Kararı kalbe bırakan ahmak değildir

Biliyorsunuzdur, duymuşsunuzdur yahut bilip duyduğunuz halde duymazlıktan gelmişsinizdir ama mutlaka tesadüf etmişsinizdir. “Haramın en zoru başıdır” diyor İmam Şafii.

“Haramın en zoru başıdır. Sonra kolaylaşır. Sonra sıradanlaşır. Sonra alışılır. Sonra tatlanır. Sonra kalbe yerleşir. Sonra da kalp başka bir haramı arar.”

“Nefsim bu dünyadaki herkesten aşağı” diye düşünebilmek için kalbi haramla ilişkisiz hale getirmek gerekiyor ve bu neredeyse insana “çelişik” gelen bir durum, öyle değil mi? Kalbin haramla ilişkisiz hale gelirse nefsin herkesten aşağı olmaz gibi duruyor çünkü. Öyle değil işte o matematik. O denklem öyle işlemiyor. Fakat orası uzun ve çetrefil bir hikâye. Bugün başka bir şey anlatmayı deneyeceğim ben.

“O gün bir haram para kazanıp da uçsuz bucaksız servetini artıramazsa kendini zararda gören insanlar tanıdım abi ben” diye anlattı bir arkadaşım. Sonra bazı “servetlerden” bahsetti. Bahsettiği rakamları kâğıda yazarken hatasız yazamam mesela ben.

Hadi birlikte düşünelim. Neyle başlamıştır bu yolculuk? Küçük, küçücük bir haram parayla. Zaten yapacağı, yapması gereken bir işi hızlandırınca biri buna bir zarf vermiştir. Zarfın içinde 100, 200, 500 dolar varmıştır. Öyle küçük bir paraymıştır.

Belki, o 100, 200, 500 doları almak, alabilmek ona günlerce uyku uyutmamıştır. Yatakta bir o yana, bir bu yana dönüp sabahı sabah etmiş “Allah’ım ben ne yaptım?” demiştir kendi kendine. Bir hafta, on gün, bir ay sonra bir zarf daha almıştır yaptığı şeyden tiksinerek. Sonra yavaş yavaş tayın çayıra alıştığı gibi, yılanın süte alıştığı gibi alışmıştır olup bitene. Günün birinde zarfı uzatan adama “500 dolara bu iş yapılır mı, artır şunu” demiştir. Kalbine yerleşmiştir çünkü haram artık.

Orada da kalmamıştır elbet. Kendisi gelenle yetinmemeye başlamış, haramın peşine de düşmüştür. Orada bir organizasyon biçimi geliştirebileceğini de düşünmeye başlamıştır. Kolektif haramın daha çok kazanca dönüşeceğini hesaplamıştır.

Bir araba almıştır sonra haram parayla. Bir ev. Bir yazlık. Bir metres. Bir şişe pahalı viski. Biraz toz. Bir araba daha. Bir ev daha. Bir metres daha. Bir viski daha. Biraz toz daha.

Başlangıçtaki haramdan tiksinen herif gitmiş, yerine bir “haram otomatı” gelmiştir. İş öyle bir noktadır ki belki “helal” neydi, onu bile unutmuştur çoktan. “Sizinki de kazanç mı be, kazandın mı benim gibi kazanacaksın” demeye bile başlamıştır rızkını helal yoldan arayan insanlara. Fakiri böcek, kendisinden daha az kazananı aptal, yoluna helalle devam edeni ahmak görmüştür. Kendisinden daha çok parası olan hariç hiç kimseye saygı duymamaya başlamıştır.

İşin daha da ileri aşamasında “parayla satın alamayacağı hiçbir şey olmadığını” düşünmeye başlamıştır çünkü ona göre bu dünyada parayla satın alınamayacak hiçbir şey kalmamıştır.

100, 200, 500 dolarla başlayan haram yolculuğu, 100 bin, 1 milyon, 10 milyon, 100 milyon dolarla devam etmiştir de artık ondan geriye sadece bir “ceset” kaldığını fark edemeyecek kadar yeşillenmiştir.

Eskilerin “Allah’ım bizi harama yaklaştırma, bizi imtihan edeceksen kulluğumuzla imtihan etme” diye dua etmesinin hikmetini bir anlayabilsek… “Keşke toprak olsaydık” demenin ağırlığını bir anlığına düşünebilsek. Çoluğuna çocuğuna “haramın binası olmaz” diye öğretmesi gereken adamların çoluğunun çocuğunun kursağından haram lokma geçirmekten bir anlığına da olsa rahatsız olmadığı yere nasıl gelebildiğini bir fehmedebilsek.

Kararı kalbe bırakan ahmak değildir. Harama-helale riayet etmeye çabalayan aptal değildir. Mükafat bu dünyada değildir. Bu dünya gam yeridir. Oyun eğlence yeridir. Haram işleyen hiçbir kişi, o haramdan uzak durandan üstün değildir. Hiçbir münafık hiçbir Müminden üstün değildir. Çünkü biliriz ki üstünlük sadece, yalnızca ve kaçınılmaz olarak takvadadır.

Sanılmasın ki fakirlik övüyorum. Zenginlik en çok Müslümana yakışır. Fakirlik istenmez, arzu edilmez. Amma parayı bulmak için “insanlık” dışarıda bırakılırsa olmaz, hiç olmaz, olabilemez.