum:

Bir insan böyle kaybolur mu?

Bir şehirden çıkıp başka bir coğrafyada, hiç beklemediğin bir köşede karşına çıkabilir mi?

Belki de Cahit hiç yoktu.

Belki de ben onu aramıyorum.

Belki Fas bana Cahit’i gösteriyor.

 Bu düşüncelerle güne devam ederken, karşıma bu kez Yusuf Kaplan çıkıyor.

Sabah uyanıyorum.

Karşımda Yusuf Kaplan.

Üzerinde takım elbise, saçları biraz dağınık, gözleri açık. Etrafa Nuri Pakdil’in kendine has hâliyle bakıyor.

Bir meyve tabağı hazırlıyorum.

“Hocam, bu size iyi gelir.”

“Yapma yahu.”

“Evet hocam.”

İçimden geçiriyorum:

Acaba Yusuf Hoca da bu adamı gördü mü?

Belki o da Cahit’i bir yerlerde gördü.

Belki de gördü ve yazdı.

Kalem kalemi bilir.

Ama gördüklerimi anlatmıyorum.

Bazı şeyleri anlatınca büyüsü kaçıyor.

Günün ilerleyen saatlerinde yolumuz II. Hasan Camii’ne düşüyor.

Dünyanın en yüksek minarelerinden birinin altında duruyorum.

Fakat içimdeki o ilk his yok.

Uzaktan baktığımda daha manevi görünen cami, yaklaştıkça aynı duyguyu vermiyor.

“Ben aynı anda maneviyat alamıyorum,” diyor.

Tam o sırada Türk olduğunu söyleyen İngiliz turist de söze karışıyor:

“Burada maneviyat yok.”

Bir an duruyoruz.

Aklımda deli sorular: Fransız mimar Michel Pinseau acaba İslamiyet nasip olmadan mı öldü?

Bu soru da diğerleri gibi kafamın içinde dönüp dururken yeniden yola çıkıyoruz.

Kurmacalar dönüp duruyor kafamda…