Allah adın zikredelim evvela

“Cennet bahçelerine uğradığınız zaman onlardan faydalanın.”

Böyle buyurmuş Risaletpenah Efendimiz(s.a.v). Sormuşlar: “Peki ama nedir cennet bahçeleri?” O(s.a.v) da cevap vermiş: “Onlar, zikir için toplanılan yerlerdir. Şüphesiz ki Allah Teala’nın gezip dolaşan melekleri vardır. Onlar Allah’ı zikretmek üzere toplanılan zikir meclislerini ararlar ve bu meclislere geldikleri zaman onları kuşatırlar.”

Allah’ı çokça zikredenlere, ibadet ettiğinde ibadetine bütün benliği ile yönelenlere “müferrid” deniliyor biliyorsunuz. Fahr-i Kainat, bu kimseler hakkında “onlar öne geçti” buyurmuş.

Siz bakmayın “Allah Allah demekle bir şey olmaz” diyen acemi Protestanlara. “Allah” demeden hiçbir şey olmayacağını bilenlerden olmaya bakmak lazım. Ancak üzerine basa basa da söylemek gerekir ki “zikir” sadece Allah’ın ve Efendimiz(s.a.v)’in adını anmakla sınırlı değildir. Allah’a ibadet eden her kul, bu ibadeti süresince O’nu zikretmiş olur.

Ataullah İskenderi der ki: “Aynı zamanda zikir meclisleri helal ve haram konulardan ibarettir. Alışverişi nasıl yapmalısın, namazı nasıl kılmalısın, orucu nasıl tutmalısın, nasıl evlenir, nasıl boşanırsın gibi konuları öğrenmek zikirdir. Bu konuların öğrenildiği ve konuşulduğu meclisler zikir meclisleridir.”

Denilmiştir ki “zikirden maksat kalp huzurudur. Öyle ise ademoğlu bu huzuru bulmak için zikrettiğinin manasını bilmeli, o mananın derinliklerini anlamaya çalışmalıdır.”

Süleyman Çelebi’nin “Bir kez Allah dese aşk ile lisan / dökülür cümle günah misl-i hazan” dediği yer burası olsa gerektir. Yani demem o ki “anlamak”, günümüzde bize anlatılan tüm “anlama biçimleri”nin dışında bir yerde, “aşk”ta olup biter.

Eskiler demiş ki “bir kimsenin ilmini onun haline bakarak anlamak lazım gelir. Bir kişi hakkında ‘ilmi var’ diyorsak aynı zamanda ‘o kişinin sağlam bir ameli var’ da demiş oluruz.”

Hem zaten kulu Allah’a yaklaşırsa Allah da ona bilmediklerini öğretir. Vaadi böyledir Rabbimizin. O yüzden biz “ümmi” ile “cahil”in aynı şey olmadığını iyice biliriz. “Beni anın ki ben de sizi anayım” ayetinin inceliği de tam tamına burada gizli olabilir. “Zikir, bir öğrenme ve anlama biçimidir” demeye çabalıyorum yani.

Bize dinde neyin var olduğunu anlatmak yerine “neyin yok olduğunu” anlatmaya çalışarak Allah’ın dinini ifsat etmeye çalışanların asla anlamayacağı şey şudur ki “kalp mutmain olmadan gönül surur, akıl itminan bulmaz.”

Dönelim yine Süleyman Çelebi’ye: “İsm-i pâkin pâk olur zikr eyleyen / her murada erişir Allah diyen”

Gelin görün ki “ism-i pâk”i layıkıyla zikr eyleyenin “her muradı” diye bir şey kalmaz. Onun artık bir tek muradı olur ki o da Allah’ın kendisinden razı olmasıdır. Çünkü ism-i pâki layıkıyla zikreden o ismin anlamını da layıkıyla anlar. O ismin anlamını layıkıyla anlayan için de “murat”, dünya ile ilgili olmaktan çıkar.

“Allah’ı noksan sıfatlardan yarattıkları sayısınca, kendisinin razı olacağı miktarda, arşının ağırlığınca ve yarattığı kelimeler adedince tenzih ederim ve O’na hamdederim.”

Allah. Eyvallah.